Dopwerkers
rating

Duur: 15 min. | Land: België | Regie: Bram Claus | Productiehuis: Narafi

Elke dag opnieuw komen ingeschreven dokwerkers naar het aanwervinglokaal. Hier krijgen ze te horen of ze die dag kunnen werken in de haven. De bazen beslissen wie ze nodig hebben uit de pool van werkers en wie niet. Zij voor wie er geen werk is die dag kunnen gaan doppen en hopen dat ze de volgende dag meer geluk hebben. Zij die wel werk krijgen, worden dezelfde avond opnieuw ontslagen, om de volgende dag opnieuw aan hetzelfde ritueel deel te nemen. Exploitatie? Misschien, maar Dopwerkers toont hoe deze machtsrelatie complexer is dan dat. ‘Ik dans met u, ik vecht met u’: de politiek van flexibilisering maakt dat de dokwerkers voor een stuk onafhankelijk kunnen zijn tegenover hun 'eensdagsbazen'.

De werkers getuigen hoe het systeem tegelijk onzekerheid en zekerheid, afhankelijkheid en autonomie, vrijheid en onvrijheid, creëert voor de dokwerkers. Tegelijk roept de film vragen op over hoever de autonomie van deze arbeiders dan wel reikt en of dit ‘unieke’ systeem van flexibiliteit zal blijven bestaan in de context van de opkomende automatisering van het dokwerk. Zonder te pamflettair te worden, brengt Dopwerkers een politiek geëngageerd verhaal. De film is echter niet alleen inhoudelijk een aanrader. De haven vormt natuurlijk een erg fotogeniek decor. De film opent en sluit af met prachtige shots van de dokken en het dokwerk. Ook de soundtrack is behoorlijk knap. Minpunt is het voorlopig ontbreken van de ondertiteling bij de getuigenissen. De film won de Lichtpunt-prijs voor beste Belgische documentaire en zal in het voorjaar van 2009 te zien zijn op de openbare omroep.

Frank Boddin