Deze eerste Dogma95 film verraste iedereen, zodat deze direct enkel prijzen wegkaapte op diverse filmfestivals. Het waren de filmcritici die deze vorm van filmen positief aanvaarden. Het publiek vond het in het begin een must om deze filmvorm ook eens te bewonderen. Het ietwat vreemde verhaal gaat over een hechte groep mensen die het idiotisme beleven en onderzoeken tot in extremis, om zich zo af te zetten tegen de hedendaagse maatschappij. De Dogma stijl zorgt ervoor dat we bij het gebeuren betrokken zijn op een extreem dichte manier en zorgt voor een directe confrontatie met de lichamelijkheid van de Idioten.
Deze film was een nog groter succes, en ook hier leende zich het verhaal om in de Dogma95 regels gefilmd te worden. Nu was ook het grote publiek geïnteresseerd en de verschillend nominaties en prijzen liegen er niet om. De storende camerabewegingen die we in The Idiots nog hadden vielen nu niet zo meer op, en ook de ruwe en korrelige beelden waren door een uitgekiende camerastandpunt ook zo niet meer over- en onderbelicht. Het verhaal is het ultieme verslag van een familiefeest dat uitdraait op een complete ramp, ook hier door de directe benadering wordt je onherroepelijk meegesleurd in de rauwe maar erg realistische emotionaliteit.
Hier zijn de Dogma 95 regels nog minder duidelijk te zien, het lijkt wel een gewone film.
Julien: Donkey-boy van regisseur Harmonie Korines die we kennen van Kids en Gummo gaat over een schizofreen persoon die werkt in een hospitaal en samenleeft met zijn vader, zijn zwangere zuster en een wrestlingfreak. Het is een mengeling van horror, humor en psychologie die de bedoeling heeft van de toeschouwers niet te doen kijken maar denken. Het is de eerste Amerikaanse Dogmafilm en de kritieken daar zijn niet zo denderend, waarschijnlijk is de Amerikaans overconsumptie maatschappij niet zo happig en begripvol op deze minimalistische filmvorm. Afwachten wat dit hier zal brengen.
Deze zal waarschijnlijk eerder uitkomen bij ons dan de 4e Dogma en is van Jean Marc Barr