Buitenspel

Genre: Drama | Duur: 1u31 | Release: 21 December 2005 | Land: België | Regie: Jan Verheyen | Cast: Kris Piekaerts, Warre Borgmans, Filip Peeters, Joke Devynck, Ilya Van Malderghem, Willy Manzi Kabera

Terwijl de doorsnee Vlaamse cineast steen en been blijft klagen -vaak terecht natuurlijk-, steekt de alomtegenwoordige Jan Verheyen zijn energie liever in het maken van films. Buitenspel heet zijn nieuwe film, een titel die even veelzeggend is als Hoekschop of Cornervlag en zodanig de lading amper dekt. Dat deze titel trouwens al een keer werd overwogen voor de eerste Team Spirit, wijst erop dat we enkel maar hoeven te weten dat voetbal een belangrijke rol speelt. Net als Team Spirit is Buitenspel overigens opnieuw een remake van een Nederlandse film, het in eigen land bijzonder succesvolle In Oranje.



Het hoofdpersonage is de 12-jarige Gilles (Van Malderghem), een voetbalfanaat wiens vader Bert (Peeters) steeds vurig aan de lijn staat te supporteren. Wanneer de man plots overlijdt, stort Gilles' wereld in. Vanaf nu moet hij zijn droom om het waar te maken in de voetbalwereld alleen realiseren. Dat wordt nog moeilijker wanneer ook zijn moeder (Devynck) voor een aantal nieuwe wendingen zorgt. Bovendien heeft de dokter slecht nieuws voor Gilles.



Verheyen weet intussen wel wat hij doet. In technisch opzicht valt er dan ook helemaal niets aan te merken op zijn film. De kleurrijke fotografie geeft de film een frisse look, terwijl een dynamische beeldvoering het verhaal vooruit helpt. De vlotte montage en prima geluidseffecten sluiten daar bij aan, terwijl Jan Leyers zorgt voor een sfeervolle en solide soundtrack. Ook het acteerwerk is meer dan puik. Peeters en Devynck zijn zelfs beter dan ooit tevoren.



Maar Buitenspel beschikt ook over een onoverkomelijk minpunt. Het behoorlijk naïeve verhaal is vanwege de weinig originele situaties en personages in grote mate voorspelbaar. De verstandelijk gehandicapte met goede bedoelingen, het perfect geïntegreerde migrantenkind, de al te pittoreske locaties, de moeder die zich veel te snel na de dood van haar man laat inpalmen door de boekhouder, de stereotiepe tienerromance, we hebben het allemaal al zo vaak gezien. Scenarist Ed Vanderweyden (Team Spirit 2) kent de conventies van het genre en wijkt daar beslist niet van af. De niet van slechte smaak gespeende Verheyen giet daar nog een scheut sentiment over en stuurt zo nadrukkelijk de emoties van de kijker. Snotteren zult u, maar als deze banale feelgoodfilm u echt weet te ontroeren, moet u dringend eens een écht pakkende prent bekijken.



Nu heeft Verheyen er nooit een geheim van gemaakt dat hij verhalen wil vertellen voor de massa, maar kan dat voor één keer niet met een iets complexere plot of wat minder karikaturale (neven)personages? Impliceert de -toch maar magere- ambitie om met je films enkel voor wat verstrooiing te zorgen, een tam scenario? Totnogtoe heeft Verheyen, op Alles Moet Weg na, niet één interessante of goede film gemaakt, maar zijn ijver valt niet in te tomen. Zonder snobistisch te willen wezen sturen wij u dan toch liever naar Een Ander Zijn Geluk, om maar een Vlaamse film te noemen die zowel artistiek als narratief risico's durft nemen. Verheyen supportert trouwens zelf al hevig genoeg voor zijn film.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gilles loopt thuis weg omdat mama zich door de boekhouder laat pakken en zijn cortisonenverslaving aan het licht is gekomen. De geest van zijn vader neemt hem mee naar het mooiste stadion ter wereld. Daar zal een match gespeeld worden tussen de beste dode spelers uit de voetbalgeschiedenis, waaronder natuurlijk ook Gilles' idool Garrinche. Gilles merkt echter dat die vooral met rechts speelt, terwijl zijn veeleisende vader hem wel dwingt even sterk met links als met rechts te kunnen spelen. Nu hij dit inziet, wil hij van zijn vader af en loopt hij weg. De volgende dag wordt hij teruggevonden door zijn moeder. Hij wordt gestraft en mag niet naar de selectiematch voor de -15-jarigen van de Rode Duivels. Gilles loopt dus nog een keer weg, maar mama komt hem achterna. Hij mag van de dokter immers niet meer voetballen. Na wat smeken staat mama toe dat hij de eerste helft van deze match uitspeelt, maar Gilles raakt natuurlijk ernstig geblesseerd, want wie niet horen wil moet voelen. Nu Gilles even in een rolstoel zit, kan hij enkel nog supporteren voor zijn maatje Désiré, die wel geselecteerd is. In een ongeloofwaardig massaal bijgewoonde match scoort het ventje dan en Gilles kijkt even trots als verdrietig toe van op de tribune, omringd door zijn nieuw samengesteld gezin.