Now/Here
rating

Duur: 27 min. | Land: België | Regie: David Williamson | Cast: Sura Dohnke, Angelo Tijssens, Pieter Genard

Talent komt meestal bovendrijven, prijsuitreikingen zijn daar niet altijd een goede maatstaf voor maar dit jaar konden we er op het Internationaal Kortfilmfestival toch niet naast kijken. David Williamson kreeg terecht een Wildcard van het VAF, gezien de besparingen misschien één van de laatste. Williamson deed ook de fotografie voor Paroles van Gilles Coulier en St. James Infirmary van Leni Huyghe, de andere prijsbeesten. Gilles Coulier heeft dan weer de fotografie van Now/Here op zijn naam staan, David Williamson die van St. James Infirmary, en ook Angelo Tijssens duikt meerdere malen in die films op. Hij is co-scenarist van Now/Here en Paroles en speelt ook in beide films mee. De uitspraak "never change a winning team" is hier duidelijk van toepassing.

Wie Now/Here heeft gezien, weet dat de gelaagdheid van de film al in de titel vervat zit. De dubbelheid en complexiteit van tijd en ruimte die moeilijk te vatten zijn, sluimeren ook voortdurend doorheen de film, soms aan de oppervlakte en in het verhaal zelf maar meestal voelbaar daaronder, subtiel inspelend op de kijker.

Wim heeft zijn moeder verloren en keert opnieuw naar huis om haar appartement te verkopen. Door het terugzien van zijn oude vrienden, wordt het verleden opnieuw naar boven gehaald wat nogal confronterend is voor hem. Dit zou een ongelooflijk flutverhaal kunnen zijn maar gelukkig doet David Williamson, met behulp van Angelo Tijssens, hier iets meer mee. De dialogen zijn scherp geschreven (vrij zeldzaam tegenwoordig) en weten de essentie van het verhaal over te brengen. Zowel in de tekst als tussen de lijnen wordt de ongemakkelijkheid van het communiceren duidelijk. Als mensen in oneliners vervallen en algemene kennis verkondigen, weet je dat ze iets te verbergen hebben. Als ze cynisch worden en hard, weet je dat ze een façade opbouwen. Angelo Tijssens, Sura Dohnke en Pieter Genard acteren zonder franjes en brengen de macabere humor, de onderliggende neerslachtigheid en hun eigen complexiteit probleemloos tot leven. Ieder gevoel dat moeilijk te benoemen valt, omdat het niet eenzijdig is, en onder de woorden verborgen zit, wordt voelbaar, even geheimzinnig en onvatbaar als de tegenwoordige tijd zelf.

De wazige beelden, dikwijls bij valavond, roepen hetzelfde, moeilijk tot één woord te herleiden gevoel op. Een soort nostalgie, een tijd die zich bevindt tussen wat geweest is en wat nog komen moet zoals de valavond dat zelf ook is, de overgang tussen dag en nacht. De geladenheid die Williamson hiermee weet op te roepen is van het soort dat schoon en kwetsbaar is en zich vooral niet laat forceren. Ook de steeds terugkerende droom van Wim, die hij aan het begin van de film haarfijn uit de doeken doet, speelt geen verwaarloosbare rol binnen het scenario. Niet alleen toont het de angsten waarmee hij worstelt maar wordt hierdoor ook het chronologisch, opgebouwde verhaal aan het wankelen gebracht en het schijnbaar klassieke ervan doorbroken.

David Williamson heeft met Now/Here een film afgeleverd die het verhaal niet in onze strot ramt maar de tijd neemt om het consequent in al zijn subtiliteit tot ontwikkeling te laten komen. Met zijn sobere maar dromerige esthetiek en grote naturel bewijst hij dat hij terecht de VAF-Wildcard op zak mag steken en doet hij ons vol ongeduld uitkijken naar het resultaat.

Carmen van Cauwenbergh