The Green Mile

Genre: Fantasy | Duur: 3u08 | Release: 1 Maart 2000 | Land: | Regie: Frank Darabont | Cast: Tom Hanks, Michael Clarke Duncan, James Cromwell

The Green Mile is een verhaal vanaf Death Row: de gang die de terdoodveroordeelden moeten doorlopen en die precies 1 mijl lang is. In de gevangenis waar Paul Edgecomb over death row waakt, is die gang groen, hence The Green Mile. Paul is dus hoofdcipier maar we krijgen hem eerst te zien in een rusthuis. Daar slijt hij zijn dagen met lange wandelingen. Op een dag barst de man in tranen uit bij het bekijken van een film uit moeders oude doos. Van dan af is The Green Mile een lange flashback.



Het leven op death row gaat zijn gewone gang tot de dag dat een zekere John Coffey de dodengang binnenloopt. John Coffey is een afroamerikaan, laten we eventjes lekker politiek correct wezen, die de verkrachting en de moord op twee kinderen op zijn strafblad heeft staan. Paul merkt meteen dat John niet de alledaagse gevangene is. De man is ruim 2 meter groot heeft de borst omtrek van Magriet Hermans en...hij is zo mak als een lammetje. Al vlug voltrekt zich het eerste mirakel in de geschiedenis van the green mile.



Ook nu weer baseert Frank Darabont zich op een roman van Stephen King. Eerder deed hij dat al in The Shawshank Redemption. Het verschil is wel dat The Green Mile een reeks romans was terwijl Darabont alles hier in 1 film moet steken. Het gevolg is een prent van 3 uur. En dat is nu net ietsje te lang. De film begint bijgevolg enorm traag en krijgt een epiloog die de lengte heeft van een gemiddelde televisie sitcom. Met andere woorden The Green Mile is veel te lang maar dat valt altijd wel in de smaak van de Academy Awards als we naar de nominatielijst kijken.



The Green Mile vertoont ook nogal wat gelijkenissen met zijn voorganger The Shawshank Redemption. Het zijn wederom de personages die de film moeten dragen. We krijgen dan ook een opeenstapeling van anecdotes waarbij het verhaal van John Coffey als alibi moet dienen voor de anecdotes. De rode draad raakt dan ook meermaals verstrikt in die zijdelingse anecdotes.

Na verloop van tijd is het duidelijk dan Darabont de pedalen kwijt is en maar wat aanmoddert. Tom Hanks en James Cromwell maken soms heel wat goed maar op het rechte pad kan de film nooit komen.



Komt daar nog bij dat de finale op ongelooflijk, op het vervelende af, uitgesponnen is. Een goede poging maar toch niet volledig geslaagd. Hoewel. Het verhaal is een sprookje en de kans dat je in slaap valt naar het einde toe is niet gering.

Edwin Colebunders Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk blijkt John Edgecomb een ouwe lul te zijn van zo'n 120 jaar door de energie van John Coffey. Bovendien leeft de muis die een kleine bijrol krijgt nog steeds. Een sprookje dus.