Parodieën
De makers van Disaster Movie en Meet the Spartans hanteren een bewonderenswaardig uitgangspunt -het te kakken zetten van zichzelf veel te ernstig nemende Hollywoodproducties- maar missen wel het talent en het budget om dit op een aanvaardbaar niveau of met enige stijl uit te voeren. De trailers bevatten bovendien de beste grappen, bespaar u dus een ticket. 10.000 BC sloeg eigenlijk alles. Maar was dat wel een parodie?
Komedies
En daarmee bedoelen we dan: Amerikaanse, infantiele, ongeïnspireerde, zoutloze en dus volstrekt overbodige komedies, zoals we dit jaar ondermeer Get Smart, What Happens in Vegas, The Love Guru, My Best Friend?s Girl en You Don?t Mess with the Zohan te verteren kregen. Tijdverlies van formaat dat zijn publiek niet ernstig neemt, maar hun portemonnee wel. Helemaal tenenkrommend wordt het wanneer die film ook nog een Essentie/Levensles/Moraal wil bieden. Dat het ook anders kan bewezen Juno en Forgetting Sarah Marshall.
Arrogantie
Filmmakers die denken dat ze alles aankunnen en dan genadeloos op hun bek gaan: ook in 2008 werden we er niet van gespaard. Sylvester Stallone dacht zijn comeback te maken met het bespottelijke John Rambo. M. Night Shyamalan dacht echt dat we zijn onzin zouden blijven slikken, maar The Happening moesten we niet. Mark Wahlberg zag zichzelf als actieheld in Max Payne, met bedroevend resultaat. Brendan Fraser worstelt zich zonder een spoortje ironie door het belachelijke The Mummy 3 en denkt dat er werkelijk een publiek voor bestaat.
De Grote K.U.T- prijs voor te zelfverzekerde megalomaan gaat echter naar Steven Spielberg, wiens Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull de grootste ontgoocheling van het jaar werd. Een zielloos, potsierlijk en van opwinding verstoken klucht.
Wijvenfilms
Als er al zoiets als een ?vrouwenfilm? zou bestaan, dan viel er in het bijzonder dit jaar niet meer aan de ?wijvenfilm? te ontsnappen: het soort melige, zeemzoeterige en vaak heel onnozele draken dat volgens compleet achterhaalde marketingstrategieën appelleert aan de oppervlakkige emoties van de stereotiepe doorsnee vrouw. Helen Hunt speelde bijvoorbeeld al haar truttigheid uit in Then She Found Me en Hilary Swank mocht hersenloos romantisch wezen in de inhoudloze verfilming van de bestseller P.S. I Love You. Ook de dames van Sex and the City stelden teleur: de film had te weinig ballen.
Maar het ergste waar de prulfabriek Hollywood de wijven (en bij uitbreiding ook gewoon alle filmkijkers) dit jaar mee teisterde, was wel Mamma Mia! Begrijp ons goed, een Abba-deuntje nu en dan en een scheut meligheid slaan wij ook niet af. Een zingende Meryl Streep is zelfs aanvaardbaar, als er verdovende middelen mogen gehanteerd worden. Maar dit was te veel, te lelijk, te luid, te smakeloos en te leeg. Het wereldwijde succes van de film verzwakt onze argumentatie uiteraard, maar K.U.T volhardt. En ook in 2009 trachten wij u de weg te wijzen in het wisselvallige filmlandschap.
Lees ook: de top 2008 van de lezer.