The Education
rating

Duur: 15 min. | Land: België | Regie: Klaartje Schrijvers | Cast: Wim Opbrouck | Scenarist: Klaartje Schrijvers | Producent: Lunanime | Productiehuis: Lunanime

Het is reeds sinds ‘96 geleden dat Klaartje Schrijvers zich nog aan een kortfilm waagde. Dat deed ze niet onopgemerkt, want haar eerste kortfilms wisten zich stuk voor stuk te laten selecteren tussen het goeroe van de betere animatiekortfilms, met selecties in onder meer Venetië, Montreal en New York & overwinningen op het Film Festival van Brussel. Met The Education levert Schrijvers voor het eerst een digitale film af, iets wat haar niet misstaat.

The Education is een persoonlijke film en de term (semi-) autobiografisch is dan ook niet ver weg. Ook al opent de film bijna dreigend met enkele nerveuze naar adem happende stoten, dat dreigement dient louter als hook en de film zet zich verder op een onhoorbaar metaforisch niveau verder. Schrijvers beschrijft en bespreekt een opvoeding die niet loopt volgens de gouden regeltjes (één die ze zelf heeft gekend?). We zien hoe dat van de protagonist, die vanuit een terugkijkende en volwassenere blik vertelt, een cynisch persoon heeft gemaakt. Een persoon getekend door haar woelige jeugd: één met exuberante puberale trekken, eigenzinnige coming-of-age-roadtrip-neigingen en vooral veel daddy issues.

Schrijvers – naar eigen zeggen opgevoed door hippie-ouders en zelfverklaarde communisten - heeft het over zware thema’s. In een film van amper vijftien minuten wordt er lacherig gedaan over depressie, zelfminachting, echtscheiding en misschien zelfs een vorm van huiselijk geweld. Maar dat lacherige komt vanuit een goede plek en dat maakt het allemaal lekker verteerbaar. Schrijvers kiest voor een animatie die de zware thema’s in een handomdraai lichtvoetig maakt. Op de tonen van een bijtende, soms bijna gitzwarte voice-over dartelen de vijftien minuten aan (zelf)reflectie snel voorbij.

Abstraherend in stijl en lichtkomisch in genre weet Schrijvers een complex thema luchtig aan de man te brengen.

De animatie is strak, doordacht en soms zelfs bijna kalend. Nu weer zwarte lijnen op wit dan weer wit op zwart: door te abstraheren weet Schrijvers alles vlot aan elkaar te knopen en met de nodige humor haar verhaal te brengen. Het is de frisheid van de animatie en de geestigheid van de vertelling waardoor Schrijvers vijftien minuten de boog gespannen houdt: ondanks delicate thema’s een aangename kijkervaring. Snel weggekeken, which is good. Maar misschien ook weer even snel vergeten?

Niels Putman