Transbaltica
rating

Duur: 00 min. | Land: België | Regie: Charles Convent

Het opzet is te simpel voor woorden. Stap eens op een schip en spendeer enkele dagen/weken/maanden/… aan boord. Gedurende je verblijf val je de bemanning lastig wanneer je maar wil. Wat je vraagt is niet eens echt van belang. Een selectie maak je toch lekker achteraf. En wat levert deze expeditie op aan informatie? Dat Polen smeerlappen zijn! Want, zo blijkt, ze weigeren zich aan hun geciviliseerde medemens aan te passen. Deze simplistische uitschuiver van de kapitein van de Transbaltica voorspelt niet veel goeds. Een bijzonder intelligent en genuanceerd beeld van de kleine gemeenschap die maandenlang samenleeft op een boot krijgen we dan ook niet te zien.

Maar een weloverwogen proeve in sociaal-culturele antropologie is - hoop ik - niet meteen het voornaamste doel van deze documentaire. Waar ze bij momenten wel in slaagt, is het creëren van een gevoel van eenzaamheid en apathie. De docu ontleent natuurlijk enorm veel aan de dankbare thematiek. Helemaal alleen, mijlen ver weg van familie of vrienden, in de middle of nowhere, omringd door ijs en zee… Het geeft op zich al een soort klinisch doodse kick. En de montage speelt bij momenten op deze desolate sfeer in. Langgerekte oceanische shots met het striemende geluid van een boot die snijdt door de leegte, worden afgewisseld met machinale noise of ongemakkelijke doodse stiltes.

Niet alle beelden of gesprekken zijn even relevant of pertinent. Maar tussen de lijnen door zien we soms de manipulerende hand van een regisseur met een wil.

Hans Martens