L'Oeil du Paon
rating

Duur: 13 min. | 2010 | Land: België | Regie: Gerlando Infuso | Scenarist: Gerlando Infuso | Producent: Atelier de Production de la Cambre

De wereld van de animatiefilm heeft er een regisseur bij wiens naam even wonderbaarlijk is als zijn kortfilms. Gerlando Infuso (°1986) bouwt vastberaden aan een uitgesproken stijl die zowel narratief als visueel een veelbelovende coherentie vertoont. Vanaf het prille begin koos hij voor een donker universum waarin een macabere sfeer heerst. De griezelige decors, tragische verhalen en getormenteerde figuren herinneren aan de 19de-eeuwse gothic. De manier waarop alles in beeld gebracht wordt geldt als een mooie ode aan een filmische "poëzie van de zwaarmoedigheid". Met zijn nieuwste L'Oeil du Paon kaapte hij alvast de publieksprijs weg op het festival FIDEC 2010.

Voor La Poire werkte hij nog met 2D-technieken, maar al gauw begint hij te experimenteren met stop-motion animatie, wat zal uitgroeien tot zijn handelsmerk. Elke film draagt een eigen identiteit en universum, maar ze vertonen toch een gemene deler. Bepaalde thema's, motieven en symbolen zien we telkens terugkeren, met Eros en Thanatos voorop. Zijn figuurtjes zijn graatmagere, uitgemergelde poppetjes met ingevallen wangen en ogen als koplampen. De sinistere ruimtes of werelden waarin ze vertoeven zijn angstaanjagend en de onheilspellende muziek verraadt dat je je louter aan fatale verwikkelingen kan verwachten. Sommige van zijn personages flirten met de grenzen van de waanzin, overweldigd door fundamentele eenzaamheid, psychologische turbulenties of destructieve obsessies.

La Poire brengt een bewerking van Narcissus wiens buitenproportionele eigenliefde in een suïcidale daad eindigt. In Margot (Prix du Jury Junior op het filmfestival van Annecy 2008) koestert de protagoniste een ondraaglijk grote liefde voor haar man, wat uitmondt in een ziekelijke angst voor zijn aftakeling. Die gedachte drijft haar tot moord, waarna ze overvallen wordt door een fundamentele kilte. Ze probeert letterlijk de draad van haar leven weer op te nemen en breit een gigantische sjaal die haar jammer genoeg nog steeds niet kan verwarmen. Wanneer ze uiteindelijk beseft dat de enige warmtebron onder de grond ligt, voegt ze zich bij haar echtgenoot die al half weggevreten is. Een detail dat aan de getormenteerde Margot voorbijgaat. Zie het gerust als een lugubere vorm van humor. Deze kortfilm sprak zodanig tot de verbeelding van de Franse zangeres RoBERT dat ze Infuso vroeg om samen te werken voor de clip van 'Ange et Demon'. In het melancholische Milovan Circus (een terechte festivalsfavoriet uit 2009) eindigt de geschiedenis van een oude, afgewezen circusartiest in tragische mineur.

Deze theatrale sprookjeswereld is fantastisch in beeld gebracht en getuigt van een enorme esthetische kracht.

L'Oeil du Paon heeft opnieuw een toegankelijke narratieve lijn die herkenbaar, klassiek en zelfs universeel is. Maar daarrond weeft Infuso een symbolisch web dat de toegankelijkheid met de nodige magie bedekt. Zijn oog voor detail gaat gepaard met een verfijnd spel tussen licht en duisternis, verwondering en bewondering, theater en performance, versnelde en vertraagde tijd, kunst en werkelijkheid, schuld en onschuld.

In het verhaal verzamelt een excentrieke dame opgezette dierenkoppen aan haar muur. Naast haar schreeuwende panda, zebra en everzwijn pronkt de hoofdvogel: de torso van een knappe jongeman. Mijmerend denkt ze terug aan die ene speciale jacht en de afloop ervan. We duiken terug in de tijd en zien hoe de diva voor haar vastgebonden prooi een elegante dans en performance opvoert met pauwenveren. Nadien laat ze hem met een simpele snok aan een touw en een gemeen wuifje in de onderwereld verdwijnen. Dé levensles die ze uitdraagt is dat je bijzonder voorzichtig moet zijn als je het goddelijke in de ogen kijkt. Klinkt als een waarschuwing voor het sublieme. Precies dat kijken en de blik in het algemeen staan centraal, gesymboliseerd door de pauwenveer. Haar mysterieuze attributen dragen immers ogen zo groot en doordringend als die van haarzelf. Als metafoor voor trots en ijdelheid, en als aankondiger van het einde van de onschuld kan dat wel tellen. De symboliek spat er van af. Deze theatrale sprookjeswereld is fantastisch in beeld gebracht en getuigt van een enorme esthetische kracht. Een donkere parel met scherpe randjes.

Bekijk de film hier.

Brecht Masschaele