The Hunger
rating

Duur: 21 min. | 2017 | Land: Noorwegen | Regie: | Cast: , , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

De Noorse regisseur Kenneth Karlstad is met The Hunger, oftewel ‘Gutten er sulten’ in het Noors, niet aan zijn proefstuk toe. Eerder blikte hij al tal van reclamefilmpjes en muziekvideos in en in 2013 maakte hij zijn kortfilmdebuut met She’s a stranger. Waar deze laatste focuste op twee meisjes, duikt Karlstad deze keer onder in de geest van een zestienjarige jongen die op zoek is naar erkenning.

 

> TRAILER

Dat Jørgen de hoofdfiguur is van dit verhaal, maakt hij al snel duidelijk wanneer hij al kijkend in de camera zegt dat deze film over hem gaat. Hij is een puber die zichzelf een stoer imago probeert aan te meten. Hiervoor zoekt hij contact met een notoire crimineel bij wie hij hoopt drugs te kopen. Alleen loopt de ontmoeting niet zoals hij had gepland.

Wat The Hunger opvallend maakt, is de manier waarom de film weergeeft hoe Jørgen zelf zijn leefwereld aanvaardt en hoe deze soms botst met de realiteit. Oorverdovende elektronische muziek, een flashy montage en een vaak felrode belichting zijn een visuele veruitwendiging van Jørgens nood om zich te identificeren met een machocultuur. Al is dit een cultuur die hier vooral nefast en vernietigend blijkt te zijn en waarbij agressie, stoerdoenerij en alfagedrag primeren.

 

Intrigerende blik op het verlangen naar erkenning.

Dat dit niet helemaal Jørgens wereld is, blijkt bijvoorbeeld uit de eerder alledaagse scènes met zijn vader. Maar ook hoe Karlstad de scènes met de crimineel visualiseert, helpen daarbij. Soms lijkt het of we naar een horrorfilm van Dario Argento op XTC aan het kijken zijn. Het einde draait helaas uit op eerder een niemendalletje - wat bijzonder spijtig is. Daardoor blijkt deze kortfilm bovenal toch ‘style over substance’ te zijn.

 

Jeroen Van Rossem
 
Fucking bunnies
rating

Duur: 17 min. | 2017 | Land: Finland | Regie: | Cast: , , , | Scenarist: , | Producent: , , | Productiehuis:

Raimo is een doodgewone Finse man die geniet van zijn rustig leventje in een burgerlijke wijk. Hij is echter nog op zoek naar een medespeler om een ontspannend spelletje squash te spelen. Daarvoor prikt hij een zoekertje op het centrale prikbord van hun appartementsblok. Raimo krijgt al snel reactie, maar niet van een persoon die hij in gedachten had.

 

> TRAILER

Maki is de nieuwe buur van Raimo en wil maar al te graag ingaan op de open uitnodiging. Maar omdat Maki er nogal vreemde gewoontes op nahoudt, wil Raimo helemaal niet met hem optrekken. Maki is het hoofd van een sekte die op zijn eigen appartement niet alleen de duivel aanbidt, maar ook geregeld een gezellige orgie houdt. Daarnaast lopen alle ingewijden (ook kleine kinderen) met beschilderd hoofd vol verwijzingen naar Satan rond. Absurditeit troef in deze kortfilm.

Wat het geheel nog gekker maakt is dat iedereen uit de omgeving van Raimo doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. De duivelaanbidder is best wel een sympathieke kerel, waardoor hij bij velen lof oogst, en niet in het minst bij Raimo’s vrouw. De squasher weet niet wat hij moet aanvangen met de situatie en bij momenten dreigt zijn eeuwig rustige gemoedstoestand om te slaan.

Regisseur Teemu Niukkanen heeft reeds diverse muziekvideo’s, commercials en sketches op zijn conto staan. Deze amusante fictiefilm is zijn geslaagde kortfilmdebuut.

Amusante absurditeit troef.

Fucking bunnies is zonder meer grappig en tegelijkertijd onderhoudend. Op een humoristische wijze stelt Niukkanen een abstract begrip als ‘normaliteit’ en ‘norm’ in vraag. Hij portretteert zijn hoofdpersonage als een volslagen irrationele xenofoob die tegen alle signalen in blijft vasthouden aan zijn vastgeroest begrip van normaliteit. Zal Raimo komaf maken met zijn vooroordelen en vriendschap sluiten met de sympathieke duivelaanbidder?

Glimlachen op de gezichten van het publiek verzekerd bij deze zwarte doch licht verteerbare komedie.

 

Jannes Callens

Anima 2018

Court Mais Trash 2018

 
Graduation 97
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

TV-hersteller Roman loopt door de Oekraïense vrieskou met televisieantennes op de rug. Het lijken wel vleugels, maar opstijgen uit zijn vervelend voortkabbelende leven blijkt geen optie. En de afstandsbedieningen die hij op de markt verpatst, verkopen voor geen meter.

Toch houdt Roman er de moed in – onze protagonist tovert geregeld een brede glimlach tevoorschijn vanonder zijn smalle walrussnor. En als je naar het leven lacht, lacht het blijkbaar terug. Romans childhood crush Ludya was jaren uit zijn zicht verdwenen, maar dan duikt zij plots op aan het marktkraam met voorverpakte fabriekscakes. Dit keer laat hij haar niet zomaar vertrekken.
 

> TRAILER
 

Regisseur Ostrikov, eind de twintig met rechtendiploma, volgde in 2013 een opleiding scenarioschrijven aan de New York Film Academy en is ondertussen een bekende naam in de Oekraïense filmscène. Met deze Graduation 97 slaat hij een heel eigen toon aan. De film is evengoed een wrange komedie, maar anders dan bij Aki Kaurismäki of Roy Andersson druipt de levensmoeheid hier niet van gebelgde tronies.

Oekraïense komedie met internationale schwung.

Van bij de toevalsontmoeting excelleert het acteursduo in laconieke gezichten met lieve glimlachjes. We krijgen hun deadpan replieken te zien in grote close-ups. Tot de situatie escaleert. Kon moeilijk anders want zoals we weten uit The Shining, waarvan Roman een poster hangen heeft in zijn kleine appartement: all work and no play maakt saaie boys and girls.

De film versierde een nominatie voor de European Film Awards op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Wij duimen mee voor een verdiende award. 

 

Jan Sulmont
 
May day
rating

Duur: 22 min. | 2017 | Land: België | Regie: , | Cast: , , | Scenarist: , , | Producent: , | Productiehuis:

Thierry Van de Casteele heeft een probleem: hij wordt binnenkort geopereerd en zal hierdoor een maand niet kunnen werken. Zijn éénmansbedrijf verwaarlozen – hij is een kleine zelfstandige krantenbezorger – is echter geen optie, dus moet hij dringend op zoek naar vervanging om zijn ronde over te nemen.

Hij komt op het geniale idee om alle kandidaten tegelijkertijd uit te nodigen op zijn appartement en hen vervolgens veilingsgewijs te laten bieden op de job. De sollicitant die het laagste salaris voorstelt, gaat ermee aan de haal.

 

 

Meer hebben Olivier Magis (Le secret des dieux) en Fedrik De Beul (Août 1914, Kong aan zee) niet nodig als uitgangspunt om met May day een intelligente zwarte komedie af te leveren. Ze slagen hierin dankzij de naturalistische acteerprestaties, de scherpe dialogen én het authentieke Belgische gevoel voor humor.

Doordat het experimentele ‘sollicitatiegesprek’ plaatsvindt op één locatie en de werkzoekenden - een mooie dwarsdoorsnede van de Brusselse bevolking - in een kwetsbare positie worden gedwongen, creëren de filmmakers bovendien een microsamenleving waarin de cultuur-, klasse-, taal- en genderverschillen plots pijnlijk duidelijk worden.

Het duurt bijgevolg niet lang tot de hele situatie drastisch escaleert. Wanneer iemand oppert dat er rekening gehouden moet worden met wie de job het meest verdient, is de repliek lekker laconisch: “Chacun sa merde.” Of je nu een alleenstaande moeder bent of een vader met Alzheimer hebt: voor empathie is er geen plaats in de veldslag om een job. Racisme, kansarmoede en zelfs communautaire kwesties – inderdaad, een zéér Belgische film – borrelen langzaam naar de oppervlakte en al gauw wordt iemand hardhandig uit het appartement verwijderd. Via dit heerlijke cynisme leggen Magis en De Beul een onmenselijk systeem bloot waarin elk individu zijn eigen prijskaartje heeft.

De veldslag om een job.

May day bewijst nog maar eens hoe de beste kortfilms vaak rond kleine, simpele ideeën draaien, die vervolgens minutieus worden uitgewerkt. Dankzij een pienter regisseursduo en een straffe ensemblecast (Thierry Hellin, Joren Seldeslachts, Chokri Ben Chikha, etc.) springt de film immers meteen in het oog in de nogal makke Vlaamse competitie op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven dit jaar. In Warschau ging de film aan de haal met de Grand Prix - lonkt er in Leuven ook een prijs?

 

Michiel Philippaerts
 
Out of the blue, into the black
rating

Duur: 21 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

“Out of the blue” is een Engelstalig spreekwoord waarmee naar een onverwachte gebeurtenis wordt verwezen. “Out of the blue, into the black wordt dan weer gebruikt wanneer je vanuit een slechte situatie in een nog ergere situatie valt. Beide beschrijvingen zijn bijzonder toepasselijk voor deze kortfilm, want wat Flament overkomt is bijzonder onverwacht en onaangenaam.

Stomdronken op een muziekfestival sluit de tiener zich op in een toilethok, wanneer er uit het niets een zware storm uitbreekt en hij in een wel zeer benarde situatie terechtkomt. Wanneer hij  bovendien zwaargewond geraakt,  breekt er ook nog eens een claustrofobisch en energiek gefilmde strijd op leven en dood uit.

 

 

In 2014 sloeg het duo Mark Bouwmeester en Nyk Dekeyser, beter gekend als Alidor Dolfing, al een homerun met hun kortfilm Wien for Life en met Out of the Blue, Into the Black leveren ze opnieuw een zeer sterke kortfilm af. Voornamelijk omdat de film een heerlijke mengeling geworen is van stijlen & genres. Voor het verhaal lijkt het duo zich vooral inspiratie te putten uit het Pukkelpop-drama van 2011, waarbij het noodweer aan vijf mensen het leven kostte. Daarnaast willen de regisseurs ook iets vertellen over jongeren en hun leefwereld.

De film open als een luchtige, haast platvloerse komedie, maar ontaardt na het incident in een drama waarbij acteur Laurens Aneca ons een pakkende one-man show voorschotelt. Op deze momenten toont de Out of the Blue, Into the Black enkele treffende gelijkenissen met one man/one location-films als Buried en 127 Hours.

Storm van emoties in one man/one location-thriller.

Alidor Dolfing geeft de film net dat tikkeltje extra door een meer symbolische en poëtische toer op te gaan. Hier worden angst en contemplatie verenigd in een finale die het liefdeskind zou kunnen zijn van David Lynch en Terrence Malick. Tussendoor krijgen we scènes te zien van de roekeloze en feestende jongeren op het festival, waarbij vooral een bizarre driehoeksrelatie tussen Flament en zijn beste vriend Kiwi en de wulpse Polly uitgespeeld wordt. Deze scènes voelen soms helaas wat misplaatst aan, omdat ze vrij artificieel overkomen. Anderzijds dragen ze wel bij tot het portret dat de makers willen schetsen van een onbezonnen jeugd.

Kan dit hele verhaal uiteindelijk niet gezien worden als een allegorie voor de innerlijke turbulentie van de pubertijd, waarbij vooral vriendschap datgene is dat ons overeind houdt?

 

Jeroen Van Rossem
 
Remise
rating

Duur: 18 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis:

De Weg Van Alle Vlees - grote winnaar IKL” is de titel van een kijkwaardig marktkramersfilmpje van Kortfilm.be. Deben van Dams afstudeerfilm won in 2013 met de vingers in de neus elke mogelijke prijs op het Leuvense kortfilmfestival. De regisseur vertelt er in dit tweede filmpje meer over vanop het Film Fest Gent, waar hij ook nog eens de publiekprijs meekaapte.

 

 

Met de VAF-wildcard die hij kreeg voor De Weg Van Alle Vlees maakte Van Dam nu Remise, een korte film waarin zowel beeld als muziek opnieuw instant charmeren. Verrassend anders is de vertelling, die het hier meer zoekt in flarden en impressies. De intense verhoudingen tussen een vijftal goed gecaste mannen krijgen nauwelijks achtergrond, dus moet je als kijker heel veel zelf invullen. De donkere plot rond meerdere mank lopende vader-zoon relaties wordt daarnaast al eens onderbroken door een vreemd getimede grap. Zoals de sukkelseks al eens wordt onderbroken door het kreunen van de foute naam.

Chef camera Wim Vanswijgenhoven sluiert een grijze gravitas over de karakterkop van Tibo Vandenborre (Drôle d'oiseau, Rundskop). Daar komt soms bloed bij kijken: zijn personage Luc ‘de muur’ Moulin is Belgisch kampioen schaakboksen. Wat een sport! Geïnspireerd op de fantasie van comic book-genie Enki Bilal werd de eerste officiële wedstrijd uitgevochten in Berlijn, in 2003. Tussen het vuistslagen uitdelen door zetten de kampers een koptelefoon op en spelen midden de ring een spelletje schaak.

Voorstudie die zindert van sfeer.

Die originele setting levert natuurlijk bevreemdende beelden op, die zinderen van sfeer. Met daarbovenop de fantastische muziek van Simon Lenski (DAAU) krijg je al snel een sterke film. Al bleven wij inhoudelijk toch nog wat op onze honger zitten. Remise lijkt wel een voorstudie voor een langspeelfilm, met een verhaal zonder veel vlees aan de botten.

Toch zitten wij voor een lange versie zonder enige twijfel in de zaal. Want niet alleen de vibe, ook sommige scènes in Van Dams nieuwste film doen likkebaarden. Zo worstelt Luc Moulin niet alleen met zijn trainer, zijn zoon, zijn vader en in de ring, maar ook met een extra antagonist. Dat vreemde personage wordt op zijn Scorseses geïntroduceerd, met vloeiend dreigende camera en een lekker bekkende voice-over. Onmiskenbaar pure filmfun, die smaakt naar meer.

 

Jan Sulmont
 
Le bleu blanc rouge de mes cheveux
rating

Duur: 22 min. | 2016 | Land: Frankrijk | Regie: | Cast: , | Scenarist: | Productiehuis:

Haar mooie afro-coupe is Seyna haar trots. Net zo trots is ze op Frankrijk: het land waar ze geboren en getogen is, waarvan ze alle historische quizvragen zonder moeite kan beantwoorden.
 

> TRAILER

 

Seyna studeert af met onderscheiding en daar heeft ze een reden voor. Met haar baccalaureat op zak kan ze eindelijk de Franse nationaliteit verkrijgen, iets waar ze reikhalzend naar uitkijkt. In haar liefdevolle gezin wordt haar diploma met trots onthaald, maar wanneer Seyna haar plannen wil realiseren, stuit ze op verzet uit onverwachte hoek. Niet alleen binnen haar gezin ontstaan er spanningen, Seyna moet ook nog eens de regels van de Franse bureaucratie doorstaan. Past haar Afrikaanse coupe wel bij de Franse nationaliteit?

De documentairemaakster Josza Anjembe heeft zich voor haar eerste fictiefilm deels gebaseerd op haar eigen ervaringen. Het scenario is voorzichtig opgebouwd waardoor we voldoende tijd krijgen om Seyna haar leefwereld en de achtergrond van haar vader goed te leren kennen.

Actuele kortfilm die de bureaucratie aan de kaak stelt.

De geloofwaardigheid en grootste kracht van deze film is zonder twijfel te danken aan de acteerprestaties van Grace Seri: met een bijzondere naturel schakelt de actrice afwisseld tussen een eerlijke kwetsbaarheid en een straf zelfbewustzijn. Dochter, zus, vriendin, schoolgenoot: ze vervult alle rollen met verve. Een opvallende prestatie van de jonge actrice.

Le bleu blanc rouge de mes cheveux is een erg actuele kortfilm die de bureaucratie aan de kaak stelt en ook generatieverschillen binnen gezinnen met een migratieverleden blootlegt. Een mooi uitgewerkte film die terecht al op heel wat filmfestivals prijzen in de wacht sleepte.

 

Liza Brandt
 
Les îles
rating

Duur: 23 min. | 2017 | Land: Frankrijk | Regie: | Cast: , , , , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

Een soort van bezwerend, extatisch magnetisme is wat de personages uit Les îles verbindt, en wat ons als kijker met hen meetrekt.

 

 

Verschillende personages worden in steeds schilderachtige decors opgevoerd: een tantrisch koppel dat wordt verstoord – en vervolgens vervoegd – door/met een verminkt wezen in een botanische kamer blijkt een toneelstuk waar Nassim & de blonde Simone naar kijken. Na afloop gaan zij zowel lichamelijk als geestelijk in elkaar op in een ‘louche bosje’, wat dan weer dient als schouwspel voor de tientallen verdoken voyeurs – ‘wolven’ – die meegenieten. Waartussen een eveneens blond meisje met dictafoon zich ontpopt tot een ‘écouteur’ van die voyeurs.

De camera draait rondom en tussen alles heen, volgt op een erg glijdende manier en springt dan over naar een ander personage, dat op zijn/haar beurt dan weer wordt gevolgd tot een volgende setting.

De teksten zijn minimaal maar romantisch, het geluid eveneens minimaal maar geslaagd overheersend – van klassiek tot computersounds.  De beelden op hun beurt doen enerzijds denken aan jaren 70-soft porn (langzame fades tussen scènes), anderzijds aan cheesy jarenvijftigfilms (de vignettes vol romantiek). Dat alles met de nodige toets Lynchiaanse mystiek; zoals de blonde vrouwen, rode lippen, vervreemdende muziek, torenkamers & dreiging.

Het ondraaglijk verlangen van het bestaan.

Les îles is door dat alles een minutieus geënsceneerde film over verlangen, vlees, liefde. Terecht de grote winnaar van de Queer Palm in Cannes dit jaar - én de grote prijs op het Vila do Conde International Short Film Festival.

Gonzalez (By the kiss, Les rencontres d'après minuit) timmert intussen verder aan zijn filmoeuvre: zijn tweede langspeelfilm zit nu in postproductie. De release van Un couteau dans le coeur staat gepland voor 2018, met alvast een veelbelovend vooruitzicht, want Vanessa Paradis belichaamt er de rol van een Parijse pornofilmproducer.

 

Sarah Skoric

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS