La terre vue du ciel

Genre: Documentaire | Duur: 1u07 | Release: 2 Augustus 2005 | Land: | Regie: Renaud Delourme | Cast:

Heeft de mensheid gefaald? Het is een vraag die in tijden van oorlog, verderf en de globaliseringsproblematiek wel eens op het puntje van ieders tong ligt. Regisseur Renaud Delourme stelt in zijn eersteling de feilbaarheid van de mens tegenover zijn kosmos aan de kaak. De mens is immers geen product meer van moeder natuur, maar de natuur is een product van de mens geworden. Een product dat gecultiveerd of vernield kan worden, al lijkt in de 21ste eeuw eerder dat laatste aan de orde te zijn.



5 miljard jaar bestaat onze aardkloot ondertussen. De mens loopt nog geen tienduizend jaar rond, maar toch heeft hij het heft in handen. Het ?hoe? en het ?waarom? achter de zaak interesseert Delourme geen zier. De kosmos is immers zo gigantisch, dat ze zich niet laat uitvreten door een zwerm termieten. Aan de hand van het oevre van natuurfotograaf Yann Arthus-Bertrand neemt de regisseur ons in een zestal hoofdstukken (?Genesis?, ?l?Homme?, ...) mee op reis langs de schatkamer die de aarde rijk is. Doorheen deze odyssee doet een filosoof de geheimen van de aarde uit de doeken aan teer kinderzieltje.



?La terre vue du ciel? verdient een pluim voor zijn nobele bedoelingen. Toch is de film noch pamflettair, noch maatschappijkritisch van aard. De film is eigenlijk niet veel meer dan een plakboek van een slordige vijfhonderd foto?s. Kortom : een veredelde dia-slideshow. Het oogt allemaal zeer mooi, maar na het eerste kwartier ken je de aard van het beestje ondertussen wel, en dreigt het gevaar dat je uitgekeken raakt op het knutselwerk.



Alle lof voor de enige acteur die dit nogal arty farty collagewerkje rijk is: de natuur. De mens vergeet door zijn misère dat hij in pracht en praal leeft, en juist dat wil de regisseur hem in de neus wrijven. Mooie intentie, maar helaas verveelt de experimentele opzet meer dan dat hij intrigeert.

Sven De Hondt Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien