American Psycho

Genre: Satire | Duur: 1u42 | Release: 27 September 2000 | Land: VS | Regie: Mary Harron | Cast: Josh Lucas, Jared Leto, Willem Dafoe, Christian Bale

Toen het boek American Psycho van Bret Easton Ellis (ook bekend van Less than Zero) verscheen begin jaren '90 werd hij bedolven onder de kritiek. Het zeer grafisch beschrijven van het extreem geweld gekoppeld aan een totaal gebrek aan enige moraal vonden sommigen niet zo leuk. Uiteraard werd het boek een succes.



De film echter zou volgens de regisseuse Mary Harron (I shot Andy Warhol) geen verfilming zijn van het boek, integendeel het zou een er parodie op moeten worden. Maar kan dit wel, aangezien het boek zelf al een parodie is?



Enfin.. ik ga al meteen bekennen, ik heb helaas het boek niet gelezen en ik kan niet vergelijken. Trouwens, mocht ik het wel gelezen hebben, had ik toch gezegd dat het boek beter was, dat klinkt immers zo goed.



Maar soit, genoeg geluld. De film brengt het verhaal van Patrick Bateman, een super-yuppie tijdens de jaren '80. Superrijk en met dito nek zijn zijn belangrijkste bezigheden: lullen over onzin met zijn al even rijke vriendjes, reservaties bemachtigen voor de duurste restaurants van de stad, pochen met visitekaartjes of zich op een bijna pathologische wijze met lichaamsverzorging bezighouden.



Of met andere woorden, een supereikel van formaat, maar niet meteen de cliché killer. Toch vermoordt Patrick aardig wat mensen, het begint met een zwerver maar daarna volgen hoertjes die hij op straat tegenkomt, kennissen, enzoverder. Er wordt geen of nauwelijks een uitleg gegeven voor zijn moordlust en eigenlijk stoort dit in het geheel niet.



Mary Harron is erin geslaagd het moorden zeer stylistisch over te brengen, bloed zie je nauwelijks en door de sfeerschepping zijn de moordpartijen al helemaal niet gruwelijk of angstaanjagend. Het is dus ook geen spannende film, laat dit duidelijk wezen. Wat mij betreft is American Psycho in hoofdzaak een vreselijk grappige film en dit is helemaal te wijten aan de werkelijk brillante prestatie van Christian Bale (Patrick) en natuurlijk zijn scriptwriter.



Voor Patrick moordt, maar niet enkel dan, slaagt hij erin gewoonweg zalige monologen te houden. Hij zet een CD van Phil Collins op en terwijl hij zijn slachtoffer met een bijl bewerkt, uit frustratie omdat hij een knapper visitekaartje had, legt hij haarfijn uit hoe zijn liefde voor Phil Collins is ontstaan, de evoluties in Collins' werk, de verschillende baslijnen in de melodie, ... Hilarisch.



Met andere woorden: wat mij betreft: laat u niet afleiden door de critici die klagen dat er geen uitleg wordt gegeven voor de moordlust van Patrick (bij Natural Born Killers was dit bv. ook niet het geval) of dat het maar flauwtjes is in vergelijking met het boek. De kritiek dat de film nauwelijks spannend is klopt echter wel, dit is echter in het geheel geen probleem: American Psycho is een zeer grappige en originele film.

Frank Moens Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Patrick's moordneigingen worden steeds feller en hij kan zich steeds minder intomen. Op het laatste wilt hij kost wat kost gesnapt worden: hij bekent zijn volledig verhaal bij zijn advocaat, maar die wil hem niet geloven. Hoe hard hij ook probeert, niemand wil en zal hem tegenhouden in zijn moorden.