The Family Stone

Genre: Romantische komedie | Duur: 1u42 | Release: 4 Januari 2006 | Land: | Regie: Thomas Bezucha | Cast: Claire Danes, Diane Keaton, Dermot Mulroney, Sarah Jessica Parker, Rachel McAdams, Luke Wilson, Craig T. Nelson

Kerstmis nadert en de Stones, een hecht en ruimdenkend gezin, maken zich op voor de thuiskomst van oudste zoon Everett (Dermot Mulroney) en diens toekomstige bruid Meredith (Sarah Jessica Parker). Meredith valt met haar strak Gucci-pakje al snel uit de toon tussen de slobbertruien en trainingsbroeken die de familie Stone zo typeert. Komt daarbij dat ze een onuitstaanbaar nerveus karakter heeft, meer om haar carrière geeft dan om haar leven en allesbehalve de juiste vrouw lijkt voor Everett. Het zit er dan ook al snel bovenarms op tussen de Stones en Meredith, die daarop de hulp inroept van haar zus Julie (Claire Danes). Dat dat alleen maar voor meer opschudding zal zorgen is een van die ongeschreven wetten van de kerstkomedie en The Family Stone vormt daarop geen uitzondering.



In het begin durft de film wel eens irriteren. Gedurende het eerste half uur toont zowat elk personage zich van zijn of haar slechtste kant. Meredith schraapt haar keel vaker dan ze praat; tiener des huizes Amy (Rachel McAdams veegt de vloer aan met haar ander bitchy personage Regina uit Mean Girls) wilden wij het liefst van al een oog uitplukken en zelfs moeder Sybil (Diane Keaton speelt altijd hetzelfde) scherp de messen. Tussen al die vijandigheid is Craig T. Nelson, die de rol van vader Kelly voor zijn rekening neemt, een welgekomen baken van rust. Zijn ingetogen vertolking volstaat jammer genoeg niet om de eerste 35 minuten van The Family Stone te redden van een opeenstapeling van slechte mopjes, povere montage en rotpersonages.



Net op het moment dat de film een verloren zaak lijkt te worden, komt de redding er toch: van een kerstboodschap gesproken. Messias van dienst is Claire Danes, die er zelden zo ravissant uitzag. Haar personage Julie is een stijlvolle dame met een aanstekelijk gevoel voor humor en brengt daarmee wat de film het meest nodig had: ademruimte. Plotseling wordt The Family Stone leuk om volgen én krijgt het hele verhaal een zekere diepgang. Ineens wordt er gemeend hard op de tafel geslagen, vloeien er tranen bij het personage waarvan je dat het minst verwacht en leren we het verhaal achter de vijandigheden kennen. Het laatste uur van de film sluipt over een dubbele bodem waar pijn, woede en verdriet hand in hand gaan met de af en toe geslaagde humor.



Het vermelden waard is ook de dove acteur Tyrone Giordano. Hij speelt Thad, een dove homo. Dat levert twee maatschappelijk bewuste keuzes in één klap op en zijn lief is nog zwart ook. Gelukkig wordt er wel iets mee gedaan en blijkt Thad meer waard te zijn voor het verhaal dan alleen maar de goedkeuring van verschillende minderheidsgroepen. Giordano brengt het er goed vanaf in wat nog maar zijn tweede filmrol is.



Uiteindelijk ontpopt The Family Stone zich zo tot heel wat meer dan een doorsnee kerstkomedie. De vergelijking met Love Actually, de kersthit van enkele jaren terug, ligt voor de hand, maar regisseur Thomas Bezucha klopt Richard Curtis moeiteloos met zijn tweede langspeler. Kijk het eerste half uur door de vingers en geniet van deze warme, scherpe en heel genietbare kerstkomedie.

Mathieu Dams Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een jaar na de bewogen Kerstdagen komt de familie weer samen. Thad en Patrick hebben een, zwart, baby'tje, Meredith, in vrijetijdskledij, en Ben zijn samen, Everett en Julie zijn samen, Amy en Brad zijn samen, <i>enfin</i>, alles is goed gekomen. Trots kijkt de familie naar de boom. Ook Sybil, al kijkt zij alleen nog maar vanaf haar foto aan de muur...