Dominique
rating

Duur: 11 min. | 2010 | Land: Nederland | Regie: Jim Taihuttu | Cast: Sylvia Hoeks | Scenarist: Jim Taihuttu | Producent: Frieder Wallis, Julius Ponten | Productiehuis: Habbekrats

Regisseur, scenarist én producer Jim Taihuttu nam actrice en model Sylvia Hoeks al eerder onder de arm voor zijn kortfilm Caresse. Tijdens die samenwerking hoorde Taihuttu Sylvia's waarheidsgetrouwe verhalen over de modellenwereld die hem inspireerden voor zijn nieuwe kortfilm Dominique, waarin Hoeks de hoofdrol speelt. De intro van Dominique vormt een hommage aan fancy parfumcommercials. Als een dartel veulen huppelt het model rond in een rooskleurige wereld op de maat van het liedje 'Dominique'. Zo zorgeloos als ze in de commercial lijkt, zo verbitterd is ze in het echt.

Na dit plezierige nepleventje volgt de realiteit en het echte verhaal. We treffen hetzelfde model als een sombere slons die met moeite uit haar nest geraakt. De kleur en toon zijn plots een stuk grimmiger. In een droge voice-over vertelt Dominique over de fatale oorsprong van haar naam, gebaseerd op het gelijknamige liedje van de vrolijke non Soeur Sourire die nadien samen met haar lesbische vriendin zelfmoord pleegde. De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. De tred is gezet. De rode draad in het verhaal is het cynisme van Dominique, diepgeworteld in de rotte humus van haar eenzame bestaan. Ze heeft weinig tot geen interactie met de buitenwereld, die voornamelijk bestaat uit een horde afgunstige concurrentes. De keerzijde van haar medaille blinkt vooral van de innerlijke leegte en oppervlakkigheid. De eeuwige glimlach van haar façade wordt op onbewaakte momenten overschaduwd door diepe wallen en een droevige mond. Door de opeenvolging van vreugdeloze momenten vreet ze niet veel meer dan haar eigen kas op.

Wie mooi wil zijn moet lijden.

 

Op stilistisch vlak zet Taihuttu die tegenstelling in de verf door de zacht belichte, geësthetiseerde commercial sterk te contrasteren met een realistische stijl. Hij kruipt met de camera dicht op het vel van zijn protagoniste en vangt gênante situaties in close-up. Zo zitten we vlakbij diva Dominique terwijl ze kotsend boven de pot hangt en staren we naar lelijke blaren op haar enkels. Wie mooi wil zijn moet lijden. Toch werkt de hele aanloop net niet overtuigend genoeg om het einde te kunnen dragen. De inhoud is wat clichématig en de vertelling stevent af op een redelijk voorspelbaar einde dat dan toch out of the blue uit de hemel valt. Op dat moment lijkt het niet helemaal te kloppen. Gelukkig volgt dan weer het vrolijke liedje "Dominique, nique, nique", een catharsis die de boel weer recht trekt.

 

Bekijk online

Brecht Masschaele