Induction
rating

Duur: 06 min. | Land: België | Regie: Nicolas Provost | Cast: Issaka Sawadogo, Lorenza Goos, Arne Kinds, Eric Godon | Scenarist: Nicolas Provost | Productiehuis: Versus Production

Nicolas Provost (‘Papillon d’amour’, ‘Bataille’, ‘Oh Dear’…, lees hier een interview) zet met ‘Induction’ zijn onderzoek naar de effecten van filmtaal dapper verder. Terwijl een tiener ergens voor op de vlucht is, sluipt een zwarte man rond het huis van diens middenklassegezin. Iets later staat moeder in haar ondergoed in de woonkamer.

Als je 'Induction' enkel bekijkt als een exploratie van een dierlijke lust tussen blank en zwart, waar moeder en indringer zich weinig verrassend aan zullen overgeven, blijft 'Induction' steken op het al te expliciete niveau van Lars Von Triers Manderlay. De diepgang en nuance van Marion Hänsels Dust zijn dan ver weg. Maar beeldend en sferisch is dit werk erg sterk. Rookpluimen zweven achterstevoren over het scherm: zien we illusies letterlijk in rook opgaan of is dat net niet zo? Als een bewegend tableau met schaapjes in de wei letterlijk op zijn kop wordt gezet, blijven de vragen zich opstapelen.

Door die invraagstelling van cinema als medium, bereikt Provost dat angst, dreiging en ontkenning sterk voelbaar worden. De (Shining-gewijs) vluchtende tiener en afwezige vader zorgen voor een verbreding van het thema dat de videokunstenaar uit 'Yellow Mellow' en het veelbekroonde 'Exoticore' meebrengt. Hier gaat het niet enkel om de oergevoelens die de zwarte bij de blanke oproept, maar ook om angst voor het primaat en de gevolgen van seksualiteit tout court. Dat veel omvattende thema wordt in dit korte werk geëvoceerd, maar niet uitputtend geëxploreerd. Gelukkig is Provost het soort hedendaags artiest waarvan je recyclage en nieuwe versies van eigen werk mag verwachten. We kijken uit naar andere cases die zijn wetten van de seksualiteit kunnen verfijnen.

Jan Sulmont