Viva Paradis
rating

Duur: 17 min. | Land: België | Regie: Isabelle Tollenaere | Scenarist: Isabelle Tollenaere | Filmschool: KASK

Carthago, 10-16 maart 2011

De reeks stille en trage natures mortes van het verlaten Tunesië vlak na de revolutie spreken voor zich. Het Carthago dat ooit de derde stad van het Romeinse Rijk was, ligt in puin wanneer de revolutie voorbijgeraast is. Enkel de entertainmentshow in het hotel lijkt een trieste fata morgana in deze desolate spookstad en benadrukt de onverschilligheid van het handjevol toeristen die nietsvermoedend lijkt verder te ping-pongen. Hoe moeten wij ons verhouden tegenover deze revolutie? Wat zal de impact zijn op lokaal niveau? Wordt de draad over enkele weken of maanden gewoon terug opgepikt? Hoe moet het verder?

Isabelle Tollenaere praat door middel van haar beelden en dit is meteen de kracht die in deze film vervat zit.  Zij kiest haar beelden heel bewust en bepaalt hoe lang ze stilstaan, ze lijkt ons uit te nodigen om mee te kijken. Ze kadreert niet alleen met een fotografisch oog maar slaagt erin linken te leggen met de geschiedenis van Carthago én werpt vragen op omtrent de toekomst. Naast de veelal westerse toeristen, zet ze de plaatselijke, inheemse toeristen of dagjesmensen in beeld die niet de ruïnes van het oude Carthago maar de nieuwe ruïnes bezoeken. De abstractie die ze maakt  van deze specifieke situatie in Tunesië door middel van een ongebreidelde detail-observatie is ongezien in het Vlaamse shortdoc-landschap. We staan te trappelen naar meer. 

Annabel Debaenst