Abandon de Poste
rating

Duur: 15 min. | 2010 | Land: België | Regie: Mohamed Bouhari | Cast: Michael Muboya, André Simon | Scenarist: Mohamed Bouhari | Producent: Marianne Binard | Productiehuis: INSAS Film School Brussels

Mohamed Bouhari beet met Abandon de Poste de spits af van de Belgische Studentenkortfilmcompetitie in Gent. Zijn strakke cinematografie dwingt onmiddellijk respect af, houdt vol en slaagt erin om met hetzelfde elan te eindigen. Een mooie start.

 

Abandon de Poste focust op een zwarte beveiligingsagent die geconfronteerd wordt met een zwart Afrikaans standbeeld dat recht tegenover zijn standplaats wordt neergepoot. Maar de hele dag lang oog in oog staan met een "artistiek verantwoorde" karikatuur van zichzelf gaat zijn petje te boven.

Welke mentale processen er precies plaatsvinden in het hoofd van de protagonist blijft een mysterie. Irritatie en frustratie zijn sowieso aanwezig, maar ongetwijfeld ook een portie subtiele humor. Het thema flirt met de bedoeling te provoceren, maar dan op een absurde manier. Het linkse milieu met kunstgalerijen en zijn gelijkheidsidealen is het doelwit. Hun eeuwig goed bedoelde politieke correctheid en artistieke verantwoording worden in vraag gesteld vanaf de bron.

 

Op het eerste gezicht vallen er heel wat clichés te bespeuren, bijvoorbeeld de ketting waarmee het standbeeld als een slaaf vastgeketend wordt als bescherming tegen diefstal. Het oogt bijna ludiek, maar het ligt er allemaal net iets te dik op. Gelukkig worden bepaalde verwachtingen dan weer wel vrij origineel ingevuld, waardoor er aan het eind van de film nog een zeker verrassingseffect bereikt wordt.

Bouhari's strakke cinematografie dwingt onmiddellijk respect af, houdt vol en slaagt erin om met hetzelfde elan te eindigen.

De grootste bijzonderheid aan deze film is niet de inhoud, maar wel de vorm. We hebben hier te maken met een regisseur die zijn vak zeer ernstig neemt en permanent naar perfectie streeft. Hij wil een verhaal vertellen met een minimum aan elementen. Hij zoekt naar een zeer uitgepuurde cinema waarin hij de taal van het beeld zoveel mogelijk voor zichzelf wil laten spreken. Hij maakt geen gebruik van kleuren, camerabewegingen of muziek en weet deze artistieke keuzes perfect te verantwoorden. Zijn ultieme missie als regisseur is om emoties op te roepen met zijn kader en met het spel dat hij uit zijn acteurs haalt en niet met bijvoorbeeld iets als muziek. Bouhari springt er zeker uit met zijn uiterst verfijnde visuele stijl in zwart-wit, maar de vraag is hoeveel emotionele verschuivingen die koele, strakke en ironische vorm dan wel teweegbrengt. Het antwoord is: bitter weinig. Om niet te zeggen: geen.

 

Op de plot valt eveneens niets aan te merken. Alles wordt netjes afgerond. Jammer genoeg is zijn materie wat leeggezogen en mocht het tempo soms wat hoger en de spanningsboog wat strakker. Laten we hopen dat deze jonge regisseur zijn strakke stijl aanhoudt, misschien wat aan diepgevroren perfectie inboet en in de toekomst met wat straffe verhalen voor de dag komt.

Brecht Masschaele