Girlhood
rating

Duur: 14 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Wat betekent het precies om ‘vrouw’ te zijn? Wat houdt het begrip ‘vrouwelijkheid’ in? Tot waar strekken de grenzen? Het zijn vragen die voor velen onder ons misschien overbodig lijken, of waarvan het antwoord schijnbaar vanzelfsprekend is.

Met Girlhood toont regisseur Heleen Declercq ons dat het antwoord op die vragen allesbehalve evident is. Op een eerlijke en inspirerende manier geeft ze ons een inkijk in het hoofd van enkele jonge mensen die net met deze kwesties worstelen. Ze vertellen wat ‘vrouwelijkheid’ voor hen behelst en hoe ze dit proberen vorm te geven in hun dagelijkse leven. Ook Heleen zelf is aan het woord, via een telefoongesprek met haar moeder, waarin beiden heel ontwapenend over hun gevoelens praten.

> TRAILER

Zonder met de vinger te wijzen of zonder het letterlijk zo te benoemen, houdt Declercq hier de kijker een broodnodige spiegel voor. Op een creatieve, delicate en bovenal gevoelige manier maakt ze komaf met het ‘hokjesdenken’ & -duwen van onze maatschappij. Haar docuportret is een onderzoekende pleitrede voor de rekbaarheid van het begrip ‘gender’ – over -conformiteit & -neutraliteit, termen die vandaag steeds vaker terecht tot menig vraagtekens aanzetten.

Want hoe moeilijk is het, nog steeds, als je niet in één van de vooropgestelde hokjes van het binaire en ondertussen oubollige gendersysteem past? Zo is één persoon aan het woord die vertelt zich heel vrouwelijk te voelen wanneer ze zich opmaakt om naar een trouwfeest te gaan, maar daar dan wel op wordt aangesproken – want "dat ben jij niet”. Iemand anders heeft het over de druk die ze ervaart tijdens het opgroeien – bang om vijventwintig te worden, want bij die leeftijd horen nu eenmaal verschillende verwachtingen.  

Het vraagt moed om je los te maken van die uiteenlopende conventies en een strijd te leveren; de queeste naar je eigen identiteit komt met builen en blutsen.

Delicaat & krachtig docuportret over 'gender'.

Heleen weet met de openhartige portretten zonder veel opsmuk de essentie van haar casus perfect te vatten. Daarvoor hanteert ze een beeldtaal die de schoonheid en diversiteit van haar onderwerpen belichaamt en een montage die de plasticiteit van het begrip uit de titel onderlijnt. De verhalen van deze mensen zijn oprecht, ontroerend en tonen ons dat er geen vastomlijnde begrippen zijn. Het kan dan ook niet treffender verwoord worden dan met de ondertitel van de film: ‘The State or Time of Being a Girl’.

Girlhood is een bezielend pleidooi, een straffe mozaïekfilm over en voor meer openheid & flexibiliteit. De film herinnert er ons weer aan om de dingen niet als vanzelfsprekend te nemen. Een ferme maar ook hartverwarmende vuist in het gezicht.

Carmen van Cauwenbergh
 
Serenitas
rating

Duur: 09 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Hoewel animatiefilm door het grote publiek vaak nog gereduceerd wordt tot het hokje van de feel-good familiefilms à la Disney & Pixar, zijn er gelukkig ook genoeg die de intrinsieke kracht van het genre kennen én gebruiken.

Zo is er Jef Dehouses RITCS-afstudeerfilm Serenitas, waarin we kennismaken met een geïsoleerde pater die volledig opgesloten zit in zijn geloof en langzaamaan breekt onder de druk ervan. Om dit weer te geven maakt Dehouse magna cum laude gebruik van de conventies van een klassiek genre: het (psychologische) horrorverhaal.

 

> TRAILER

Stilte versus plots geluidgeweld, het schokkerige effect van net iets te weinig frames per seconde, hoge maar lege ruimtes, sterke contrasten tussen donker en licht: het zijn elementen die allemaal bijdragen tot dat unheimlich gevoel dat de kern van het gothic horrorverhaal vormt. Voeg daaraan toe: de figuur van de Doppelgänger, een inventieve beeldregie en verontrustende montage en je komt uit bij een film waar heel wat in uit te diepen valt.

Eenzame monnik verliest grip op zijn omgeving en zichzelf.

De trip downhill van ons hoofdpersonage is gestructureerd volgens drie van de favoriete woorden van menig religie: Paradise – Fall – Redemption. Alles wat we te zien krijgen is gefilterd door de monnik die zijn grip dreigt te verliezen: het maakt niet uit of alles 'echt' gebeurt, maar des te meer hoe hij (dis)functioneert.

Jef Dehouses film is tegelijk heel klassiek & brandend actueel. De regisseur kent het genre dat hij hier hanteert door en door; vrolijk tast hij ervan de grenzen af. Dat geeft deze animatieprent, waarvan het thema dan wel niet bijster origineel is, voldoende basis om een op zichzelf staand geheel te vormen.

Jana Dejonghe
 
Jane Dog
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

“Er is een beest dat in iedereen leeft.” De eerste, gefluisterde woorden van Jane Dog zetten meteen de toon: deze afstudeerfilm van Koen Blauwblomme is voer voor liefhebbers van grauwe psychologische thrillers.

 

 

Jane (Pauline Casteleyn) en Catherine (Lora Van den Eynden) betrekken samen een donker, armoedig appartementje waarin ze troosteloze maaltijden van instant noodles klaarmaken. De enige lichtbronnen vallen binnen de categorie TL of neon. En dat geldt voor het hele universum waarin ze zich voortbewegen, of ze nu in een nachtwinkel of in een café zitten.

Wanneer Jane een postpakket ontvangt, met daarin een geweer en een mysterieus symbool, zet dat een kettingreactie van geweld en angst in gang. De twee vrouwen ervaren bevreemdende nachtmerries of psychoses. Jane wordt een hedendaagse Jeanne d’Arc, gekleed in een harnas, terwijl Catherine ingehaald wordt door bloedige herinneringen.

Meedogenloze liefde voor het metier.

Jane Dog grijpt zijn kijker stevig bij zijn nekvel. Elke scène gonst met een dreigende, onderhuidse spanning. Seks, dood en pijn halen hard uit naar de twee vrouwen die elkaar zowel schaden als rechthouden. Een mannelijke figuur, die regelmatig opduikt, jaagt hen voort. Maar het verhaal werkt alleen omdat de film ook visueel en auditief met veel zorg is afgewerkt. Uit de meedogenloze beeldflitsen, experimentele visuals en rake soundtrack spreekt een grote liefde voor het metier en toegewijde zorg om dit verhaal zo scherp mogelijk te brengen.

Sofie Rycken
 
Kutdag
rating

Duur: 09 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: | Scenarist: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Lotte (Anemone Valcke) en Gilles (Wietse Tanghe) hebben een kutdag. Vincent Das cast hen als twee vrienden die na een nachtje doorzakken in de Fuse wakker worden met een kater. Ze zien niet alleen fysiek af, maar dragen ook een geheim met zich mee: er is meer gebeurd dan had mogen gebeuren. Gilles heeft immers een vriendin, Emma, die bovendien goed bevriend is met Lotte. Is het verstandiger om haar niets te vertellen? Of duurt eerlijk het langst?

 

> TRAILER

De plot van Kutdag is niet veel complexer dan dat, maar de naturelle vertolking van de drie hoofdrolspelers dragen het verhaal perfect. Ze strompelen doorheen een verloren dag – de ene in naïeve ontwetendheid, de andere gebukt onder het schuldgevoel – in het centrum van Brussel. De zeggen-ze-het-of-zeggen-ze-het-niet-factor blijft de hele film lang doorwerken, met dank aan de levensechte dialoog.

Naturelle vertolking maakt veel goed.

Niet elke scène is helemaal raak, maar dat maken de beste scènes meer dan goed. Mijn persoonlijke favoriet was die waarin Lotte zich verschanst op de badkamer van Gilles en Emma, terwijl het koppel off-camera een onschuldig gesprek voert. Hoe minder er uitgesproken wordt, hoe drukkender de sfeer. Een tranche de vie die overeind blijft door vooral niet gekunsteld te zijn. 

Sofie Rycken
 
Croisé
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: St Lukas

Croisé van Elke Vanoost ademt Brussel. Het openingsshot – een jonge vrouw staat te dansen in een vol café – werd geschoten in de Bonnefooi, een legendarisch café in het hartje van de stad dat open blijft tot zes uur ’s ochtends. Het is een plek waar veel mensen uit de cultuursector en horecapersoneel uitgaan, nadat hun werkshift er op zit.

Ook Luna komt er haar zorgen even wegdansen. Anouk Fortunier – die een paar jaar geleden zelf afstudeerde aan de LUCA School of Arts met de VAF Wildcardwinnende kortfilm Drôle d’oiseau – geeft gestalte aan een 26-jarige op de dool: haar horecabaantje betaalt de rekeningen, maar het is één groot vraagteken wat ze echt met haar leven wil aanvangen.

 

> TRAILER

Haar besognes komen we niet te weten tijdens de dansscène, maar uit verschillende gesprekken tussen Luna en Amine, gespeeld door Mountassir Khammal. De twee Brusselaars komen elkaar toevallig tegen op straat, op het moment van de dag dat voor de ene heel laat en voor de andere heel vroeg is.

Luna wil niet naar huis – ze wil vooral niet gaan slapen om wakker te worden in een nieuwe doelloze dag – en Amine hoeft niet meteen ergens heen. Tot hun eigen verbazing brengen de twee enkele uren samen door, wandelend, zingend, pratend. De 17-jarige Amine wekt vooral ontroering op bij Luna, tot hij haar verwijt dat haar quarter life-problemen perfect op te lossen zijn, terwijl zijn Marokkaanse achtergrond hem met obstakels opzadelt die hij niet zomaar kan omzeilen.

Een kleine 'Before Sunrise' in hartje Brussel.

Voor haar afstudeerfilm vond regisseur Elke Vanoost een straffe director of photography in Nastasja Saerens, die knappe dingen doet met kleur en die de charme van de twee hoofdrolspelers én van Brussel goed weet te vatten. Hoewel een mooie ontmoeting niet per se hoeft uit te monden in een concrete ontknoping, blijft de dialoog wel opvallend oppervlakkig. Amine verwijt Luna dat ze zich aanstelt, maar even later doet ze precies hetzelfde wanneer hij haar toevertrouwt dat het meisje waarop hij verliefd is zijn gevoelens niet beantwoordt. “Je bent nog jong, trek het je niet aan,” is al even waardevol advies als Amines' “Jouw problemen zijn fake”.

Deze kleine Before Sunrise mondt niet uit in grote wijsheden of een levenslange connectie – hoogstens in twee mensen die even aan elkaar blijven haken.

Sofie Rycken
 
A Gis
rating

Duur: 20 min. | 2016 | Land: België, Portugal, Hongarije | Regie: | Scenarist: | Producent: | Filmschool: St Lukas

Eerder atypisch is het parcours dat LUCA-adept Thiago Carvalhaes aflegt met zijn afstudeerwerk A Gis, door eerst internationaal geselecteerd te worden (en bekroond, onder meer met een Publieksprijs voor ‘Beste Kortfilm’ op het 24e MixBrasil-festival en de ‘Brazil Channel Award’ op het 26e Curta Cinema festival) alvorens nationaal, in de Belgische Studentenkortfilmcompetitie op Film Fest Gent 2017.

 

> TRAILER

Ook atypisch is het leven van de transseksuele Gisberta, dat Carvalhaes met A Gis in elkaar puzzelt. Geboren als Gisberto Salce in Brazilië, om dan via omzwervingen doorheen Europa als Gisberta haar dood te vinden in een waterput in Porto. In tussentijd chronologisch ontpopt tot elegante vrouw – “mooier dan Dalida”, vertelt een straathoekwerker –, om daarna in de marge te belanden door drugsverslaving, depressie & prostitutie en uiteindelijk ziek te eindigen in een zelfgemaakte shelter in een buitenwijk van Porto. Daar werd ze gevonden door een tiental tieners, een makkelijk slachtoffer voor de dagenlange folteringen en misbruiken (ze werd verkracht, in brand gestoken, geslagen), om dan buiten bewustzijn – maar nog levend – door de kinderen (want dat waren de daders) halfnaakt in een waterput gedumpt te worden.

De Portugese media hielden zich eerder koel, berichtten over de gruwel en moord zonder erg specifiek te zijn: geen melding van de transfobe redenen van het geweld, geen foto van Gisberta, dehumaniserend door haar te omschrijven als  “een dakloze”, “een drugsverslaafde”. Ook het gerecht trof in eerste aanleg geen repercussies voor de daders. Wat heel wat tegenreacties ontketende uit verschillende kampen (TGEU onder meer) en resulteerde in een nieuw Portugees wetsvoorstel, dat maar een kleine stap voorwaarts betekende voor de rechten van transseksuelen en transgenders in Portugal.

Nu brengt Carvalhaes het verhaal van Gisberta ook naar ons land, want ook hier berichtten de kranten er niet erg uitgebreid over. Hij doet dat intiem maar tegelijk afstandelijk; pas op het einde zien we Gisberta ook écht. Daartussen is vooral de voice-over (gemonteerd op donkere, anonieme stadsbeelden), of een getuigenis van de brandweerman die haar lijk vond (zijn handen trillen nog), of haar broer aan het woord (“ik zag hem graag, maar niet wat hij was geworden”). Dan weer aandacht voor een diavoorstelling van postkaartjes die Gisberta vanuit Europa naar familieleden verstuurde (“ik mis je, ik ben hier alleen”).

Mokerslag van een film over transfoob geweld.

A Gis (in het Engels: She Gis, refererend naar een briefextract van Gisberta’s mama waarin ze de transitie van haar kind accepteert - door naar Gisberta te verwijzen als ‘zij’) combineert een documentaire-verhaallijn met meer abstracte en experimentele beelden. Met reden door de regisseur omschreven als ‘an investigative documentary’ want onderzoekend -  maar tegelijk ook emotioneel en bikkelhard; de twintig minuten van deze film komen aan als een mokerslag.

Overigens: Carvalhaes’ festivalnominaties en awards voor zijn film in Brazilië, waar Gisberta ook vandaan komt, zijn een klein positief signaal voor het land dat wereldwijd het meeste aantal doden door transfoob geweld telt.

Sarah Skoric
 
Mixed Materials
rating

Duur: 06 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Scenarist: | Filmschool: KASK

Wat een artiest lijden kan. Steeds opnieuw van nul beginnen, geen inspiratie hebben, ontevreden zijn over het resultaat, inschrijven voor een project en afwachten of je al dan niet wordt geselecteerd… Het is een manier van leven die emotioneel heel wat vergt.

> TRAILER

Met Mixed Materials vertelt Anna Van Riel hoe het is om als jonge kunstenaar aan de slag te gaan. Zelf afgestudeerd aan het KASK dit jaar, kent ze perfect alle onzekerheden en de daarmee gepaard gaande emoties.

Twee jonge kunstenaars werken aan een project, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. De ene mislukking volgt de andere op tot de moed hen volledig in de schoenen zakt. Maar met hulp uit onverwachte hoek rapen ze zichzelf bijeen en werken ze naarstig verder.

Wat een artiest lijden kan.

Met veel zelfrelativering en humor weet Van Riel te vatten hoe het voelt om aan het begin van een artistieke zoektocht te staan. Haar animatie is mooi getekend en de onschuld van haar onderwerp wordt fraai doorgetrokken in haar naïeve stijl met veel oog voor detail en verleidelijke pastelkleuren. De meta-titel geeft met een knipoog haar techniek prijs.

Op een verfrissende manier vertelt de regisseuse iets over de angsten en de aarzelingen waar menig kunstenaar mee worstelt. Gelukkig voor ons zijn er genoeg arme zieltjes die deze lijdensweg alsnog willen ondergaan en zelfs bewust weer opzoeken. Opdat wij ons kunnen vermaken met hun creaties - vielen dank, Van Riel & co.

Carmen van Cauwenbergh
 
Film Fest Gent 2017


 

Wie zag ze nog niet in het straatbeeld, die prachtige maar cheeky ogen van Claudia Cardinale? De Italiaanse schoonheid sierde eerder dit jaar ook al de affiche van het filmfestival van Cannes – een toeval dat toch een kleine indicatie geeft van wat een levende legende Cardinale, ondertussen 79, geworden is. Film Fest Gent focust dit jaar dan ook op de rijkdom van de Italiaanse cinema. Een filmfestival is geen echt festival zonder een kluit kortfilms, dus is uw - en ons - stokpaardje ook tijdens deze 44e editie naar goede gewoonte present in Gent.

 

***

 

COMPETITIE VOOR BELGISCHE STUDENTENFILMS

Met je afstudeerwerk geselecteerd worden voor Film Fest Gent is 'de shit jong'. Aan deze competitie kunnen alle studenten uit de erkende Vlaamse, Waalse en Brusselse filmscholen deelnemen. Je kan je dus verwachten aan zowel fictie, animatie als documentaire. Film Fest Gent organiseert de eerste grote kortfilmcompetitie van het Belgische kortfilmseizoen, met als gevolg dat we de voorbije jaren dan ook regelmatig hebben gezien dat kortfilms die in Gent vertoond worden daarna goed blijven boeren in binnen- en buitenland.
 

Er worden twee prijzen uitgereikt: de Nationale Loterij Prijs voor Beste Belgische Studentenkortfilm (t.w.v. €2000,-) en de ACE Image Factory Publieksprijs (postproductiebudget van €7500,-). De jury voor de eerste award bestaat uit Nicolas Gilson (journalist), Jules Debrock (producer), Imge Özbilge (regisseur van Camouflage, vorig jaar geselcteerd voor deze competite), Pieter-Jan De Pue (regisseur), Frederik Sioen (muzikant) en Salomé Richard (actrice). De jury voor de tweede prijs bestaat uit uzelf: de toeschouwer in de zaal - stemformulier stevig in de hand.

 


Girlhood (dir. Heleen Declercq)

 

De films zijn dit jaar netjes verdeeld over voornamelijk drie scholen: KASK, RITCS en LUCA. Het INSAS is als enige Waalse school gerepresenteerd. Net als vorig jaar worden ons zes fictiefilms, twee documentaires en twee animatiefilms voorgeschoteld. Dit zijn ze:

 

- A Gis (Thiago Carvalhaes, LUCA, docu, 20’)
- Ada, tous les samedis (Camille Vigny, INSAS, fictie, 21’)
- Croisé (Elke Vanoost, LUCA, fictie, 19’)
- Girlhood (Heleen Declercq, RITCS, docu, 14’)
- Jane Dog (Koen Blauwblomme, KASK, fictie, 19’)
- Kutdag (Vincent Das, RITCS, fictie, 9’)
- Mixed Materials (Anna Van Riel, KASK, animatie, 7’)
- Poor Kids (Michiel Dhont, KASK, fictie, 18’)
- Serenitas (Jef Dehouse, RITCS, animatie, 9’)
- Sons of No One (Hans Vannetelbosch, LUCA, fictie, 21’)

 

Benieuwd naar deze kortfilms? Wij geven één duoticket weg voor de vertoning van de Belgische Studentencompetitie op zondag 15 oktober om 14u30. Mail naar info@kortfilm.be!
 


Our is a Country of Words (dir. Mathijs Poppe)

 

Buiten de Belgische Studentenkortfilmcompetitie, maar daarom niet minder Belgisch, noch minder 'student', is het afstudeerwerk van KASK-alumnus Mathijs Poppe. Zijn masterfilm, balancerend tussen documentaire en fictie, werd opgenomen binnen de prestigieuze Global Cinema-selectie van het festival: een uitzonderlijke, maar zeer terechte zet van het festival, volgens ons. Wij zagen Poppe's film Ours is a Country of Words vlak voor de zomervakantie al en doopten zijn "hybride essay"  als "bijzonder sterk".

 

***

 

COMPETITIE VOOR EUROPESE KORTFILMS

Ook de Europese kortfilm krijgt opnieuw haar eigen competitie op het Gentse festival, met als prijs de Best European Short Award ter waarde van €3000,-. Daarbij geen Belgische films meer in tegenstelling tot vorig jaar. Wel valt de sterke Oost-Europese vertegenwoordiging op: de zes geselecteerde films komen namelijk uit Roemenië (2), Kroatië, Oekraïne, Duitsland en Denemarken.

 


Nyforelsket (dir. Ville Gideon Sörman)
 

De geselecteerden dit jaar zijn:
 

- Cometa (Roemenië, 15’, Mihai Mincan & George Chiper-Lillemark)
- Granite (Roemenië/Frankrijk, 27’, Andra Chiriac)
- Mary (Kroatië, 29’, Juraj Primorac)
- My Second Eye (Duitsland, 10’, Ahmad Saleh)
- Nyforelsket (Denemarken, 28’, Ville Gideon Sörman)
- Solatium (Oekraïne, 10’, Christina Tynkevych)
 

Benieuwd naar deze kortfilms? Wij geven één duoticket weg voor de vertoning van de Europese Kortfilms op donderdag 19 oktober om 17u00. Mail naar info@kortfilm.be!

 

***

 

FOCUS OP ITALIAANSE KORTFILMS

Buiten competitie - maar minstens even boeiend - is er ook nog een derde kortfilmprogramma te bewonderen. Dit sluit aan bij de focus op Italiaanse cinema van deze editie van het festival. We vinden er vooral jong Italiaans talent terug, die over enkele jaren misschien wel het Italiaanse langspeellandschap zullen bepalen. Daartussen één ouwe rot in het vak: Marco Bellocchio, die op zijn 78e nog actief regisseert en, ondanks klassiekers als Nel nome del padre of I pugni in tasca, ook niet om een kortfilm verlegen zit.

 


Colombi (dir. Luca Ferri)

 

Alle kortfilms dateren echter wel van de laatste twee jaar, wat ons een frisse, hedendaagse blik op het Italiaanse kortfilmlandschap geeft:
 

- Colombi (Luca Ferri, 2016, 20’)
- Framed (Marco Jemolo, 2016, 7’)
- Il silenzio (Ali Asgari, Farnoosh Samadi, 2016, 15’)
- Mon amour mon ami (Adriano Valerio, 2017, 15’)
- Per una rosa (Marco Bellocchio, 2017, 18’)
- Valparaiso (Carlo Sironi, 2016, 20’)
 

Benieuwd naar deze kortfilms? Wij geven één duoticket weg voor de vertoning van de Italiaanse Kortfilms op zaterdag 14 oktober om 14u30. In aanwezigheid van Marco Jemolo (regisseur) & Carlo Sironi (regisseur). Mail naar info@kortfilm.be.

 

 

Alle info & tickets verder via Film Fest Gent.


Jana Dejonghe

 

 

Film Fest Gent 2017

Gent mag dan lang geen Cannes, Berlijn of Venetië zijn, van 10 tot 20 oktober mag de stad zich wel het walhalla van de filmliefhebber noemen. De omvang en het programma van dit altijd weer geslaagde filmfeest, zijn als gewoonlijk opmerkelijk en het verlangen van zekere cinefielen om de toppers van het filmfestivalgebeuren eens mee te beleven, kan weer even de koelkast in, want het is hier en nu dat het te gebeuren staat. Er staan 118 langspelers en 22 kortfilms te wachten. Klaar om tien dagen lang op filmvoer te leven?

 

De openingsfilm zagen we niet meteen aankomen. Insyriated in een Belgische prent die het Syrisch oorlogsgeweld akelig dichtbij tracht te brengen. De tweede prent van de weinig bekende Philippe Van Leeuw kreeg in Berlijn de publieksprijs en is een waardige en sociaal relevante opener, zoals I, Daniel Blake dat vorig jaar was. 

 

De selectie van films die in aanmerking komen voor onderscheidingen, oogt in Gent altijd zwaar en serieus. Met zwaar bedoelen we dat je hier niet meteen de meest ontspannende films vindt, maar wel altijd zeer realistische, actuele en boeiende producties van over de hele wereld. Dit jaar in het bijzonder staat de rebelse man centraal, handelen de films meer dan anders over verzet in turbulente tijden, politieke dilemma’s en moreel in het donker tasten. Daar heb je dan ook meteen wat we met serieus bedoelen. Maar ons hoor je daar niet over klagen.

 

Meest in het oog springend is The Killing of a Sacred Deer. De nieuwe prent van Yorgos Lanthimos (The Lobster), met Colin Farrell en Nicole Kidman in de hoofdrollen, mocht niet ontbreken. Meteen worden we ook tegengesproken dat het zwaar en serieus moet zijn. 

Call Me By Your Name, de al ferm geprezen nieuwe prent van Luca Guadagnino (Io Sono L’Amore) wist gemoederen te verhitten door een relatie tussen een tiener en een volwassene centraal te stellen. Ook Three Billboards Outside Ebbing, Missouri springt in het oog. Deze naar verluidt erg sterke film van Martin McDonagh (In Bruges), met een geweldige Frances McDormand, doet cinefielen vast al watertanden.

 

Met Zagros is ook België vertegenwoordigd. Deze debuutprent van de Belgische Koerd Sahim Omar Kalifa (van de gelauwerde kortfilms Baghdad Messi en Bad Hunter) belooft een ontnuchterend drama te worden over cultuurconflicten en op proef gestelde integriteit.

 

Ook de rest van het competitielijstje oogt bijzonder smakelijk, met producties uit Hongarije (The Butcher, The Whore and the One-Eyed Man en 1945), Italië (A Ciambra), Roemenië (The Fixer), Iran (A Man of Integrity), Japan (het woordenloze La nuit où j’ai nagé), Rusland (Tesnota) en Noorwegen (Thelma, van Joachim Trier). We durven ze u nu al allemaal aanbevelen.

 

In de sectie Galas & Specials treffen we enkele avant-premières aan, zoals het Belgisch-Turkse Blue Silence van Bülent Öztürk (Houses with Small Windows), de Vlaamse films Façades van Clan- en Beau Séjour-koppel Nathalie Basteyns en Kaat Beels, Rabot van Christina Vanderkerckhove en Resurrection van Kristof Hoornaert, Logan Lucky (Soderbergh’s terugkeer naar het grote scherm), Suburbicon van George Clooney en Wonderstruck van Todd Haynes (beide met Julianne Moore). Toppers in deze categorie zijn wellicht You Were Never Really Here van Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) en The Square van onze favoriete Zweed Ruben Östlund (Turist).

 

De focus op Italiaanse cinema stelt lichtjes teleur. De 10 geselecteerde films zouden illustreren dat Italië stilaan weer relevant is op internationaal filmvlak, maar geen van de producties doet ons meteen zin krijgen, al durven we Indivisibili en Pericle Il Nero wel op ons lijstje zetten. Wie graat terugkijkt naar de glorieperiode van de Italiaanse cinema, vindt vast zijn gading in de sectie Classics, dat je de kans biedt toppers als La Battaglia di Algeri, Il Conformista en Une Giornate Particolare op het grote scherm te bekijken.

 

De sectie Global Cinema is vaak de avontuurlijkste categorie. Je vindt er kleinere, meer aparte producties die soms experimenteel van aard kunnen zijn of de kijker mee laten zoeken. Je vindt er zelden prijzenpakkers of publieksfilms -  en een open blik is altijd nodig – maar wie goed selecteert vind er vast iets smakelijks. Het Amerikaanse Beach Rats doet het beste vermoeden, en ook hier vinden we een Vlaamse film: Ours is a Country of Words van debutant Mathijs Poppe. De subversieve rode draad is ook in deze sectie aanwezig.

 

In de rest van het aanbod, ingedeeld onder Artists on Film, Sound & Vision, Shorts en Serial Madness, valt ons nog de documentaire My Generation op, waarin Michael Caine gids van dienst is doorheen de swinging sixties. Dat wordt genieten. Maar er wordt in zekere middens vast ook uitgekeken naar pakweg de première van de tv-serie Tabula Rasa van Jonas Govaerts en Kaat Beels met Veerle Baetens, of Becoming Cary Grant, een docufilm die inzoomt op leven en werk van de Amerikaanse ster.

 

Na tien dagen mag het Vlaamse Charlie en Hannah gaan uit een punt achter het festival zetten. Deze door Woody Allen en Noah Baumbach geïnspireerde komedie in zwart-wit doet ons cinefiel hart niet meteen harder slaan, maar programmatoren Patrick Duynslaegher en Wim De Witte zijn geen prutsers natuurlijk, dus we geven het een kans.

 

Er staat uiteraard nog veel meer op het programma. Film Fest Gent kruidt het gebeuren als vanouds met interviews, lezingen en expo, die er mee voor zorgen dat je van de ene naar de andere activiteit kan hollen maar je vooral verder onderdompelen in film. In Gent hoeft niets vrijblijvend te zijn en dat appreciëren we wel.  De World Soundtrack Awards krijgen onze sympathie, al liggen we amper wakker van wie met welke trofee naar huis gaat. 

 

Ervaren festivalgangers hebben het Film Fest in de loop der jaren vast zien veranderen. Met het aantreden van Patrick Duynslaegher als artistiek directeur heeft het programma enkele jaren geleden een flinke, welkome boost gekregen en het aanbod wat beperkter maken was een verstandige keuze. We treffen steeds minder rommel aan op het programma. Ter zijde wel: waarom zijn er sinds vorig jaar ook vrijwel geen voorstellingen meer op de zaterdag na de slotfilm, waardoor het festival eigenlijk een dag minder duurt?

 

Maar het is ook opmerkelijk in welke mate de gewone filmliefhebber plaats heeft moeten ruimen. Een gezellig filmcafé is de festivalganger niet meer gegund. Het festivaldorp blijkt tegenwoordig voornamelijk uit receptieruimtes te bestaan waarin gasten van sponsors in de watten moeten gelegd worden voor en na een filmvoorstelling waar ze vaak amper interesse voor hebben – 'maar het is gratis hé'. Het gebrek aan financiële middelen van de organisatie is enerzijds onbegrijpelijk, anderzijds betreurenswaardig als dit betekent dat de geldschieters steeds meer aandacht moeten krijgen. De cinefiel drinkt intussen te dure wijn uit een plastic bekertje of frisdrank uit blik in een containerbar die in de loop der jaren steeds kleiner en minder gezellig is geworden.

 

Het betekent ook dat je op bepaalde avonden – en dan vooral in het weekend – uit minder films kan kiezen omdat sponsorende organisaties hun klanten of personeel ook wel eens willen trakteren. Het Film Fest is dan misschien niet erg duur en de centen moeten ergens vandaan komen, maar de gewone filmfan lijkt zijn plek steeds nadrukkelijker te moeten verdedigen 

 

Veel Vlaamse films betekent ook: premières. Elke Vlaamse productie op het programma kent zijn rode-lopermoment, waarbij al dan niet ter zake doende BV’s afzakken om gezien te worden, en de media-aandacht voor het festival maximaal is. Die glamour staat wat haaks op de nuchtere Vlaamse aard, maar vooral op de filmbeleving of de relevantie van het festival. Zo'n rode loper hoort er gewoon bij wellicht maar als het niet evident is grote namen naar Gent te krijgen, kunnen we dan wel gewoon doen over iemand als Veerle Baetens?  

 

Het zijn kanttekeningen, maar we willen als fanatieke festivalganger strijden voor een cinefiel, cultureel feest waar geld en roem geen zichtbare rol in horen te spelen, vooraleer ook daar een sociaal drama over gemaakt moet worden. 

 

Je vindt hier alle info over het Film Fest Gent. 

 

 
Filmfestival Oostende 2017


 

De herfst hangt in de lucht, de kindjes gaan weer naar school, collega’s zijn het kantoor terug binnengedruppeld na enkele weken vakantie. Maar ook: de kleinere bioscopen breiden na een zomerslaapje hun programmatie opnieuw uit en het filmfestival van Venetië heeft de aftrap gegeven van het festivalnajaar. Eén Belgisch pareltje is ondertussen niet meer weg te denken bij het ontwaken van de festivalherfst: Filmfestival Oostende.

 

Voor de elfde keer ontpopt de badstad zich gedurende een dikke week tot het cine-walhalla van Vlaanderen. Mascotte en MC van dienst voor deze editie is de immer geliefde Wim Opbrouck, die voor de trailer van het festival zijn vrouwelijk kantje liet spreken (we like!). Een vleugje spanning en gala ontbreekt zeker niet, dankzij de uitreiking van de Ensors die het festival traditiegetrouw afronden.
 

Hoewel de kortfilms hier en daar een beetje verdoken zitten tussen de programmatie, wordt de aandacht voor de korte film vanuit Oostende ieder jaar een tikje groter. Zo steunt ook ShortsTV, één van de grootste internationale kortfilmplatformen, het Oostendse festival. Al meer dan tien jaar brengt de website de Oscargenomineerde kortfilms naar toeschouwers over heel de wereld.

Op Filmfestival Oostende tonen ze een exclusieve release van de meest spectaculaire kortfilms van dit jaar in de categorie live-action (zondag 10 september om 10u, met onder meer Timecode, Sing, Silent Nights, La Femme et La TGV en Ennemis Intérieurs) en animatie (zondag 10 september om 10u30, met onder meer Blind Vaysha, Borrowed Time, Pear Cider & Cigarettes, Pearl en Piper).
 

 


Lost in the middle (dir. Senne Dehandschutter) is één van de wereldpremières op het festival. Lees onze bespreking.

 

 

Zin in een kortfilm? Wij geven voor onderstaande voorfilms (en hun gelinkte langspeelfilm of kortfilm) VIJF DUOTICKETS NAAR KEUZE weg. Het enige wat je daarvoor moet doen, is mailen naar info@kortfilm.be!

 

 

__ VOORFILMS

Filmfestival Oostende pakt dit jaar uit met een mooi aantal wereldpremières. De meeste kortfilms worden geprogrammeerd als ‘voorfilm’ voor een langspeelfilm (vaak binnen hetzelfde thema). Bovendien lijken heel wat films ook inhoudelijk of productioneel een opmerkelijke linkt met de stad te vertonen.

 

Zes kortfilms werden gemaakt nadat de student-regisseur in kwestie vorig jaar in de prijzen viel binnen de Studentencompetitie op het festival. Dit jaar vindt die competitie opnieuw plaats, al voor de zesde keer ondertussen. Klik hier voor meer info.

 

In chronologische volgorde van vertoning:

 

 

MAVERICK
(dir. Domien Huyghe, 20’)
 

Deze avontuurlijke familiekortfilm van Domien Huyghe gaat over de achtjarige Stan. Hij gebruikt sinds de dood van zijn vader zijn fantasie om alles wat rondom hem gebeurt te plaatsen. De dag waarop hij en zijn familie verhuizen denkt Stan dat hij een vliegtuig neergeschoten heeft. Hij beslist op zoek te gaan naar het wrak. In de cast vinden we onder meer Andreas Van der Meulen, Emma Verlinden en Hilde de Baerdemaker terug.
 

Maverick speelt voor Cruelty, op zaterdag 9 september om 19u45.

 

 

*

 

TAKE GOOD CARE OF MY BABY
(dir. Nicolas Daenens, 30’)
 

'De Nieuwe Stad' is een bijzondere wijk in Oostende. Een eiland in de stad met hoogbouw, een doolhof van sociale woningen, voetbalpleintjes en smalle achterafsteegjes. Kwetsbaarheid wordt er gecompenseerd met een stevige dosis authenticiteit, humor en solidariteit. Regisseur Nicolas Daenens (A Day in a Life) en schrijfster An De Gruyter doken samen met kleinVerhaal en Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen een aantal maanden onder in De Nieuwe Stad om er met de bewoners een kortfilm te maken die de eigenheid en kracht van hun wijk zichtbaar maakt voor de 'buitenwereld'.
 

Je kan Take Good Care of My Baby twee maal bekijken op zondag 10 september - om 10u & om 16u30.

 

*

 


Maregrave (dir. Justine Cappelle).
 

 

MAREGRAVE
(dir. Justine Cappelle, 28’)
 

Deze korte documentaire van de Oostendse regisseuse Justine Cappelle, haar afstudeerproject aan het RITCS, toont op een impressionistische wijze de dreigende Noordzee als symbool voor menselijke ontaarding. Wij zijn vol lof over deze film, lees onze volledige bespreking hier & klik hier voor een trailer. Cappelle won op het Filmfestival Oostende van vorig jaar één van de tien prijzen binnen de Studentencompetitie.
 

Cappelle’s kortfilm wordt gekoppeld aan de korte docu Oosteroever, op zondag 10 september om 10u15.

 

*

 

OOSTEROEVER
(dir. Quinten Wyns, 23’)
 

Een andere Oostendse regisseur die met een afstudeerproject komt pronken is Quinten Wyns. Zijn korte documentaire Oosteroever ontdekten we reeds tijdens ons bezoek aan de Graduation Show van het KASK vlak voor de zomervakantie. Wyns’ filmstijl deed ons denken aan het werk van de Portugese regisseur Pedro Costa: overwegend in het donker gefilmd, heel vaak gebruikmakend van close-ups, chiaroscuro en een heel sobere, weldoordachte soundtrack

De Oosteroever is de Oostendse buurt waar de vissers hun netten breien, kaarten en de tijd doden. Althans vandaag nog. De omgeving wordt nu immers gesloopt. Hoge, witte appartementsgebouwen verrijzen waar wat verder oude vissersloodsen gesloopt worden. In een kort documentaireportret schetst Marnix Verleene, zelf een visser, de ingrijpende veranderingen van zijn stad.
 

Oosteroever wordt gekoppeld aan de korte documentaire Maregrave van Justine Cappelle. Je kan beide documentaires achtereenvolgens gaan bekijken op zondag 10 september om 10u15.

 

*

 

LOST IN THE MIDDLE
(dir. Senne Dehandschutter, 17’)
 

Misschien wel de meest geanticipeerde wereldpremière voor een kortfilm tijdens Filmfestival Oostende dit jaar. Lost in the middle van regisseur-acteur Senne Dehandschutter kende een erg indrukwekkend productieproces, met opnames in ruïnes in Marokko dat voor de gelegenheid dienst doet als faux Syrië. Wij zijn alvast erg onder de indruk, lees onze volledige recensie.
 

Het verhaal speelt zich af aan het begin van het Syrische conflict, voor de oprichting van IS. Heel wat Belgische moslimjongeren vertrokken naar Syrië om te vechten voor Assad. Ze werden niet allemaal extremisten: sommigen kwamen na een paar weken geschokt en gedesillusioneerd terug. Ze stonden niet zo ver af van de jonge Westerse journalisten die hun carrière in Syrië een boost wilden geven. Beiden werden gedreven door een gevaarlijke combinatie van idealisme en een zoektocht naar avontuur.
 

Lost in the middle wordt op zondag 10 september om 18u00 voorafgegaan door de Ensor-genomineerde animatiefilms van dit jaar (zie verderop).

 

*

 

DAG VREEMDE MAN
(dir. Anthony Schatteman, 19’)
 

Wat kunnen we nog schrijven over de laatste kortfilm van Anthony Schatteman (Kus me zachtjes, Volg mij)? Dat Master of Ceremonies Wim Opbrouck in deze film als drag queen opduikt, misschien? Geen toeval: Schatteman stond ook in voor de promospot voor het filmfestival, waarin Opbrouck het travestietnummertje nog eens over deed. Opmerkelijk ook: acteur Arend Pinoy kreeg voor zijn vertolking in deze film een prijs op het Brussels Short Film Festival. Lees onze volledige bespreking over deze kortfilm hier.
 

Dag Vreemde Man speelt voor Hampstead, op zondag 10 september om 19u45.

 

*

 

ANDERS
(dir. Rutger Denaet, 17’)
 

Een nogal vreemde eend in de bijt is de film van de 18-jarige Rutger Denaet. Een film vol goede bedoelingen en een mooie boodschap, maar ondanks de steun van Stad Oostende één van een erg laag niveau. Over Max, een 16-jarige jongen die ontdekt dat hij zich seksueel eigenlijk meer aangetrokken voelt tot jongens, maar dat niet wil aanvaarden.
 

De kortfilm speelt voor Die Mitte der Welt, op maandag 11 september om 20u.

 

*

 

KRAKEEL
(dir. Mattijs Driesen, 20’)
 

Mattijs Driesen is één van de zes winnaars die vorig jaar een prijs won binnen de Studentencompetitie van het festival. Wij zagen Driesens afstudeerfilm enkele maanden geleden al, tijdens de grote Graduation Show van KASK. Over zijn korte documentaire schreven we toen: Driesen slaagt er goed in om de nachtelijke non-gesprekken te voorzien van een zekere magie; er hangt elektriciteit in de lucht. Een worstelpotje tussen de twee jongens vertelt meer dan duizend woorden: het is de pracht van het rondhangen, het ‘niks doen’ dat zo eigen is aan hun leeftijd. De film mist focus en had gerust wat korter mogen zijn, maar op het einde ben je toch blij dat de filmmaker aanwezig was op die speciale nacht dat er niks – of juist van alles – gebeurde.   
 

Deze korte documentaire gaat de film Dark Fortune vooraf, op dinsdag 12 september om 19u45.

 

*

 

HUGS AND HURRICANES
(dir. Diëgo Nurse, 17’)
 

Deze korte documentaire is een persoonlijk portret van de regisseur, een jonge vader met ADHD  en zijn geadopteerd, autistisch zoontje van vier. Dankzij de illustraties van Els Decaluwe biedt de film een persoonlijke kijk op een onconventioneel gezin. Regisseur Diëgo Nurse won vorig jaar een prijs binnen de Studentencompetitie op het festival.
 

Hugs And Hurricanes gaat de film Wind River vooraf op woensdag 13 september om 19u30.

 

*

 


Les Homards Immortels (dir. Kate Voet).
 

 

LES HOMARDS IMMORTELS
(dir. Kate Voet, 13’)
 

Ook regisseuse Kate Voet won vorig jaar een prijs tijdens de Studentencompetitie van het festival. Haar Les Homards Immortels is een bijzonder mooie kortfilm: een intiem verhaal over de oerkracht die ons allen bindt. Lees hier onze volledige bespreking.
 

Les Homards Immortels gaat de langspeelfilm In Times Of Fading Light vooraf, op donderdag 14 september om 18u15.

 

*

 

AL WAS HET MAAR VOOR EVEN
(dir. Sophie Kurpershoek, 30’)
 

Nog zo’n winnaar van de Studentencompetitie van Filmfestival Oostende 2016 is Sophie Kurpershoek. Al was het maar voor even vertelt het verhaal van een jong gedesillusioneerde kunstenares die haar rug gekeerd heeft naar de wereld. In een verlaten landschap ontmoet ze Emily, een nuchtere geologe. Hun leven is idyllisch, totdat de echte wereld komt aankloppen. In de korte film spelen onder meer Charlotte De Bruyne (Little Black Spiders) en Sallie Harmsen mee.
 

Kurpershoek's film mag vier andere kortfilms voor gaan, namelijk de genomineerden voor de Ensor Beste Korte Fictiefilm van dit jaar (zie verderop). Te zien op zaterdag 16 september om 14u.

 

 

 

_ ENSORS

Zoals ieder jaar krijgt Filmfestival Oostende de eer om op het einde van de rit ook nog de Ensors (de Vlaamse filmprijzen) uit te delen. In de kortfilmjury dit jaar zetelen scenarioschrijfster Sanne Nuyens (Dura Lex, Robyn O.), producent Xavier Rombaut (Las Meninas), filmregisseur Eva Cools (Las Meninas, El Camino del Deseo), actrice Anemone Valcke (Offline, Aanrijding in Moscou) en cameraman Anton Mertens (Nymphet, De Naam van de Vader, Engelenbak). Leuk feitje: de jury selecteerde dit jaar 57% studentenwerk, chapeau!

 

Uitzonderlijk koos de jury dit keer vier genomineerden binnen de categorie Beste Korte Fictiefilm. Geheel terecht, denken wij. Het is dan ook geen toeval dat elk van deze vier genomineerde kortfilms op ons lijstje van ‘Beste Vlaamse Kortfilms van 2016’ pronkten. De genomineerden zijn allemaal op het grote scherm te zien op zaterdag 16 september om 14u (na de korte film Al was het maar voor even van Sophie Kurpershoek).

 

 

 

 

In de categorie Beste Korte Animatiefilm geen minder terechte keuzes, integendeel. Antarctica van Jeroen Ceulebrouck maakte deel uit van de Officiële Selectie van het prestigieuze kortfilmfestival van Clermont-Ferrand dit jaar. Catherine van Britt Raes tourt ondertussen sinds eind vorig jaar de hele wereld rond. En Kastaars van Jasmine Elsen, haar afstudeerfilm aan het RITCS, leverde haar niet alleen een VAF Wildcard op, maar ook een selectie op zoek goed als elk Vlaams (kort)filmfestival. De genomineerden binnen de categorie 'animatie' zijn allemaal op het grote scherm te zien op zondag 10 september om 18u00 (voorafgaand aan de wereldpremière van de kortfilm Lost in the middle.)

 

 

Bovendien werden voor het derde jaar op rij ook enkele directors of photography genomineerd voor hun opmerkelijke camerawerk. Dat zijn dit keer Dries Vanderaerden voor zijn werk in On Attend, Brecht Goyvaerts voor Dag Vreemde Man en Grimm Vandekerckhove (Guest) voor St. Hubert.

 

Op 16 september weten we dan wie er is gewonnen.  

 

***

 

Alle info over het festival vind je via filmfestivaloostende.be of via hun Facebookpagina.

 

 

 

 


Jana Dejonghe

 

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS