Chromophobia
rating

Duur: 09 min. | 1966 | Land: België | Regie: Raoul Servais | Scenarist: Raoul Servais

In het uit 1966 daterende Chromophobia zien we hoe een leger zwartgeklede soldaten de wapens richt op alles wat kleur heeft en zo een kleurloze dominantie installeert. Kleur, in al zijn vormen, wordt systematisch verwijderd en mensen worden opgesloten in werkkampen. Maar uit een rode bloem komt plots een nar tevoorschijn die terugvecht tegen de oppressie, die kleur probeert terug te brengen in de wereld.

Als je kijkt naar de tijdsgeest waarin Chromophobia gemaakt werd, kan je de film zien als een reflectie op het Nazisme en een waarschuwing voor het opkomende Communisme. Maar Servais noemt in deze film geen bestaande landen, ideologieën of volkeren bij naam, wat de film een universeel en tijdloos karakter geeft. De thematiek van de film blijft dus zelfs vandaag de dag nog relevant, kijk maar naar situaties in Noord-Korea, China en het Midden-Oosten.

Servais verpakt zijn politieke boodschap in een op het eerste zicht eenvoudige tekenfilm. De verhaallijn kan je abstract noemen, de vormgeving minimalistisch.

Een nar gaat de strijd aan met een kleurloze dictatuur.

In een eenvoudige, zelfs rudimentaire tekenstijl toont de filmmaker enkel de elementen die belangrijk zijn voor het verhaal, wat een schematische indruk nalaat. Servais speelt evenwel met vormen en vervormingen van objecten en personages en geeft de film zo een grote charme en een speels karakter. Ook de ludieke manier waarop de soldaten zijn getekend, hun stemmetjes en de binaire geluiden zorgen voor een luchtige noot. Die combinatie van een speelse tekenstijl en een aandachtig uitgewerkte thematiek maken dat Chromophobia een van Servais’ meest volmaakte kortfilms is. Een film waarvoor hij - zeer terecht - de Gouden Leeuw in Venetië won.

Jeroen Van Rossem