Venus vs me
rating

Duur: 27 min. | 2010 | Land: België | Regie: Nathalie Teirlinck | Cast: Sarah Van den Berghe, Thomas Ryckewaert | Scenarist: Nathalie Teirlinck | Productiehuis: Emerald Films

Nathalie Teirlinck is allang geen onbekende meer in het Vlaamse kortfilmlandschap. Zowel haar film Anémone als Juliette vielen in de prijzen in Gent en Leuven. Haar terugkerende thematiek gaat over jonge meisjes die op een keerpunt in hun leven staan en worstelen met het verleden.

 

In Venus vs Me is dat niet anders. Teirlinck behandelt het thema zoals ook in haar vorige films op een dysnarratieve en hoogst suggestieve manier. Ze gebruikt het ganzenbordspel als symbool van het leven als rode draad doorheen de film.

Marie is een wat in zichzelf gekeerd, dromerig meisje dat twaalf wordt. Ze traint in een zwemclub en staat op het punt aan een wedstrijd mee te doen. Nieuwsgierig maar ook verdrietig en destructief probeert ze zichzelf een plaats te geven in de veranderingen die ze doormaakt. Haar alleenstaande moeder geeft haar alle liefde die ze nodig heeft maar kan Marie niet beschermen tegen haar eigen gemis, een warm nest en een liefdevolle relatie.

Niks dan lof voor Theirlincks derde kortfilm. Grote nieuwsgierigheid naar langspeelwerk bloeit.

Venus vs Me is een krachtige film die erg ontroert. Nathalie Teirlinck weet heel goed hoe ze het medium kan gebruiken: geen woord wordt teveel gezegd en de beelden zijn associatief en erg poëtisch. De jonge regisseuse creëert een eigen universum waarin je als kijker meegezogen wordt. In haar gelaagde films legt ze ongewone verbanden om zo tot een dieper geheel te komen. Zo is er bijvoorbeeld de sequentie waarin Marie's moeder gaat dansen en Marie verdrietig achterblijft om naar een docu over de planeet Venus te kijken. Je ziet niet alleen de parallelle wereld tussen Marie en haar moeder, maar tegelijk vertelt Teirlinck iets over het bestaan en de kosmos door de dromerige beelden en de droge commentaarstem van de verteller. Het is een kracht die zelden gezien wordt in kortfilms.

Tegelijk is Venus vs Me ook doordrongen van verschillende motieven: bloed, scherven en vernietiging zijn allemaal dingen die terugkomen. Ook tactiliteit speelt een rol: voelen, kijken, aftasten. Ze duiden allemaal op een nieuw begin, op een onzeker schuifelen op weg naar iets nieuws.

Het mooie aan haar werk is dat er niet echt een lineair verhaal lijkt te zijn. Zij laat enkel stukjes zien, mijmeringen van een geheel. De film wordt zo fragmentarisch, maar leunt dichter aan bij de verbeelding van het leven dan een beschrijvende vertelstijl. Nathalie Teirlinck heeft ook heel goed begrepen dat de klankband geen half werk kan zijn. Haar klank werkt op eenzelfde manier als haar beeld en is sterk associatief.

Kortom: niks dan lof voor deze film, die het tot de Officiële Competitie op de Berlinale schopte. Een grote nieuwsgierigheid naar toekomstig werk.

Paul Govaerts