Les enfants de la mer/mère
rating

Duur: 27 min. | Land: België | Regie: Annabel Verbeke | Producent: RITCS

Les Enfants de la mer/mère van Annabel Verbeke neemt ons mee naar zeevaartschool Koninklijk Werk Ibis te Oostende. Deze jongensschool werd in 1906 gesticht door koning Albert I met als doel de weeskinderen uit de visserijsector een opleiding en opvoeding te geven. Later werden, buiten de geïnteresseerden in een maritieme opleiding, ook kinderen met gedragsproblemen, sociale of familiale problemen toegelaten. Tot zover de informatie die we meekrijgen op de website van Ibis. Zelf doet Annabel geen grote uiteenzettingen in haar documentaire maar laat ze vooral de kinderen aan het woord. Zo komen we stap voor stap te weten voor wie deze school bedoeld is. Op een sobere en observerende manier volgt ze de dagdagelijkse bezigheden van de kinderen; hoe ze zich moeten wassen, hoe ze de vlag moeten groeten, welke liedjes ze moeten zingen.  

 

Alles moet heel strikt uitgevoerd worden en elke handeling wordt gecontroleerd waardoor hun hele dagindeling een opeenvolging van rituelen lijkt te zijn. Aan de hand van de archiefbeelden die Annabel vermengt in haar eigen verhaal, kunnen we afleiden dat er doorheen de jaren nog altijd dezelfde aanpak gehanteerd wordt. Discipline is belangrijk voor deze jongens die meer dan eens op menig ander school de deur werden gewezen. Zonder melig te worden, registreert Annabel ook de emotionele kant van dit verhaal. De jongens vertellen kort over hun thuissituatie of hoe moeilijk ze het vinden om soms enkel in het weekend naar huis te kunnen, als ze geluk hebben want het gebeurt ook al eens dat ze in het weekend of tijdens de vakantie in het internaat moeten blijven. Door de verhalen van de jongens als voice-over te gebruiken bij meer algemene beelden of ze parallel te laten lopen met enkele portretbeelden van de jongens, behoudt Annabel haar objectief standpunt en weet ze het geheel een vloeiende dynamiek te geven. Les enfants de la mer/mère is een documentaire die het persoonlijke aspect weet te vatten zonder in opzichtige dramatiek te vervallen. Met haar beelden toont ze ons onrechtstreeks de strenge discipline van de school; de rij witte wastafels, de kledingrekken met propere was, de douches.

De somberheid van de verhalen hangt ook als een waas over de beelden waardoor ze de sfeer van de school tot bij de kijker weet te brengen, zonder deprimerend te zijn. Met haar film weet ze een evenwichtige inkijk te geven in de werking van deze instelling maar geeft ze vooral heel gevat weer hoe de jongens het leven hier ervaren.

Carmen van Cauwenbergh