Courtisane 2018

 

De posters in de bar van de Minard illustreren de zeventien vorige edities van het Courtisanefestival. Dit jaar stroomden de Gentse cinema's Sphinx, Minard, Paddenhoek en Gouvernement opnieuw vol cineasten & cinefielen voor vier dagen non-stop transculturele, verscheiden en vooral zorgvuldige cinema.

 

Hoewel het festival voornamelijk een publiek van cinefielen trekt, licht de programmatie een breed scala aan cinematografische vormen én narratieve impulsen op. Mensen, in hun meest diverse vormen, staan op het witte doek gedurende zo goed als alle vertoningen centraal. De kwetsbaarheid van deze personages in de situaties waarin ze zich bevinden, met de levenskeuzes die ze maken, geldt als rode draad doorheen het festivalprogramma.

 

Wat telkens opnieuw opvalt tijdens een festival zoals Courtisane is de aandacht die uitgaat naar de dialoog tussen de maker en de kijker. Alleen al de belangstelling voor een zorgvuldige toelichting bij de verschillende filmselecties bewijst dat. Iedereen die er is, doet er ook toe. Niet alleen het ‘filmmaken’ maar ook het cureren, vertonen en napraten komt in de buurt van een rituele aangelegenheid. Het is verademend om te voelen dat een groep toegewijde makers, programmatoren én kijklustigen dit festival telkens opnieuw dragen.

 

*

 

DE NIEUWBAKKEN ARCHIEVEN (selectie 4)
 

In Still from afar zijn we getuige van de correspondentie tussen de cineaste en Thomas, een veroordeelde die in de gevangenis zit. Filmmaker Eva Van Tongeren (lees hier ons interview) ging op zoek naar iets wat haar met hem verbindt, aangezien er na een eerste oordeel voldoende was dat hen scheidde. Hebben ze echter wel gemeen: allebei zijn ze gepassioneerd door beelden.

 

Thomas probeert woorden te geven aan zijn pedofiele gevoelens en de gevolgen die hij daaraan ondervindt, terwijl de camera ons door desolate landschappen loodst. Eva schiet de beelden in Death Valley, een plek waar Thomas, zelfs al komt hij vrij, nooit voor zal toegelaten worden. We zien een landschap bij schemeravond; diepblauwe lucht; dorre uitzichten; een plant in de vorm van een misvormd geslachtsdeel. Alles lijkt ontdaan van mensen.

 


Still from afar (dir. Eva Van Tongeren)

 

 

De enige menselijke aanwezigheid in de film is de stem van de regisseur. Ze maakt een verzameling van beelden die ze opstuurt naar Thomas. Zo werkt ze aan een archief van visuele correspondentie. Als dialoog, als toenadering en tegen eenzaamheid.

 

Het tweede deel van deze selectie is de film Un grand bruit. Guillame Mazloum gaat op zoek naar manieren om poëzie een plek te geven. De film lijkt heel lang (maar is het niet echt, slechts veertig minuten) en bestaat voornamelijk uit close-ups van monden die om de beurt poëzie uit de 20e eeuw voordragen. De complexiteit van vele gedichten maakt het de kijker haast onmogelijk om alles te volgen en te begrijpen. Wat is de verhouding tussen de bewegende monden, de gesproken tekst en de subtext daarvan? Hoe komt dit gedichtenarchief opnieuw tot leven in een visueel medium? Alsof deze verschillende lagen strijden om de concentratie van de kijker.

 

Mazloum herneemt en herziet een deel van de geschreven lyriek. Daarbij wordt zijn onderzoek mogelijk gemaakt door L'abominable, een collectief atelier waar men analoge films ontwikkelt.

 

*

 

IT IS NOT THE END, BUT A BEGINNING (selectie 10)

 

Curator en regisseur Monica Saviron stelde een programma samen van films die tussen 1970 en vandaag gemaakt werden door vrouwelijke kunstenaars. De films getuigen van een bijzondere gevoeligheid en onderzoeken nieuwe vormen. Ze werden in hun ontstaanscontext vaak als alternatief op de mainstreamcinema vertoond en gelden vandaag niet als het einde van een tijdperk van experimentele cinema, maar wel als voedingsbodem om nieuwe makers te inspireren. Het is een vertrekpunt om de geschiedenis én het heden opnieuw te interpreteren.


 


Lisa (dir. Ute Aurand)

 

 

Ute Aurand, een geliefde gaste en filmmaker op Courtisane, presenteerde op deze editie voor het eerst haar meest recente kortfilm Lisa, een portret van een vriendin van de regisseur. De warmte die de films van Aurand in zich dragen, vol intimiteit met het personage, zijn te intiem en te persoonlijk om tot het fictiegenre te behoren en haast te poëtisch om documentaire te zijn. In het nawoord moedigt ze (jonge) filmmakers aan om zich onder te dompelen in archieven en om de waarde van wat anders is, van wat voorgangers uit een andere tijd gefilmd hebben, te erkennen.

 

Fatima's letter spiegelt/weerspiegelt gezichten in de metro, terwijl een stem ons een verhaal in Urdu vertelt. Alia Syed behoudt een afstand ten opzichte van de personages die ze filmt. Het zijn voorbijgangers die dromen of uitdagend in de lens kijken. Wie zijn de mensen die op de metro in Westchapel wachten, terugkeren of vertrekken? Ze krijgen allemaal een rol in haar brief die ze aan Fatima richt en waarvan de woorden zich op het scherm mengen met de snelheid en de fuzz van de metro. Of richt ze de brief aan ons, het publiek? Ze stuurt iets uit, het begin van iets, ze drukt uit wat het vertrekken en aankomen betekent. Iets waar je telkens opnieuw aan begint: aan een reis, aan een brief, aan een ontmoeting,...

 

 


Chameleon (dir. Tanya Syed)

 

 

Tanya Syed is net zoals Alia Syed afkomstig uit Wales. In het draaiende ritme van Chameleon zien we hoe een arm uit een mouw komt of er net in wegglipt; een haarbos in een trui verdwijnt; iemand de trap afwandelt; een deken van de trap of uit een raam valt. De bewegingen hebben iets weg van ontvellende reptielen of het ontpoppingsproces bij insecten: alsof er iets groeit en ontstaat waar ook iets ontbindt en wegkwijnt. De beelden wisselen elkaar snel af als herkenbare en abstractere metaforen die voortdurend in beweging blijven. Ontdoet de gefilmde persoon zich van een huid en beent ze zich stapsgewijs een weg naar buiten om iets nieuws te beginnen? Bekijk hier een fragment.

 

*

 

VOORBIJ ETNOGRAFIE (selectie 7)

 

In de laatste zeven jaar filmde cineast, radiopresentator en muziekliefhebber Ephraim Asili vijf luiken van zijn Diaspora suite bij elkaar. Hij reisde naar verschillende continenten, op zoek naar de wortels en de hedendaagse vormen van de Afro-Amerikaanse identiteit(en). Enerzijds vanuit de behoefte om het constante gevoel van “dislocation” (of ontwrichting) te bevatten anderzijds om voorbij te gaan aan de romantische noties van panafrikanisme (nvdr: het panafrikanisme stelt dat de Afrikaanse natiestaat een constructie is van de koloniale mogendheden en dat alle Afrikaanse landen alsook de Afrikanen die in de rest van de wereld leven, zich samen sterk moeten maken om hun belangen in de wereld te behartigen).

 

In de vijf films die hij presenteert op Courtisane zien we ontmoetingen tussen personen; kinderen die in de lens kijken; een groep capoera-dansers; vrouwen en mannen die gedichten voorlezen; een priester die hosties uitdeelt aan gelovigen; een vrouw die hem filmt, hijzelf die rookt - kortom: dagdagelijkse taferelen. De meeste films zijn op twee of meer locaties gefilmd: enerzijds in Noord-Amerika en anderzijds in een ander, vaak voorheen gekoloniseerd land. Alsof Asili de twee van elkaar verwijderde delen van “een cultuur” met elkaar in contact wil brengen. Alsof hij de geografische post-koloniale puzzel wil maken.

 


American Hunger (uit Diaspora suite) (dir. Ephraim Asili)

 

 

Hoe kan hij spreken over iets was zo nabij is maar waarover hij zich toch ontwricht voelt? Hij snijdt het hoofdstuk aan over de Afrikaanse diaspora en vraagt zich af hoe hij als Afro-Amerikaan kan leren spreken over het panafrikanisme. Of zijn films als etnografische documenten beschouwd kunnen worden, laat hij in het midden. Hij filmt zijn vrienden, vaak in samenwerking met hen, om zo zijn omgeving (anders) te vatten en zich een beeld te vormen van wat hem/hen omringt.

 

Als reactie op een vraag uit het publiek over de perceptie van “blackness” en “whiteness”, spreekt Ephraim Asili met een krachtig en wonderlijk antwoord, een oproep om de ander te zien, te willen zien en ook toe te laten. Je kan alle films hier bekijken.

 

***
 

Courtisane prikkelde dit jaar een waaier aan hedendaagse discours. De stemmen van de verschillende cineasten en auteurs die op het festival te zien waren, tonen wat het belang is van andere perspectieven op de realiteit, vandaag & nu, maar ook doorheen de geschiedenis. Deze wordt telkens opnieuw gevormd, geherinterpreteerd, breder gemaakt en laat zich nooit vatten in één visie of door één lens. De veelheid en diversiteit van beeldtalen, vormen, experimenten die aangereikt worden, doet de kijker inzien hoe waardevol die gelaagdheid is.

 

Het festival geeft ruimte aan kwetsbaarheid, zoals de programmatoren schrijven in hun introtekst: “Misschien kan onze eigen ontdekking van de grote kracht die immanent is aan de veelheid aan kleine gewaarwordingen (...) ons helpen om in te zien dat kwetsbaarheid en verzet geen tegengestelden zijn, maar altijd met elkaar verweven, altijd verbonden in een voortdurend proces van herschikking.”


Annabel Debaenst

 

 

BIFFF 2018

Voor heel wat filmliefhebbers staat de paasvakantie garant voor een stevige dosis gruwel, exuberant geweld en hilariteit, want tijdens deze eerste lenteprikkels vindt gebruikelijk het BIFFF (Brussels Internationale Festival van de Fantastische Film) plaats. Twaalf dagen lang kan je er de longen uit het lijf schreeuwen en  je volledig laten gaan tijdens de vertoning van een “fijn gecureerde” selectie van genre- & B-films die de grenzen van de goede smaak meer dan eens overschrijden. Van 3 tot 15 april in de Bozar in Brussel.

 

Het startschot wordt gegeven met de horrorfilm Ghostland van Pascal Laugier, de Fransman achter Martyrs en The Tall Man. Afsluiten doen we met Gringo, een stoner actiekomedie met onder meer Charlize Theron, Joel Edgerton, David Oyelowo, Sharlto Copley en Amanda Seyfried in de hoofdrollen. Heel wat starpower dus voor de slotfilm dit jaar. Tussendoor kan je samen met het knotsgekke BIFFF-publiek meer dan 100 genrefilms van over heel de wereld ontdekken.

 

Viva Mexico!

Het grootste nieuws naar aanloop van het festival was waarschijnlijk de aanwezigheid van de Oscar-winnende regisseur Guillermo Del Toro (foto). Zijn masterclass was in slechts enkele luttele uren uitverkocht! Del Toro mag zich alvast het nieuwste lid van de Orde van de Raaf noemen en hij kan eindelijk de Zilveren Raaf die hij in 1994 won met Cronos in ontvangst nemen. Op donderdag 12 april wordt Del Toro’s debuutfilm trouwens vertoond op het festival in aanwezigheid van de regisseur.

Ter ere van de komst van Del Toro, zet het festival ook de spotlights op zijn thuisland Mexico en de nieuwe lichting beloftevolle regisseurs. Zo kan je er het duivelse Belzebuth, het magisch-realistische Tigers Are not Afraid en het zenuwslopende El Habitante ontdekken. Verder is ook Isaac Ezban opnieuw van de partij, dan wel met zijn eerste Engelstalige film Parallel.

 

Made in Asia

Op het BIFF valt elk jaar ook een hele resem aan Aziatische films te ontdekken, waarbij de hoofdmoot wordt ingenomen door Japan, Zuid-Korea en China. Dit jaar is dit niet anders. Japan brengt ons onder meer de nieuwste film van Kyoshi Kurosawa: de buitenaardse invasie film Before We Vanish, de zombiefilm Survival Family en een hele resem manga adaptaties, waaronder Tokyo Ghoul, Ajin: Demi-Human en Gintama.

 

Zuid-Korea schotelt on dan weer de nodige dosis stijlvolle thrillers voor met titels als Memoir of a Murderer (niet te verwarren met Memories of Murder!), A Special Lady of Human, Space, Time and Human, van Kim Ki-Duk, een vaste waarde op het festival . Dit jaar krijgen we met House of the Disappeared zelfs een Zuid-Koreaanse remake van het Argentijnse House of the Vanished. Verder staat er ook nog een retrospectieve van Jee-woon Kim op het programma met I Saw the Devil, A Tale of Two Sisters en The Good, The Bad and the Weird.

 

China brengt ons naast de gebruikelijke fantasievolle martial-arts films als The Thousand Faces of Dunjia en Legends of the Naga Pearls ook enkele horrorfilms, het vervolg op Monster Hunt en Wrath of Silence, een film noir die zich afspeelt op het Chinese platteland.

 

Cinema Globale

Naast al die Spaanstalige gruwel en dat Aziatisch geweld, weet het festival ons af en toe oprecht te verrassen. Wat dacht je bijvoorbeeld van een post-moderne Western in het postkoloniale Zuid-Afrika (Five Fingers for Marseilles), Servische sciencefiction romantiek (Ederlezi Rising), Australische everzwijnen die het te bont maken (Boar), vampierenpret uit Noorwegen (Vidar the Vampire) of een Russische kruising tussen Mad Max en Conan the Barbarian (The Scythian).

 

Verder staan er ook enkele rasechte publiekstrekkers op het programma, zoals het hierboven genoemde The Gringo, Muse van Jaume Balagueró ([REC], Sleep Tight), het quirky How to Talk to Girls at Parties met Elle Fanning en Nicole Kidman, de overlevingsthriller Jungle met Daniel Radcliffe, de blockbuster I Kill Giants met Zoe Saldana en Imogen Poots (Green Room), en Crooked House, gebaseerd op het verhaal van Agatha Christie en met een sterrencast bestaande uit Glenn Close, Christina Hendricks, Terence Stamp, Gillian Anderson en Max Irons.

 

Mad in Belgium

Gelukkig hoeft het niet altijd zo ver van huis te zijn, want ook bij ons worden er steeds meer genrefilms gemaakt. Dit jaar staan er maar liefst 5 Belgische langspelers op het menu: Ca tourne pres de chez vous van Arno Pluquet, Doubleplusungood van Marco Laguna, Ex Funeris van Alexandre Drouet, Joanne van Christopher Morrison en Memento Mori van Michael Vermaercke.

 

Randanimatie

Ook een vaste waarde op het festival zijn de tal van randanimaties die je kan ontdekken gedurende deze 12 dagen. De body painting-, gezichtsmaquillagewedstrijd, het vampierenbal, de tentoonstellingen en de Fantasy- en Manga Market gaan al enkele jaren mee. Recent werden zij aangevuld met de Gaming Madness Days, de VR Screening Room en de zombieparade die werd uitgebreid tot de heuse Zombifff’lympics. Verder werkt het festival dit jaar zelfs samen met de Star Wars Identities tentoonstelling en komt het 501ste FanWars Garrison op bezoek. Er valt dus heel wat te beleven op en rond het festival!

 

Benieuwd naar het programma kortfilms? Haast je dan naar onze zustersite kortfilm.be. Voor een volledig overzicht van alle activiteiten en de praktische details kan je terecht op de website van het BIFFF.

 

 
BIFFF 2018

 

Voor heel wat filmliefhebbers staat de paasvakantie garant voor een stevige dosis gruwel, exuberant geweld en hilariteit, want tijdens deze eerste lenteprikkels vindt gebruikelijk het BIFFF (Brussels Internationale Festival van de Fantastische Film) plaats. Twaalf dagen lang kan je er de longen uit het lijf schreeuwen en  je volledig laten gaan tijdens de vertoning van een “fijn gecureerde” selectie van genre- & B-films die de grenzen van de goede smaak meer dan eens overschrijden. Van 3 tot 15 april in de Bozar in Brussel.

 

Naast de meer dan honderd langspelers op het programma, laat het BIFFF ook plaats voor jong talent dat de fantastische film gebruikt als motorblok voor hun korte films – zowel op nationaal, als internationaal niveau.

 

 

***

 

 

Belgian Fantastic Film Day

Een concept waar het festival sinds enkele jaren trots mee uitpakt, is de Belgian (Fantastic) Film Day; op de eerste zaterdag (7 april) van het festival staat ons eigen land in de spotlights. Naast twee langspeelfilms, staat ook de Belgische kortfilmcompetitie en een selectie ‘buiten competitie’ geprogrammeerd.

 

 


Het Nest, de afstudeerfilm van Matthias De Bondt

 

 

Strijden mee om het goud dit jaar: onder meer The Day the Dogs Disappeared (de nieuwste curiositeit van regisseursduo Ruth Mellaerts & Boris Kuijpers), Deer Boy (een tragisch coming-of-age verhaal met Kroatische tinten), het sensationele Lost in the Middle van Senne Dehandschutter, Het Nest (het afstudeerwerk van Matthias De Bondt) en de wereldpremière van Les Naufragés van Mathieu Mortelmans (Chambre Double, Complices) & Cécile Delberghe.

 

 


Muil van Jasper Vrancken © Jo Voets (foto) & Wim Clynhens (artwork)

 

 

Buiten de competitie springt vooral ook de première van Muil in het oog. Deze ambitieuze kortfilm werd geregisseerd door Jasper Vrancken en geproduceerd door productiehuis Skladanowsky (Has#tag) van Kevin Hoed en Steve De Roover (Un Homme Bien).

 

 

***

 

Europese Méliès Competitie

De dag erna (zondag 8 april) kan je tijdens de Méliès-competitie enkele straffe Europese producties bewonderen. De film die hier de Zilveren Méliès in de wacht sleept, maakt op het prestigieuze Sitges Festival kans op de Gouden Méliès voor ‘Best European Fantastic Short Film’. Dit jaar strijden niet minder dan zeventien films mee voor het felbegeerde beeldje. Spanje is met zes kortfilms het best vertegenwoordigd, terwijl de winnaar van de Belgian Fantastic Film Day onze nationale trots mag verdedigen.

 

Verder maken enkele landen als Bulgarije (The Elephone Man van Magarditch Halvadjian), Roemenië (Splendida Moarte Accident van Sergiu Negulici) en Griekenland (A Child Outside van Panos Eliakopoulos) een opvallende verschijning.

 

 

***

 

 

Internationale kortfilms

Ja, uiteraard zijn Europese producties voor ons eigenlijk ook al internationaal. Maar binnen deze selectie gaan we toch nog een stap verder en krijg je ook kortfilms te zien uit onder andere Japan, Rusland, Mexico, Libanon en zelfs Australië! De selectie is dit jaar zelfs zo groot dat ze werd opgedeeld in vier filmblokken, die je kan ontdekken op zondag 8 april (part 1), maandag 9 april (part 2) en zaterdag 14 april (part 3 en part 4).

 

Absoluut niet te missen in deze selectie zijn het Overrun (trailer) en Les Fines Bouches (trailer), twee Franse films.

 

 

***

 

 

Courts Mais Trash

Daarnaast zet het festival ook haar samenwerking verder met het Brussels Independent Short Film Festival, dat carte blanche kreeg voor een selectie van de beste kortfilms van de afgelopen editie van Courts Mais Trash. Wie daar niet kon bijzijn, krijgt op het BIFFF dus een tweede kans om extreme pareltjes als Tundra (Karim Ouelhaj), Le Crayon (Basile Vuillemin) en Les Rescapés de l'Impossible: Le convoi de la peur (Mathieu Berthon) te ontdekken. Afspraak op vrijdag 13 april (!) om 22u.

 

 


Tundra van Karim Ouelhaj, eerder ook te zien tijdens Courts Mais Trash.

 

 

***

 

 

Benieuwd naar het programma langspeelfilms? Haast je dan naar onze zustersite Kutfilm.be. Voor een volledig overzicht van alle activiteiten en de praktische details kan je terecht op de website van het BIFFF.


Jeroen Van Rossem

 

 

Docville 2018

Cinefielen die bereid zijn de fictiewereld even te verlaten, kunnen in Leuven opnieuw een verfrissende duik nemen in een nieuwe selectie documentaires. Docville weet ons van 21 tot 29 maart weer onder te dompelen in een variatie aan non-fictieverhalen over de meest diverse onderwerpen.

 

Dit jaar staan mockumentaries, jazz en wetenschap in de kijker. In Science Docs vinden wetenschap en documentaire elkaar in de kritische invraagstelling die bij beiden aan de basis ligt van het werk. Ze klinken als vergezochte sciencefictionthrillers, maar Let There Be Light, Alphago, More Human Than Human, Cyborgs Among Us en Photon zoeken het in een ernstigere, maar daarom niet minder amusante hoek. Ook het Belgische Kwantumrevolutie vindt een plaats in deze sectie.

 

Meer Belgisch werk uiteraard in de Nationale Selectie. 10 toppers van eigen bodem, waaronder uiteraard ook het grandioze Rabot en het fascinerende Ni Juge Ni Soumise.

 

In de Internationale Selectie spreken titels als Snelwegkerk, The Rebel Surgeon, Dreaming Murakami en I Am Another You zeker tot de verbeelding, maar inhoudelijk lijken ook deze 10 films kijkplezier te garanderen. De rebelse chirurg waarvan sprake is overigens zelf te gast op het festival.

 

Documentaires hebben vaak de kracht ons uit te dagen, stellen evidenties in vraag en veranderen onze kijk op zaken. De sectie Weten en Geweten belicht maatschappelijk relevante en actuele onderwerpen als censuur op Facebook, de industriële vleesproductie of gewapende rebellen in Congo. Daar kan je dan weer even van bekomen met luchtiger werk uit Mock the Doc.

 

Voor negen dagen docufun kan je terecht in Zed Vesalius en Kunstencentrum Stuk in Leuven. Het volledige programma en de praktische informatie vind je hier.

 

 
Shortscreen 2018

 

 

Voor de achtste keer slaan Offscreen en Kortfilm.be de handen in elkaar voor een gewaagde avond SHORTSCREEN: een reeks kortfilms in het aura van het festival, dus edgy, bizar, verrassend. Voor het eerst ook in drievoud: het kortfilmprogramma wordt niet alleen in Brussel (21 maart), maar ook in Antwerpen (22 maart) en in Luik vertoond (19 maart).

 

Daarom pakken we uit met een uitzonderlijk straffe reeks korte films. Zo is er het geweldige The Burden [lees hier onze volledige bespreking]: een Zweedse geanimeerde musical vol kwelende vissen en apen met 9-to-5 bureaujobs. Dit korte meesterwerk vol existentiële angst en verveling tourde al langs Toronto, Cannes en Annecy en werd begin dit jaar uitgeroepen tot 'Short of the Year 2017' door Short Film Conference - een netwerk van festivalprogrammatoren van over de hele wereld. Een niet te missen pareltje.

 


The Burden (Min Börda) van regisseur Niki Lindroth von Bahr - ★★★★.

 

De Franse regisseur Yann Gonzalez (Les rencontres d’après-midi) werkt momenteel zijn tweede langspeelfilm af. Tijdens Shortscreen vertonen we zijn recentste kortfilm, goed voor de Queer Palm in Cannes vorig jaar. Gonzalez serveert met Les îles [lees hier onze volledige bespreking] een minutieus geënsceneerde film over verlangen, vlees en liefde tussen personages die bezweert lijken door een vreemd, extatisch Lynchiaans magnetisme. Een clash tussen 70’s soft porn en cheesy jarenvijftigfilms. Om vingers (en meer) bij af te likken.
 

Uit eigen land komt Sint-Lukas student Nelson Polfliet zijn tweedejaarsfilm voorstellen, waarin een jonge cheerleader het moeilijk heeft met afscheid nemen van haar overleden moeder. Ze blijft daarom post mortem voor haar zorgen: Stacey and the Alien [lees hier onze volledige bespreking] is een absurd rouwproces met een gevoelig staartje en een zéér aanstekelijke eighties soundtrack.

 


Les Îles van regisseur Yann Gonzalez - ★★★★.

 

De Ierse Amerikaan David OReilly, co-scenarist van onder meer South Park en Adventure Time, bracht in 2017 Everything op de markt: een videogame waarvan de trailer/kortfilm het eerste interactieve filmpje was dat kans maakte op een Oscar. In OReilly’s video is alles wat je ziet, tegelijk iets wat je kan verworden: van de dieren tot de planten tot de melkwegstelsels en nog ver daarbuiten. Het resultaat is een filosofisch computerspel, deinend op de mijmerende stem van wijlen filosoof Alan Watts.
 

In Brussel (21/3) & Luik (19/3) sluiten we de avond af met de nieuwe kortfilm van de Waalse regisseur Christophe Mavroudis. Achter de flamboyante Commedia dell’arte-maskers van Tom gaat niet enkel een misvormd gelaat schuil, maar ook een duister geheim dat pas decennia later aan het licht zal komen. Caducea is een prachtig gefotografeerd en sfeervol Gothisch sprookje.
 

In Antwerpen (22/3) eindigen we Shortscreen met een film van onze Noorderburen. In het Nederlandse Botanica [lees hier onze volledige bespreking] probeert een jong koppel wanhopig een kind te krijgen. Regisseur Noël Loozen levert echter een cynische tragedie in een hedendaagse Tuin van Eden af, vol tristesse en dubbele bodems. Genomineerd voor een Gouden Kalf en vorig jaar nog te zien op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.
 

***
 

Agenda:
 

  • * Op maandag 19 maart om 19u in Le Hangar in Luik. Info & tickets via deze link. RSVP hier.
     
  • * Op woensdag 21 maart om 19u in Cinema Nova in Brussel. Info & tickets via deze link. Kortfim.be geeft voor deze avond bovendien 10 duotickets weg. Interesse? Mailen naar info@kortfilm.be! RSVP hier.
     
  • * Op donderdag 22 maart om 20u in DEStudio in Antwerpen. Info & tickets via deze link. RSVP hier.

Niels Putman

 

 
The Burden
rating

Duur: 15 min. | 2017 | Land: Zweden | Regie: | Scenarist: | Producent:

De Zweedse regisseuse Niki Lindroth von Bahr levert met haar derde stop motion-film The Burden een pareltje af.

Een hotelreceptionist, twee snackbarmedewerkers en een rekkenvuller zingen met autotune-stemmetjes om de beurt de last van hun schouders. Ze richten zich tot de kijker alsof ze zich tot een spiegel in hun kamer zouden richten en krijgen elk hun 'moment suprême' in deze animatiemusical over de zwaarte van het leven en de saaiheid van het anonieme werkmansbestaan. Een donkere kijk op de compromis tussen dromen over vrijheid en de realiteit van geld verdienen.

 

> TRAILER

Vreemd genoeg is het voor velen onder hen geen showbizznummer, maar een eerder ingetogen, persoonlijke confessie. Het cynisme in de film blijkt al snel zachtgekookt: doordat de personages allemaal dieren zijn, krijgt hun betoog een vreselijk onschuldige ondertoon. De sfeer doet soms denken aan die in de films van Roy Andersson maar dan met de tristesse en de muziek van de hedendaagse arbeidersklasse die zachtjes en bijna ongemerkt hun eigen last wegmompelt in een koude, kapitalistische wereld.

Een Zweedse animatiemusical vol existentiële angst en kwelende vissen.

Dit prachtige portret mag dan wel gefilmd zijn vanuit een standpunt dat misschien die arbeidersklasse niet vertegenwoordigt, toch is het een mogelijk en menselijk antwoord op de vraag naar wie de werknemers zijn, hoe ze zich voelen en hoe ze hun levens leiden. Dat alles synchroon op een verbluffend, passende en melancholische soundtrack.

The Burden won de prijs voor Beste Animatie op het 40e Internationaal Kortfilmfestival van Clermont-Ferrand en werd door de Short Film Conference - een netwerk aan festivalprogrammatoren en kortfilmdistributeurs - uitgeroepen tot Short of the Year 2017.

 

Annabel Debaenst
 

Offscreen 2018

KLAAR VOOR EEN KLETTERENDE MAAND MAART

Het is telkens weer uitkijken naar het programma van Offscreen, het filmfestival dat moeiteloos kaf van koren scheidt in het aanbod genrecinema en tot buiten de landsgrenzen garant staat voor durf en fun. De editie 2018 belooft er niet naast te meppen met een bomvol programma.

 

EDGY FILMS, MET CINEFIELE MEERWAARDE

Wat een weelde weer, wat een berg interessante films. Als pars pro toto wat emblematische titels. In A Ghost Story regisseert David Lowery Casey Affleck en Rooney Mara, de sterren uit zijn topfilm Ain’t Them Bodies Saint. Affleck speelt een onder een laken verstopte geest, die gelaten gadeslaat hoe zijn vriendin om hem rouwt. Revenge spat dan weer van het scherm – de feministische wraakthriller van Coralie Forgeat is een visueel overweldigend kat-en-muisspel met zowaar Kevin Janssens in één van de hoofdrollen. Met Insects staat een gloednieuwe zwarte komedie van animator Jan Svankmaier op het programma – de wereldvermaarde Tsjech beweert dat dit zijn laatste film is. Tenslotte is er Tokyo Vampire Hotel van festivalfavoriet Sion Sono (Suicide Club). Oorspronkelijk een negendelige horrorreeks, gemaakt voor Amazon Japan, is dit de tweeënhalf uur durende langspeelfilmversie. De loeihard rammelende titelsong van all-female band Tricot bleef dezelfde.

 

ADULT ANIMATION EN GENRE CINEMA ALL’ITALIANA

Eind jaren zestig werden een berg taboedoorbrekende tekenfilms gemaakt. Offscreen bundelt die in een – rode oortjes verzekerd- adult animation night. Onder meer het legendarische Fritz The Cat van Ralph Bakshi wordt getoond. Bakshi duikt zelf ook op in Cinema Nova, zij het via videoconferencing.

Nog te gast maar dan fysiek present: Enzo Castellari en Sergio Martino, twee epigonen van de Italiaanse genrecinema uit de jaren ’60 en ’70. Als reactie op de toen razend populaire Amerikaanse blockbusters, kopieerden en bricoleerden de Italianen naar hartenlust (tussen) genres, wat ‘filone” werd genoemd. Castellari presenteert zijn grappige maar verbazend effectieve Jaws rip-off The Last Shark en enkele films met zijn fetisjacteur Franco ‘Django’ Nero, zoals de legendarische, psychedelische spaghettiwestern Keoma. Martino toont onder meer The Suspicious Death of a Minor en de jarenlang verboden 'video nasty' Slave of the Cannibal God.

 

VAMPIRES SUCK

Sion Sono stuurt zijn Tokyo Vampire Hotel naar Brussel, maar op Offscreen komen de bloedzuigers uit alle mogelijke hoeken en tijdperken. Dat resulteert in een heerlijke hoop topfilms. Festivalgast Harry Kümel toont zijn stijlvolle exploitation klassieker Daughters of Darkness (1971), waarin Delphine ‘Jeanne Dielman’ Seyrig als bloeddorstige Hongaarse barones rondwaart in het Oostendse Thermae Palace. Het hele Vampire’s Suck programma is vingerlikkend lekker met genreklassiekers als The Addiction (Abel Ferrara),  Rabid (David Cronenberg) of The Hunger (van Tony ‘Top Gun’ Scott, met Bowie en Deneuve). Wie zag Thirst al, van Chan-wook “Old Boy” Park? Of Cronos, de debuutfilm van Oscarwinnaar Guillermo Del Toro (The Shape of Water)!? Ook Blade en Let The Right One In kan je op het glorieuze grote scherm herbekijken. Als eerbetoon aan Wim Castermans, Offscreen inspirator en programmator die in 2017 overleed, toont het festival zijn favoriete komedie:  Mr. Vampire

 

SHORTSCREEN MAAL DRIE

De leukste, meest weirde en verbluffende korte films kijk je op Shortscreen, een collaboratie tussen Offscreen en kortfilm.be. Op het programma onder meer het erotische Les Iles van Yann Gonzales (Les Rencontres d’Apres-Minuit), dat de Queer Palm 2017 won, een Zweedse existentieel beladen musical en een Ierse filosofische gameadaptatie. Om de Belgen niet te vergeten: de cheerleaders uit het hilarische Stacey and the Alien bijvoorbeeld, zijn evenzeer onvergetelijk. Met vertoningen in Brussel, Antwerpen én Luik is de immer uitverkochte zaal dit jaar verdriedubbeld.

 

BRUSSEL… EN BEYOND 

Voor de true blue Offscreen ervaring kan je niet om de hoofdstad heen: heel Brussel dampt in maart van de cult, met vertoningen op toplocaties als Bozar, Cinematek en CinemaRITCS. Zenuwcentrum van het festival blijft die dekselse, onnavolgbare Cinema Nova, vooralsnog met voorsprong de origineelste bioscoop van België.

De cinefiele hotspots van Vlaanderen krijgen evengoed een coup de cult: Offscreen landt in Budascoop Kortrijk, Studio Skoop en KASKCinema in Gent, CinemaZuid en nieuwkomer deStudio in Antwerpen. Aan de oevers van de Maas ontvangt Luik, de tweede grootste stad van Wallonië, het festival op zomaar eventjes vijf locaties. 

Op voorbije Offscreen edities hoorden we in Cinema Nova, midden de typisch Brusselse talenmengelmoes, hier en daar ook wat Hollandse klanken. Voor zijn of haar portie cult steekt een beetje bad taste cinefiel blijkbaar al eens de grens over. Offscreen 2018 neemt met de animaties van Ralph Bakshi onder de arm ook zelf de wijk naar Breda en Rotterdam. In welke uithoek van België u ook vertoeft, Offscreen resistance is futile!   

 

Jan Sulmont

 

 

 
XYXX
rating

Duur: 06 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Scenarist: | Productiehuis:

Nadat Zander Meykens zich al liet opmerken met zijn bachelorfilm Praline (goed voor een selectie op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven) zet hij zichzelf nu stevig op de kaart met zijn afstudeerfilm XYXX. Wat op het eerste zicht een brave animatiefilm lijkt, ontwikkelt zich al snel tot een speelse metafoor rond seksualiteit en normaliteit. 

 

 

XYXX speelt zich af in een magazijn waar een rat per ongeluk een robot doet ontwaken. Als een pasgeboren kind is de robot nieuwsgierig naar zijn/haar omgeving en zijn/haar eigen lichaam. Wanneer het de vrouwelijk vormgegeven modellen ontdekt, gaat de robot de DIY-kant op. Hij/zij gaat aan de slag met onderdelen van de andere robot en meet zichzelf op die manier een eigen identiteit aan.

Meyken’s kortfilm loopt niet geheel verrassend af, maar toont wel op een speelse manier hoe mensen die buiten de gendernorm kleuren, nog steeds vaak als “ongewenst” worden aanzien. Een boodschap die in deze animatieprent origineel en overtuigend wordt gebracht. 

Een speelse en vernufte metafoor rond gender.

XYXX is visueel een zeer vernuft ding. Zo heeft het ontwerp van de robots veel weg van charmante speelgoedrobotjes uit de jaren vijftig - tot de mechanische geluiden nog aan toe. Zelfs de muziek van Bing Crosby & The Andrew Sisters accentueert dat swingende fifties-sfeertje.

Ook het uitmuntende lichtspel, de scherpe 3D-animatie en de rijke geluidsband getuigen van Meykens audiovisuele talent. Dat zijn verhaal zich in een hoofdzakelijk donkere ruimte afspeelt, waarbij alles belicht wordt door de ogen van een robot, toont ook aan dat de regisseur niet voor makkelijk kiest. Hij belicht zijn genderrelaas op akelig realistische en vooral zeer sfeervolle manier.

Kortom: een afstudeerfilm die zowel visueel als narratief zeer knap in elkaar steekt. Terecht bekroond met een Wildcard door het Vlaams Audiovisueel Fonds. Benieuwd wat Meykens nog meer in petto heeft.

 

Jeroen Van Rossem

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS