Erin Brockovich

Genre: Gerechtsdrama | Duur: 2u00 | Release: 12 April 2000 | Land: | Regie: Steven Soderbergh | Cast: Julia Roberts, Albert Finney

Wie de jongste weken geregeld op openbare plaatsen heeft vertoefd, zal zich allicht de zonovergoten reclameposters voor de nieuwe film met Julia Roberts herinneren. Een stralend glimlachende Miss Roberts staat er in profiel op afgebeeld in een zomers jurkje, voorzien van een uitdagende zonnebril.



De begeleidende slogan luidt: "Erin Brockovich verleidelijk, sexy, ze weet wat ze wil" Een heleboel jonge tienertjes zullen de volgende weken en masse naar de bioscoop hollen, denkende dat ze met een soort opvolger van My Best Friend's Wedding of Notting Hill te doen hebben.

Niets is minder waar.



Erin Brockovich is géén nieuwe romantische komedie waarvan Julia Roberts er al een dozijn op haar naam heeft staan. Het is wél een op ware feiten gebaseerd gerechtsdrama over een gescheiden, werkloze moeder die een chemiebedrijf voor de rechtbank daagt omdat ze het niet al te nauw nemen met de gezondheidsrisico's van de omwonenden.



Erin Brockovich maakt dus handig gebruik van een al langer bekende, maar nog steeds afdoende marketingtruc om een wat moeilijker onderwerp verkocht te krijgen: cast een superster en laat de promotie voor je film het aura uitstralen waarvoor deze superster bekend staat. Wedden dat het werkt?



De regisseur van deze prent is niet de eerste de beste: Steven Soderbergh. Je zou je afvragen hoe hij het voor elkaar krijgt, drie films afleveren (de andere zijn Out of Sight en The Limey) in twee jaar tijd. Alleen de jongste van deze drie blijkt lang niet van hetzelfde niveau te zijn; Erin Brockovich is duidelijk een opdrachtfilm, geproduceerd door o.m. Danny De Vito. Het gegeven lijkt zo weggeplukt uit de doorsnee weekend film.

Hoewel Soderberghs stempel duidelijk aanwezig is, heeft hij niet de gelegenheid (of de tijd?) gekregen om het materiaal volledig naar zijn hand te zetten.



In tegenstelling tot Out of Sight of The Limey is de opbouw hoogst klassiek (en dus lineair), maar daarom niet minder verzorgd. Soderbergh werkt zijn personages vrij sterk uit (al balanceren sommigen wat op de rand van het karikaturale, Julia Roberts inbegrepen) en weet vakkundig de voor de hand liggende valkuilen te vermijden, maar toch hadden we van deze regisseur iets méér verwacht. De film kabbelt gedurende twee volle uren echter rustig verder, zonder hoogten, zonder laagten, én zonder verrassingen.

Christoph Foqué Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Julia Roberts spant samen met het advocatenkantoor een proces aan tegen het bedrijf, dat uiteindelijk in hun voordeel uitdraait; er wordt 333 miljoen dollar toegekend aan de slachtoffers.