Magnolia

Genre: Drama | Duur: 3u08 | Release: 21 Maart 2000 | Land: VS | Regie: Paul Thomas Anderson | Cast: Tom Cruise, Jason Robards, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman, John C. Reilly

Wie vindt dat hij de jongste tijd wat verrassende plotwendingen of gebeurtenissen betreft wat met een lege videocassette in zijn maag bleef zitten, moet dringend naar de nieuwe film van Paul Thomas Anderson (niet te verwarren met Paul Anderson, regisseur van o.a. Event Horizon en Metal Beast). Hij zorgt namelijk voor een absurde, apocalyptisch aandoende en nooit eerder geziene climax die je met verbijstering zal treffen. Je moet er echter wel eerst drie volle uren voor op je kontvlees gaan zitten, en dat is bij deze film geen sinecure. Magnolia is namelijk een heel soms lichtvoetig, vaak ontroerend maar vooral loodzwaar melodrama, dat een caleidoscopisch beeld wil schetsen van het leven in Amerika.



Andersons derde film, waarmee hij - misschien niet geheel terecht, fluisteren we stilletjes - de Gouden Beer in Berlijn won, doet denken aan Robert Altmans Short Cuts. Ook daarin volgden we een tiental personages wier levens op een vreemde manier met elkaar verstrengeld raakten. In Magnolia zijn dit onder meer de populaire televisiepresentator Jimmy Gator, die te horen krijgt dat hij maar twee maanden meer te leven heeft en het verleden goed wil maken met zijn aan coke verslaafde dochter Claudia, die aanpapt met de rechtschapen politieagent Jim. Een parallelle verhaallijn tekent zich af tussen de producent Earl Partridge, die op zijn sterfbed, onderhevig aan schuldbesef en zelfbeklag, de stukgelopen relatie met zijn enige zoon wil herstellen, op dat moment actief als onverbeten playboy met een ontembaar libido.



De ironie waarmee Altman deze film zou hebben gekruid maakt in Magnolia echter plaats voor bittere ernst met thema's als (nood)lot, spijt, dood en ouderdom, ongeluk en toeval. Na de briljante openingssequentie, waarin we aan de hand van drie hilarische fait divers een beeld krijgen van de manier waarop het toeval inwerkt op ons leven, valt er echt niet veel meer te lachen. Enkel de samenzang in het midden van de film is een welkome verademing, die de kijker terug een beetje ademruimte geeft.



Dat P.T. Anderson een groot regisseur is, hoeft na Hard Eight en vooral Boogie Nights geen verdere commentaar. Ook Magnolia telt een aantal flamboyante, zwierig in beeld gebrachte scènes die blijk geven van een enorm cinematografisch talent, maar als geheel valt de film toch een beetje tegen; na twee uur worden de eerste tekenen van vermoeidheid duidelijk zichtbaar.



Anderson wil zijn film via een constant aangehouden parallelmontage naar een hoogtepunt stuwen, maar hij blijft te lang ter plaatse trappelen, waardoor de climax iets te lang uitblijft. Bovendien weet de regisseur nooit precies welke toon hij moet aanhouden - schuchtere ontroering, felle dramatiek, magische fantasie - , met als resultaat een film die vaak uit evenwicht raakt. Achteraf heb je dan ook het gevoel een uur te lang in de bioscoopzaal te hebben doorgebracht, maar de catharsis die je er aan het eind voor in de plaats krijgt is wel een metafoor van jewelste.


Frank Moens Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien