Roadmovies zijn o.w.v. het pioniersthema een typisch Amerikaans fenomeen, dit betekent niet dat Europa hiervan uitgesloten is. Meer nog er bestaat een lange voorgeschiedenis in de literatuur; het onderweg zijn is immers een eeuwenoud thema waarin metafysische vragen worden gesteld werden naar de zin en de betekenis van het leven.
Denk maar aan alle mythische en bijbelse queesten die eeuwen geleden gevoerd werden, de reisverhalen van rondtrekkende middeleeuwers (kooplieden, geestelijken, pelgrims) of de tocht doorheen hel, vagevuur en paradijs van Dante Alighieri, The Canterbury Tales ? Europese cineasten geven het road thema een eigen invulling. Zo wordt bij Wim Wenders vooral de zoektocht naar zichzelf in het centrum van de road films geplaatst (Im Lauf der Zeit, Alice in den Städten, Paris, Texas) en wordt bij Godard het subgenre van het outlawkoppel volledig gedeconstrueerd en getransformeerd tot filmische anti-kapitalistische pamfletten (Pierrot Le Fou en het sublieme Weekend).
En er zijn nog tal van andere voorbeelden in de Europese cinema te vinden (Aki Kaurismaki, Werner Herzog) maar ook in andere landen buiten Amerika, denk maar aan het Australische Priscilla, Queen of the Desert, Felicia?s Journey van de Canadees Atom Egoyan of L?été de Kikijuro van Japanner Kitano? Een speciaal geval is de Iraanse cinema die de roadmovie heruitvond tot een jeugdgenre. U hebt zeker al wel eens gehoord van De Witte Ballon van Jaffar Panahi of Waar is het huis van mijn vriend? (van de ondertussen welbekende Abbas Kiarostami). Beide zijn schitterende filmpareltjes opgebouwd rond de verschillende ontmoetingen die de zevenjarige Razieh en de jonge Ahmed hebben met onverschillige en egoïstische volwassenen tijdens hun zoektocht naar een goudvis en het huis van een vriend. Zelfs met een miniem roadverhaaltje slagen deze films erin een hele denk- en leefwereld en sociaal-politieke problematiek van de Iraanse maatschappij, te portretteren.