Land of the Heroes
rating

Duur: 18 min. | 2011 | Land: België | Regie: Sahim Omar Kalifa | Cast: Ahmed Nisret, Zana Gandi, Adla Bapir | Scenarist: Sahim Omar Kalifa | Producent: Hendrik Verthé | Productiehuis: A team productions

De Koerdisch-Iraakse Sahim Omar Kalifa is gebeten door het medium kortfilm en heeft er al een hele resem op zijn naam staan. In 2008 won hij met zijn afstudeerproject Nan een VAF Wildcard op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven en in 2010 ging zijn nieuwste kortfilm Land of the Heroes er in première. Die laatste behoort ondertussen tot de officiële selectie van de 61ste Berlinale. Voor Land of the Heroes zocht Kalifa zijn roots op in Irak. Hij vertelt het verhaal van de piepjonge Dileer en Zienee die anno 1988 het culminatiepunt van de oorlog tussen Iran en Irak meemaken.

De kracht van de film ligt bij de karakterkoppen van zowel de jonge acteurs als de twee moeders, het juist gepaste tempo en de realistische locatie. De film bevat een sterke opener waarna de spanningsboog geleidelijk aan afneemt en de plot voorspelbaar wordt, waardoor er meer aandacht gaat naar de consequenties van de oorlog. Toch krijgen we ook daar geen al te grote verrassingen of nieuwigheden voorgeschoteld. Een déjà-vugevoel steekt voorzichtig de kop op.

De film opent met een absurde situatie waarin Dileer als held (van het kindsoldaat-kaliber) zijn intrede maakt. Vermomd als de Amerikaanse Spiderman besluipt hij "als oefening" een verdedigingslinie. Het is erop of eronder en de grens tussen held en lijk lijkt eventjes zeer vaag. Maar Dileer bewijst dat hij ballen heeft en mag terecht een brede borstkas opzetten, victorie kraaien en zelfverzekerde rondedansjes maken voor zijn zus, zijn trouwste fan. Maar die heroïsche status raakt hij gauw kwijt wanneer zijn dominantere en lepere neefje Malo op het toneel verschijnt. Dit miniatuurtirannetje is uit een totaal ander soort hout gesneden. Hij is een kop kleiner, maar heeft de imitatie van Saddam (hun gedeelde idool) net iets beter onder de knie. Hoewel het twee tegen één is, moet Dileer het onderspit delven. Hij wordt gereduceerd tot een "vadsige lafaard".

De kracht van de film ligt bij de karakterkoppen van zowel de jonge acteurs als de twee moeders, het juist gepaste tempo en de realistische locatie

Het verhaal speelt zich af in een ruig landschap en de hele dag door brengt de televisie breaking news. Ondertussen trachten de kinderen te overleven in een gewelddadige wereld. Hun onverschrokkenheid en de verbazingwekkende vanzelfsprekendheid is op zich niet extreem choquerend, maar de gemene mentaliteit, die al diep in hun huid en kleren is gekropen, wel. Getekend door de gruwel worden ze zelf meedogenloos en genadeloos. Hun spelletjes verschillen niet zo veel van hun volwassen varianten: schieten, wapens stelen, mishandelingen, wraakacties en vernederingen. De tragiek schuilt voornamelijk in het feit dat zij nog maar een minimum aan kinderlijke onschuld bezitten. Het open einde toont dan ook de eindeloosheid (lees: uitzichtloosheid) aan. Maar dat wisten we eigenlijk al van begin af aan.

Brecht Masschaele