Let's talk about sex

Genre: Romantisch Drama | Duur: 1u45 | Release: 22 Juni 1999 | Land: | Regie: Troy Beyer | Cast: Troy Beyer, Paget Brewster, Randi Ingerman, Michaline Babich, Tina Nguyen

De titel laat vermoeden dat dit een praatfilm is, en dat is gedeeltelijk zo maar deze debuutfilm van Troy Beyer lijkt in het begin op een grappige documentaire waar ongecensureerd gepraat wordt over seksuele gevoelens en verlangens van de vrouw, maar stilaan evolueert de film en krijgen we een beeld voorgeschoteld van de hedendaagse (Amerikaanse) zelfbewuste moderne vrijgevochten vrouw, die voor haar gedachten, gevoelens, verlangens en illusies durft uitkomen. De regisseuse is ook schrijfster en daardoor bevat deze film een boodschap aan de kijker. Op het einde van deze bespreking geef ik mijn persoonlijke mannelijke interpretatie



Het verhaal gaat over Jasmine 'Jazz' Hampton (Troy Beyer) een journaliste die twijfelt aan har levensdoel. Om deze problemen op te omzeilen wil ze een creatievere job, ze wil presentatrice worden van een praatshow op TV.

Als sollicitatie heeft ze een presentatievideo nodig. Aangezien de tijd dringt doet ze dat met haar vriendinnen Michelle (Paget Brewster) en Lena (Randi Ingerman). Zo leren we het karakter, problemen en het privé-leven kennen van deze drie vriendinnen. Door hun interviews van al die verschillend vrouwen leren ze zoveel dat dit een therapie is om hun problemen zelf op te lossen, waar ze ook in slagen.



Het blijft een eigenaardige film, gemaakt door een vrouw die de kunst bezit om de vrouwelijke gevoelswereld begrijpelijk in beeld te brengen. De vinnige camerabewegingen en flitsende montage is ideaal gebruikt om op een speelse manier die ongecensureerde interviews aanstekelijk en aanvaardbaar in beeld te brengen.



Tot slot mijn ietwat persoonlijke en vanuit mannelijk standpunt geziene opmerkingen.

Eerst zien we de jonge, vrije, liberale, vooruitstrevende en vereenzaamde egoistische moderne jonge vrouw.

Na enkele tegenslagen laten ze het egoistische al vlug achterwege want alleen kon men zijn problemen moeilijk oplossen. En naarmate de film vordert worden de drie interviewsters geïnspireerd door hun opzoekingen sociaal en conservatief. Wel verwonderlijk dat een moderne vrouw zo veranderd zou men denken, maar dit is iets wat mij ook al opgevallen is en dit toont aan dat er tussen mannen en vrouwen eigelijk niet zoveel veranderd.

Deze film heeft dus van de regisseuse de politieke boodschap meegekregen. Er moet een tolerantie blijven bestaan tussen vrouwen en mannen, die gebaseerd is op eerlijkheid, vriendschap, waardering en respect, en zonder elkaar leven is onmogelijk.

Nu maar wachten op een slimme man om ook zo'n levensles op film te zetten.


Edwin Colebunders Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien