• kortfilm.be
K.U.T in 
zwart - wit 
Terrasfilms 2009


Wat is een pufhete junimaand zonder terrasfilms? Een café zonder bier? Een wild feestje zonder femme fatale? Een verkiezingszondag zonder het begrip ?antipolitiek? en de frase ?de kiezer heeft beslist?? Aan bepaalde combinaties raak je nu eenmaal, op straffe van een volksopstand, niet. De terrasfilms passen tot op de millimeter in het rijtje van zaken waar niet aan getornd mag worden. Voor de 27e keer dompelt u zich op de binnenkoer van het Leuvense Stuk (Naamsestraat 96) een hele maand lang onder in intelligente horror, oogverblindend Spaans vrouwelijk schoon, liefde in hoofdletters, meesterlijke, tijdloze cinema, Vlaamse kwaliteit en zoveel meer. Wat rest ons nog te zeggen dat u niet weet? Dat de films bij regenweer in het café worden vertoond? Dat er een pauze is voorzien? Dat het STUK-café voor, tijdens en na de films maar al te gewillig de dorstigen laaft? Dat u niet moet komen klagen als u de dag nadien een dikke buis haalt op dat aartsmoeilijke examen statistiek? Bepaalde slotzinnen zitten als perfect gegoten. We besluiten dus zoals elk jaar dat de films pas beginnen als de nacht op zijden voeten komt aangeslopen -zo rond 22.30 uur- en dat het hele festival even gratis is als de kus van uw lief op een maanomgeven nacht. Allen daarheen!


Jamón Jamón (***)
(Bigas Luna/Spanje/1992/1.30 u.)
Vrijdag 5 juni

Een pretentieloze levenslust houdt het tempo hoog in deze licht-erotische zomerse klucht. Jamón, Jamón is tegelijk een ongegeneerde hommage en heerlijke parodie op de Spaanse machocultuur die verpersoonlijkt wordt door de jonge Javier Bardem. De film is vulgariteit in de beste zin van het woord; de menselijke begeerten en verlangens worden er op alle mogelijke manieren in hun hemd gezet. Penélope Cruz, later de muze van Pedro Almodóvar, schittert hier als 16-jarige in haar allereerste rol als maagd/seksbom.

The Mist (**)
(Frank Darabont/USA/2008/2.05 u.)
Maandag 8 juni

Een mysterieuze wolk komt over een rustig dorpje getrokken; niemand weet wat het is of waarom het er is. Maar dan ontdekt een groep mensen, gevangen in een supermarkt, dat er een gevaarlijke entiteit in schuilt. Gedurende de film volgen we deze groep, ondermeer bestaande uit de vader/held David, de moederfiguur Amanda, de winkelbediende Ollie, de godsdienstfanatieke Mrs. Carmody.
Het slechte nieuws is dat de eerste helft van deze vierde samenwerking tussen regisseur Frank Darabont en horrorauteur Stephen King bijzonder saai is. Het bevat geen spectaculaire verrassingen, meer zelfs, het verhaal en de personages zijn bijzonder stereotiep. Vanaf de tweede helft verandert Darabont echter subtiel van koers. Het gaat hem plots helemaal niet meer om de vreemde wezens in de mist, maar om het vermiste monster in de mens zelf, dat bij paniek geen rekening houdt met algemene beschaafdheid en in een staat van onzekerheid hulp zoekt bij de meest gestoorde prekers. Op het einde wordt duidelijk dat Darabont, net als met het sublieme The Shawshank Redemption en het minder beklemmende The Green Mile, een verhaal wil vertellen over hoop. Het beklijvende einde is het ultieme hoogtepunt van zijn betoog. Een verrassende, intelligente monsterfilm dus - nooit gedacht dat nog mee te maken. (bl)
Lees nu de volledige recensie.

Once (****)
(John Carney/Ierland/2006/1.26 u.)
Woensdag 10 juni
Een jongeman wil iets doen met zijn leven. Hij speelt folkdeuntjes langs de straten en klust bij in de stofzuigerherstelzaak van zijn vader. Nadat een Oost-Europese immigrante hem weet te beroeren met een intense pianosolo in een muziekzaak besluit hij samen met haar een muziekdemo op te nemen. Intussen kunnen de twee alsmaar beter met elkaar opschieten, maar het besef dat ze beiden een geliefde hebben die in het buitenland op hen wacht, smoort hun prille relatie in de kiem.
Once is pure magie. De prent is zo fantastisch omdat je tijdens het kijken je hart voelt gloeien en tegelijkertijd er niet in slaagt om je vinger te zetten op datgene wat de film net zo magisch maakt. De film weet voluit te charmeren met een duo ongelooflijk charmante acteurs, een heerlijk dromerige soundtrack en een verrassend scenario. En geen enkele Hollywoodprent die daar tegenop gewassen is.
Kortom, een romantischer, ontroerender en oprechter film krijgt u wellicht voor een tijdje niet meer te zien.(sdh)
Lees nu de volledige recensie .

Taxi Driver (***)
(Martin Scorsese/USA/1976/1.53 u.)
Vrijdag 12 juni
Travis Bickle, een slapeloze eenzaat die zijn dagen vult met bezoekjes aan pornobioscopen en het noteren van zijn ontregelde kijk op de dingen, besluit om zich aan te dienen als taxichauffeur.
Wanneer zijn poging om met een meisje uit te gaan grandioos mislukt -hij neemt haar mee naar een pornobioscoop, wat niet echt een goede zet blijkt- loopt de emmer definitief over en raakt hij ervan overtuigd dat hij de wraakengel is die het vuil van de straat zal schoppen.
Een intensief trainingschema en een arsenaal wapens moeten hem helpen zijn doel te bereiken: eerst presidentskandidaat Palantine omleggen en vervolgens de kindprostituee Iris bevrijden uit haar misdadige omgeving.

Vanaf het openingsbeeld, waarin een taxi als een monster uit de typische New Yorkse rioolstoom komt gegleden, weet je al dat dit geen gewone film wordt. Taxi Driver maakt een verstikkende indruk omdat alle onderdelen zodanig naadloos in elkaar passen dat er geen greintje zuurstof meer binnen kan. De film is een compromisloze, haast chirurgische kijk in de ziel van een eenzaat, met drie topdokters aan de operatietafel: acteur De Niro -die hier de beste vertolking uit zijn carrière neerzet-, de weergaloze en inventieve regie van cineast Scorsese en het meer dan geniale script van scenarist Schrader. Deze tweede samenwerking tussen De Niro en Scorsese is, anders gezegd, kwintessentiële cinema, een karakterstudie uit het ondergrondse die na dik dertig jaar nog altijd feilloos aantoont hoe men in nog geen twee uur tijd levenslang alleen kan zijn. (hd)
Lees nu de volledige recensie.


Gangster Stories (** tot ****)
(compilatie/Belgie/1997-2008/1.30 u.)
Maandag 15 juni

(perstekst) Zes uptempo verhalen bevolkt door geslaagde en minder geslaagde gangsters. Soms hard, vaak hilarisch, steeds crimineel goed. Gangster Stories, over het harde leven van bankovervallers, een Kempenzoon die het aan de stok krijgt met de lokale maffia, een Limburgse voetballer die zich van ploeg vergist, twee junkies die proberen hun straf te ontlopen en gewapende pastoors in de wc's van Zaventem. Het debuut van Vlaamse regisseurs die nu furore maken in de internationale filmwereld of waarvan verwacht wordt dat ze dat in de nabije toekomst zullen doen.

Good Dick (**)
(Marianna Palka/USA/2008/1.26 u.)
woensdag 17 juni

(perstekst) Een teruggetrokken jonge vrouw kan emotioneel geen contact leggen met andere mensen. Ze heeft een vreemde voorliefde voor hardcore pornofilms en zo leert ze de jongen uit de videotheek om de hoek kennen.
Marianna Palka schreef, regisseerde én vertolkt de hoofdrol in deze Amerikaanse indie die in première ging op het Sundance Film Festival. Ondanks de boy meets girl-pitch is deze film allesbehalve de romantische komedie die je zou verwachten. De personages zijn geschift, de humor heerlijk zwartgallig en de romantiek dun gezaaid maar net daarom pakkend.
Good Dick werd genomineerd voor de Grand Jury Prize op het Sundance Film Festival en won de Newcomers Award op het Edinburgh Film Festival.


Dear Zachary (***)
(Kurt Kuenne/USA/2008/1.35 u.)
Vrijdag 19 juni

Vertrekpunt van deze documentaire is Andrew Bagby, een joviale kerel die wordt vermoord door zijn ex-vriendin Shirley nadat hij het met haar heeft uitgemaakt. De dame in kwestie vlucht van de VS naar haar geboorteland Canada, en bevalt daar van Andrews zoon Zachary. Filmmaker Kurt Kuenne, een vriend van Andy, besluit een documentaire te maken om Zachary een beeld te geven van hoe zijn vader was. Ondertussen blijft de rechtzaak tegen Shirley maar aanslepen, en proberen Andrews ouders ervoor te zorgen dat ze hun kleinkind kunnen zien.
Dear Zachary is doordacht opgebouwd, neemt u bij het nekvel en laat u op het einde van de rit volledig in ontreddering achter. De film won op het laatste Internationaal Documentaire Filmfestival DOCVILLE dan ook volledig terecht de CANVAS Juryprijs voor Beste Internationale Documentaire. Dit is, kortom, cinema zoals we het graag zien: meeslepend, beklijvend en toch laat het de gevoelige snaar niet onberoerd - of hoe kwalitatieve documentaire en fictie toch gemeenschappelijke kenmerken hebben.(ss)
Lees nu de volledige recensie.

Hotel Very Welcome (**)
(Sonia Heiss/Duitsland/2008/1.18 u.)
maandag 22 juni

(perstekst)Hotel Very Welcome volgt vijf rusteloze Westerse jongeren die met de rugzak naar Azië trekken op zoek naar vrijheid, liefde en zichzelf. Joshua en Adam zijn maar voor één reden naar Thailand gekomen: de full moon parties en de drank, drugs en vrouwen die daarbij horen. Tot het geld op en de vriendschap uitgeblust geraakt.
Met deze semidocumentaire studeerde Sonja Heiss in 2005 af van de filmschool van München. De film werd opgepikt door tal van festival waaronder Berlijn, Karlovy Vary, Venetië en Brussel, waar hij de Filmvondstenprijs won (distributie in België).

Dirty Mind (***)
(Pieter Van Hees/Belgie/2009/1.30 u.)
woensdag 24 juni

Centraal in deze koortsig gefilmde jongensdroom staat Diego, een verlegen stuntman die na een uit de hand gelopen stunt in het ziekenhuis terecht komt. Wanneer hij ontwaakt heeft er zich een Jekyll and Hyde-achtige transformatie plaatsgevonden: Diego gaat vanaf nu door het leven als de roekeloze Tony T. , spreekt in wollige rap battles en werpt zich met zijn onverschrokken haantjesgedrag op als de favoriet op de set van Undercover, een ietwat banale politieserie.
Het frontaalsyndroom waar Tony aan lijdt wekt de interesse van Jaana, een jonge neuropsychologe die zich in naam van de wetenschap over Tony T. ontfermt. Aanvankelijk vindt Tony's entourage zijn transformatie geweldig, maar wanneer Tony T. zich alsmaar sterker manifesteert, berokkent hij alsmaar meer schade.
Pieter Van Hees is een cineast die zich niet voor één gat laat vangen. Met Linkeroever wist hij een uitgekiend psychologisch portret te vermengen met een dosis angstaanjagende folklore en Aziatisch geïnspireerde J-Horror, ditmaal gaat hij nog een stapje verder: Dirty Mind is immers een flippermachine van een film: stoere stuntmannen, ontploffingen, malafide personages, knetterende dialogen, enzovoort.
Dirty Mind is vooral een gebalde film waaruit een tomeloze liefde voor film en cinema spreekt: vakman Jan Van Caille baadt het geheel in kleurrijke tinten, de groezelige beeldkorrel doet de retro-factor de hoogte inschieten, de prent biedt een prima staalkaart van wat acterend Vlaanderen momenteel te bieden heeft en de zorgvuldig uitgekozen soundtrack blijft hangen. Als deze film kan gelden als prelude voor wat de Vlaamse film in 2009 nog in petto heeft, mag u alvast een chauvinistisch vreugdedansje inzetten. (sdh)
Lees nu de volledige recensie.


South Park: Imaginationland (***)
(Trey Parker/USA/2009/1.20 u.)
vrijdag 26 juni

(perstekst) Onder leiding van Cartman zijn de jongens van South Park op zoek naar de mysterieuze 'Leprechaun', een soort Ierse kabouter, wanneer ze plots getransporteerd worden naar Imaginationland. In deze mythische plek lopen alle wezens rond die ooit aan de menselijke verbeelding zijn ontsproten: de Smurfen, de Troetelbeertjes, Mickey Mouse, Harry Potter en dus ook de Leprechaun.
Met veel flash backs naar vorige South Park afleveringen en films bundelt deze Imaginationland in een onuitgegeven director's cut de 3 laatste afleveringen van het 11de seizoen van Southpark. Zoals gewoonlijk is de film ook nu weer doorspekt met referenties naar de popcultuur, andere films en series en een occasionele steek naar de voormalige president van de VS, George Bush, Jr.

Filip Hermans

Alle artikelen


2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

2003

2002

2001

2000

1999