Al konden we in 2010 nog met moeite een geeuw onderdrukken wanneer ons bij het binnenstappen van de bioscoopzaal een 3D-brilletje overhandigd werd, dan vielen er gelukkig, zoals ieder jaar, nog vele andere mooie momenten te beleven in wat uiteindelijk ons aller natuurlijke biotoop is: de filmzaal.

Opvallend is dat de films die door kenners en critici geloofd werden, vaak dezelfde zijn. Anders gezegd: er blijkt een groter consensus te bestaan als het er op aankomt te bepalen wat het beste van 2010 was. Ook in onze top 10 zal u weinig verrassingen aantreffen.

Zoals altijd kijken we ook graag even terug op wat de Vlaamse film deed. U om de tuin leiden, zo blijkt, want u viel massaal voor Zot van A en Smoorverliefd, beschamend onnozele prullen die  u lang geen waar voor u geld boden. Koen Mortier trachtte met 22 Mei een ander verhaal te brengen, maar zijn film ging haast letterlijk in rook op. De tussenweg werd bewandeld door aanvaardbare en degelijke producties als Adem en Turquaze. Ze sloegen aan en daar hoeven we ons dan weer niet voor te schamen. Durf en creativiteit ontbraken dan wat, maar met En waar de sterre bleef stille staan kregen we dan weer iets heel apart.

De K.U.T-redactie boog zich deskundig over de meer dan 250 films die dit jaar in de bioscoop verschenen en koos er tien parels uit. Daarbij werd gevloekt en gezucht. Er was immers geen plaats voor tal van favorieten, zoals de animatiefilms Toy Story 3 en Fantastic Mr. Fox. Een andere animatieprent mag gelukkig de eer redden.

Over sommige films kwamen we maar niet tot een consensus: Greenberg, herkenbaar of saai? Shutter Island, sfeervol of krakkemikkig? Mr. Nobody, fascinerend of enerverend? Zelfs Precious en Kick-Ass hadden hier fans.

En dan zijn er die enkele steengoede films die de top 10 niet halen: het Griekse, weinig geziene Dogtooth. Police Adjective, Where the Wild Things Are, Les Petits Mouchoirs, Bad Lieutenant, The Killer Inside Me. Alllemaal aanbevelenswaardig.

Toch was er ook overeenstemming. Een aantal films bracht ons allemaal in dezelfde ban. Het is dan ook mooie top 10 geworden.

10 - The Road

Realistischer hebben we onze postapocalyptische drama’s nog niet gehad. John Hillcoat stelt de menselijke moraliteit in vraag wanneer er niets meer is om voor te leven, op de onschuld van een kind na misschien. In een kil en vervuild landschap  - u verlaat de zaal haast zelf besmeurd -  legt hij een smeulend kooltje familiegeluk. Veel warmte bood het niet, maar het bleef wel lang nagloeien.

Lees de volledige recensie

vorig ::1/4:: volgend (TOP 2010 - 9 t/m 5)

Sven De Schutter