Candy Darling
rating

Duur: 27 min. | Land: België | Regie: Silvia Defrance | Cast: Christian Mergan, Daan Van den Eeden, Ruth Van den Eeden, Silvia Defrance

Candy Darling. De naam van de legendarische transseksueel uit de entourages van Andy Warhol en The Velvet Underground klinkt nog steeds als een klok. Verleidelijk en omineus tegelijk, vals onschuldig, vree chic maar ook ongelofelijk goedkoop.

 

In haar experimentele kortfilm noemt Defrance ook het hoofdpersonage dat ze zelf speelt zo. Candy Darling is een jonge vrouw met ingesnoerde borsten die leeft onder de knoet van een manische moeder. Die castrerende kenau maait met een superstofzuiger weg wat haar niet bevalt. Net als in de films van Guy Maddin ( The Saddest Music in the World, My Winnipeg) dient het groteske gebaar uit de stomme film om los te komen van het concrete verhaal. Defrances surrealistische protagonisten zijn abstracties. Zo vertelt Candy zelf hoe "Daddy Cane's supposed to represent my father".

Het zijn niet de enige archetypes waarmee de Gentse filmmaakster jongleert. Er is ook de knolvormige, monstrueuze vrucht zoals die evengoed opduikt in films van Jan Svankmajer (Otesanek) en Guillermo Del Toro (Pan's Labyrinth). Al dat namedroppen, zal u denken, en David Lynch blijft onvermeld? Neen hoor! Komt-ie! De abstracte personages huisvesten ook nog eens multiple persoonlijkheden die ook opduiken op televsieschermen in Lost Highway nog aan toe.

Candy Darling klinkt ingewikkeld, maar blijkt best grappig. In het low-budget fantasme achtervolgen mechanische beesten en vleselijke mensen elkaar tussen getekende boompjes door - deze via blue screen & computeranimatie samengesmolten mix van animatie en live actie is aangrijpend, maar gelukkig af en toe ook komisch. Opvallend nog is de sfeer bepalende klankband van Tom Daniëls en Yves De Mey. Defrance verwerkt alle invloeden op een heel persoonlijke manier in dit erg originele werk. 

Erg origineel low-budget fantasme dat ingewikkeld lijkt, maar grappig blijkt.

De prijzenregen voor Candy Darling o.a. op het San Francisco, Chicago én New York Short Film Festival 2009 (die laatste in de categorie montage), maar ook die voor Beste Experimentele Film op het Europees Independent Film Festival van Parijs 2009, kwam er niet zomaar. Aanrader!

Jan Sulmont