Lichting 2013: RITCS

Op vrijdag 27 september 2013 zette het Rits de deuren van haar cinema en tv-studio weer eens open om het beste werk van haar studenten te laten zien. Een gevarieerd programma, dat is wat het publiek die avond voorgeschoteld kreeg. Alle eindwerken werden er in een “audiovisuele blender” gegooid, en wij brengen u een greep uit de afstudeerprojecten van de afdeling fictie 2012-2013.

Omwille van omstandigheden zijn enkele eindwerken niet opgenomen in het overzicht. Zo moest Léon (Boris-Johannes De Keyser) nog eens langs de grading tafel alvorens te worden geprojecteerd. Ook Canned Tuna (Dimitri Devroe), Exodus (Tom Verdonck)’ en het 57 minuten durende Fragile (Francisca Toetenel) zijn voorlopig niet opgenomen.  

 

The Lost Voice (Bavi Yassin)

 

“We were dying for 30 years and you just sang your song.” Een Iraakse propagandazangeres besluit haar land te ontvluchten in de hoop rust te vinden in België. Het asielcentrum waar ze in terecht komt biedt haar echter alles behalve die kalmte, waar ze zo naar verlangt. Enkel in gedachten lijkt de zangeres een lied te kunnen zingen, zonder een echo aan oordelen in haar gezicht terug te krijgen.

Bavi Yassin geeft een stem aan zij die hem zo graag wil laten horen. De studente liet zich goed omringen door onder meer Hyun De Grande die als student al meermaals zijn eigen stempel op het beeld heeft weten te drukken. The Lost Voice dingt mee voor een selectie op het filmfestival van Gent.

 

 

Spawn Breed (Thomas Loyens)

Met 7 inch toonde student Thomas Loyens op het BIFFF al zijn voorliefde voor de fantastische film. Deze trekt hij dan ook door in zijn eindwerk Spawn Breed. Met uitzondering van camera is de productie (tot de muziek toe) vrijwel volledig van zijn eigen hand. Daarmee zette de student een persoonlijk werk neer - doordrenkt van zijn eigen fantasie -, maar laat hij ook een paar vraagtekens achter voor het publiek.

De Kraftwerk getinte muziek brengt het verhaal meermaals uit balans en voelt wat geknutseld aan. Een stijlvaste rebel without a crew, zo lijkt het ... maar ook without a doel.

 

 

Rue Royale (Malko Van den Borre)

“Hoewel het niet goed is om volledig mee te draaien in de consumptiemaatschappij, is de geheelonthouding ook niet de juiste oplossing,” zo licht student Malko Van den Borre zijn eindwerk Rue Royale toe. Dit grootstadverhaal gaat over Flynn en Ila die als koppel twintigers trachten te overleven in de (bestaande) Brusselse kraakpandcommune Rue Royale 123. Wanneer het noodlot toeslaat worden ze geconfronteerd met de grenzen van hun vrije levensstijl.

Dat Joren Seldeslachts (ook in de televisieserie Dubbelleven) zijn imago van Blinker is ontgroeid bewijst hij na Tweesprong weer eens in Rue Royale. Met Laura Verlinden (LoftBen X)  als tegenspeelster heeft Van den Borre zich een cast aangemeten die zijn verhaal prima draagt. En net als bij Tweesprong tilt Maximiliaan Dierickx het verhaal naar een hoger visueel niveau en groeit hij zo uit tot een wel erg gegeerde DOP. 

 

 

In rode dromen (Michiel Geluykens)

Wanneer filmstudent Michiel Geluykens verduidelijkt dat zijn eindwerk In rode dromen eerder een gevoel dan een verhaal wou overbrengen, kan dit afstudeerproject in een ander, interessanter opzicht bekeken worden. In deze film zien we hoe een man zorg probeert te dragen voor zijn stervende moeder. Gaandeweg raakt hij geïntrigeerd door een jonge dame die al dan niet tijdelijk haar intrek heeft genomen in het appartementsgebouw van zijn moeder.

 

Het is niet meteen duidelijk of dit Black Swan-aandoend nevenpersonage uitsluitend in zijn verbeelding dan wel werkelijk bestaat, maar gaandeweg geeft hij zich aan haar verleiding over. Geluykens experimenteert met verschillende sferen en kleuren, wat nogal een risico met zich meebrengt. In rode dromen is dan ook een kortfilm geworden waarin de stijlkeuze wat clevere punten met zich meebrengt, maar door een algemener gebrek aan richting verliest de film wel wat aan corps.

 

 

Emmenez-moi (Anthony Van Biervliet)

De opening van Emmenez-Moi toont meteen waar het verhaal van Van Biervliet om draait. Een olijk damestrio nuttigt midden in de nacht nog enkele glazen aan de bar van hun stamcafé alvorens naar huis te trekken. Voor één van hen wordt de tocht naar huis echter fataal en gaandeweg zien we hoe het ontbreken van de ene schakel de anderen aan het wankelen brengt.

Centraal in het verhaal staan Madeleine, Margeet en Mabel, rollen vertolkt door niemand minder dan Willeke van Ammelrooy, Viviane De Muynck en Reinhilde Decleir. Ook Barbara Sarafian schuift aan als barvrouw. Het camerawerk viel onder het toezicht van Renaat Lambeets (Any Way The Wind Blows) en Dirk Brossé werkte aan de score van de kortfilm.

We moeten dan ook niet meer de aandacht vestigen op het feit dat voor Emmenez-Moi alles uit de kast werd gehaald. Met dit alles trekt Van Biervliet echter de aandacht naar de dames en de productie toe, wat het verhaal dan weer een schaduwpositie geeft.

 

 

 

House of thought (Sven Delarivère)

Het meest persoonlijke werk dit jaar komt zondermeer van student Sven Delarivière. Dat Delarivière een student filosofie is met een voorliefde voor detectives spat van het scherm. Even krankzinnig als het gesticht waarin de personages vertoeven is het project dat Delarivière op poten heeft gezet. Wat meer achtergrondinfo vind je in de promofilm die werd gemaakt om fondsen in te zamelen voor het project.

 

In het kort gaat House of thought over een psychiatrische instelling in Engeland gevuld met filosofisch geopinieerde patiënten. De meest opmerkelijke van deze patiënten is zondermeer de charismatische William Lockshire die plant te ontsnappen uit de instelling. Zijn ontsnappingspoging wordt verhinderd door de dood van een van de bewakers. Wanneer inspecteur Irene Watson de zaak nader onderzoekt groeit een geheime band tussen haar en William, die stilaan de assistent van Irene wordt of omgekeerd (?).

 

Het voelt bijna alsof Delarivière met zijn loep naar de audiovisuele wereld keek en die daar stilhield bij personages als Sherlock Holmes en Dr. House. Het hoofdpersonage in House of thought is intrigerend en loodst je door de dialogen en het verhaal heen, die soms wat moeilijk te volgen zijn. Het slot doet meer denken aan een pilot voor een serie dan een kortfilm, maar erg vinden we dat niet. De immense cast en indrukwekkende setting zorgen voor een gedurfd en persoonlijk eindwerk.

 

 

De weg van alle vlees (Deben Van Dam)

Nog voor de screening in het Rits was De weg van alle vlees geselecteerd voor het filmfestival van Gent. Terecht. Deben Van Dam leverde opnieuw een stijlvaste kortfilm af waarin zwarte humor wordt gecombineerd met een zekere tragiek die uitgaat van zijn hoofd- en nevenpersonages.

Voor deze kortfilm werkt hij opnieuw samen met Sam Louwyck, wat net als bij Frontman goed lijkt te werken. De weg van alle vlees gaat over Tibo (Flor Decleir) die zich steendood verveelt in het rusthuis waar hij werkzaam is. De sleur waarin hij terecht komt, tracht hij te doorbreken door af en toe met collega’s te gokken welke patiënt de volgende zal zijn die het rusthuis levenloos verlaat.

Tibo is echter geen winnaar. Hij bewijst collega Anouk een gunst, tegen betaling weliswaar, wanneer hij een hele dag instaat voor de zorg over Frans Claeskens (Sam Louwyck dus), een racistische en geperverteerde patiënt die ervoor koos een einde aan zijn eigen leven te maken via euthanasie. De laatste levensdag van Frans Claeskens brengt de twee onverwachts samen maar daarom niet dichter bij elkaar.

Zo stereotiep de eerste minuut van de film aanvoelt, zo verrast Deben Van Dam met de wending erna die vanaf dan zijn hoofdpersonage zal kenmerken. De weg van alle vlees leidt momenteel naar het filmfestival van Gent, maar vermoedelijk is dat maar een eerste tussenstop voor de blikvanger van Open Rits 2013.

 

 

Wanneer de kegels vallen (Max Pauwels)

Met Wanneer de kegels vallen is Pauwels erin geslaagd een Rock ’n Roll portret te schetsen van Andy, een jonge kerel opgroeit in de schaduw van een bowlingzaak in zijn buurt. Getroffen door eenzaamheid en verveling gaat Andy opzoek naar zijn eigen identiteit.

 

Hoewel de stille Andy vooral wordt geschetst door de personages om zich heen zien we gaandeweg ook Andy’s bizarre persoonlijkheid naar boven komen. Waaraan hij die te danken heeft? Dat krijgen we te horen tijdens een komische maar indrukwekkende rap battle tegen nevenpersonage ‘Mc NickyNik’ (vertolkt door medestudent Deben Van Dam).

Door de expliciete aandacht voor de knappe nevenpersonages dreigt Andy soms te worden overclassed maar algemeen bekeken houdt hij het verhaal staande.

 

 

Frin Platteeuw