The Manchurian Candidate

Genre: Thriller | Duur: 2u09 | Release: 17 November 2004 | Land: | Regie: Jonathan Demme | Cast: Denzel Washington, Meryl Streep, Liev Schreiber, Jon Voight, Kimberly Elise, Jeffrey Wright, Dean Stockwell

Wat ons betreft heeft Denzel Washington geen behoorlijke film meer gemaakt sinds 'Courage Under Fire' in 1996 - en dat was dan nog een onvervalste Hollywoodfilm. De man mag dan al een Oscar gewonnen hebben en als één van de beste en machtigste zwarte acteurs gelden, wij zijn zelden onder de indruk van zijn prestaties. Films als pakweg Remember the Titans en Training Day, typeren de filmsmaak van Washington: melige draken of banale actie. Nu gaat hij (na Philadelphia) echter een tweede samenwerking aan met regisseur Jonathan Demme en dat levert hem nog eens een goeie film op.



The Manchurian Candidate is een intrigerende en bijzonder actuele samenzweringsthriller, die de invloed van machtige ondernemingen op de (Amerikaanse) politiek als uitgangspunt neemt. Hoever zou men kunnen gaan in het beïnvloeden of zelfs manipuleren van de president? De door de golfoorlog getraumatiseerde Ben Marco (Washington) vraagt het zich ook af na een ontmoeting met een van zijn vroegere legermaten. Die heeft een theorie ontwikkeld, gebaseerd op zijn eigen waanvoorstellingen en dromen, die Marco doet twijfelen of de herinneringen aan de gebeurtenissen in Irak tien jaar eerder wel echt zijn. Hun vroegere sergeant Raymond Shaw, destijds bekroond om een heldendaad, is nu immers kandidaat voor het vice-premierschap en Marco legt de link met een groot bedrijf dat investeert in een privéleger. Om tot Shaw door te dringen, zal Marco echter eerst langs diens moeder moeten, de machiavellistische senator Eleanor Shaw. Zij wil haar zoon kost wat kost aan de macht krijgen.



Het scenario van de originele film uit 1962 - die nog niet veel van zijn kwaliteiten verloren heeft - werd op schitterende wijze geactualiseerd. Dat leidt tot een zeer boeiende, complexe en erg realistische thriller die bewijst dat in Hollywood ook vakmanschap en intelligentie nog meetellen. Dat levert gelukkig geen beproeving op voor het publiek, maar je hersens aan de kassa afgeven kan nu ook weer niet. Noem het een intelligente film voor een groot publiek. Dat er hypnose en slechte wetenschappers opduiken in het verhaal, lijkt wat simplistisch, maar dat neem je er bij. Het blijft in de eerste plaats toch fictie.



Demme's regie is subtiel maar bijzonder knap. Hij weet voortdurend mysterie op te roepen, zonder dat zijn film in dat genre blijft steken. De personages vormen dan ook de spil van de film. Washington is prima in toom gehouden, de schitterende Liev Schreiber mag na een eindeloze reeks kleine rollen eindelijk eens op de voorgrond treden, en Voight, Elise en Wright zetten sterke bijrollen neer. Maar als er iemands prestatie bijblijft is het wel die van Meryl Streep, die met 'The Manchurian Candidate' in haar derde opeenvolgende topfilm verschijnt (na Adaptation en The Hours). Haar demonische personage lijkt larger than life, maar Streep heeft zich naar eigen zeggen simpelweg gebaseerd op enkele (mannelijke) politici en zet een even menselijk als duivels vrouwmens neer. Zij steelt de show met heel wat spitse oneliners en aangezien ze het dit keer zonder accent en/of neurose moet stellen, is dat een vuurvast bewijs dat ze een grote actrice is en blijft. Laat die veertiende Oscarnominatie maar komen.



Helemaal overdonderd kom je de cinema nu ook weer niet uit, maar 'The Manchurian Candidate' is op alle vlakken zodanig verzorgd en beheerst, dat je je na het bekijken een meer dan gewone tevredenheid vaststelt.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De onderneming Manchurian Global heeft tijdens de golfoorlog met behulp van een malafide wetenschapper het hele bataljon van Marco & Shaw gehersenspoeld. Daardoor herinneren ze zich allen dat Shaw hun gered heeft tijdens een aanval. Dat leverde hem een bijzonder medaille op die als sterke troef kan gelden tijdens de verkiezingen. Mevrouw Shaw staat uiteraard mee aan de wieg van dit duivelse plan, maar zij wil het nog verder drijven. Haar zoon kan na de hersenspoeling immers nog steeds gehypnotiseerd worden, en dat stelt haar in staat alle politieke tegenstanders en concurrenten van haar zoon uit te weg te ruimen, inclusief de Amerikaanse president. Dan kan Shaw leider van het land worden en beslissingen nemen die vooral gunstig kunnen zijn voor Manchurian Global. Eens Marco achter de waarheid komt (en na tot de vaststelling gekomen te zijn dat zijn gastvrije vriendin Rosie een FBI-agente is die de zaak volgt), duurt het niet lang of Shaw wordt ook op de hoogte gebracht van de ware toedracht. Hij ontdekt dan ook met een schok dat hij zelf (onder hypnose van zijn moeder) zijn jeugdvriendinnetje vermoordde. Wanneer zijn moeder, na zijn verkiezing tot vice-premier met het plan aankomt de huidige president te laten vermoorden, speelt hij het spel mee. Moeder Shaw weet Marco opnieuw te hypnotiseren, en wil hem de aanslag laten plegen. Dan wordt hij wellicht toch neergeschoten ("The assassin always dies, baby. It's necessary for the national healing.") en is haar zoons positie veilig. Shaw heeft echter een ander plan in gedachten: Marco moet hem zelf én zijn moeder neerschieten, en daarna zelfmoord plegen. Dat gebeurt, en moeder Shaw en haar beminde zoon worden neergeknald. De FBI verhindert echter de zelfmoord en redt de boel. De waarheid is bekend geraakt, maar het potje moet gedekt blijven. De beelden van de aanslag worden vervalst zodat het grote publiek niets te weten komt.