Malou ou l'hostilité mécanique (en Ut majeur)
rating

Duur: 05 min. | Land: België | Regie: Evelien Deroeck | Scenarist: Evelien Deroeck | Productiehuis: Atelier de Production de la Cambre

We ontmoeten Malou op het moment dat ze haar kleerkast uitraapt. Pruiken, een Pocahontas-outfit, opgezette vogels (een knipoog naar haar vorige film, “Colibri numéro 627”): ze haalt de gekste dingen tevoorschijn. Een zotte doos, lijkt het, dit meisje met haar rare maskers en lange zwarte haar. Maar in het dagelijkse leven werkt ze als fabrieksarbeidster, aan de band.

Op een stoeltje aan “Poste 3” legt ze bruine vormpjes (stukjes deeg?) in witte  papiertjes. Het mechanische ritme waarin ze moet werken is meedogenloos. Er zit een collega naast haar, maar van conversatie is geen sprake. Het is duidelijk dat Malou in een uiterst gecontroleerde omgeving werkt: op een bepaald moment groeit er een veiligheidscamera uit haar hoofd die haar een ruwe tik geeft wanneer ze even geeuwt. Je gedachten zouden van minder afdwalen naar mooiere horizonten.

Een zotte doos, lijkt het, dit meisje met haar rare maskers en lange zwarte haar.

De meisjesachtige maar ingehouden stijl – grote witte vlakken intimideren de Brusselse Evelien Deroeck duidelijk niet – ondersteunt het eenvoudige, maar herkenbare verhaaltje. De echte Malou is een dancing queen, een ijsberende hond aan een ketting, een sensuele vrouw zelfs. Dat Deroeck dat in enkele kleine scènes kan duidelijk maken is bijzonder veelbelovend.  

 

 

Sofie Rycken