Puce Moment
rating

Duur: 06 min. | Land: VS | Regie: Kenneth Anger | Cast: Yvonne Marquis | Scenarist: Kenneth Anger

In 1949 ondernam Kenneth Anger met Puce Moment een poging om zijn liefde voor de vrouwelijke sterren van de stille film op film weer te geven. Hoewel hij oorspronkelijk een 40 minuten durende versie genaamd Puce Women wou filmen, is het 6 minuten durende Puce Moment het enige dat hij kon financieren. De film begint met een zeer kleurrijke en haast hypnotiserende sequentie waarin we een reeks van jurken van bekende stille filmsterren zien dansen, wat eigenlijk een voorstelling is van het uitkiezen van een jurk door Yvonne Marquis. Na het uitkiezen en stijlvol aandoen van de jurk, kiest ze ook een parfum dat ze op een even elegante wijze gebruikt. Wanneer ze zich vervolgens neervlijt in de sofa, droomt ze weg. De sofa beweegt naar buiten, waar ze ontwaakt. Dankzij de lichtinval en de onscherpe achtergrond, heeft het beeld haast iets weg van een impressionistisch schilderij. Een crossfade toont ons een aantal opgewekte honden die ze op het punt staat om uit te laten. In scherp contrast met de uitgelatenheid van de honden, krijgen we een laatste blik geworpen op haar ijdelheid en met de honden aan de leiband loopt ze de trappen van haar villa af. Het eerste wat opvalt is de betoverende schoonheid en de krachtige mimiek van Yvonne Marquis, die sterk doet denken aan de pr?sence van vroegere vrouwelijke filmsterren. Het rijke kleurenpallet maken van deze film ook een ware lust voor het oog. Samen met de dromerige sfeer en de weemoedige folk-rock muziek van Jonathan Halper (die na het schrijven van deze muziek een monnik werd) weet Anger perfect een gevoel van nostalgie en zeemzoetigheid op te roepen, die een passende expressie vormt voor zijn ode aan de vrouwelijke filmsterren uit Hollywood. Het is dan ook spijtig dat hij er niet in geslaagd is om dit project te vervolledigen, want dit gemis is hier toch voelbaar waardoor de film gedaan is voor hij goed en wel begonnen lijkt te zijn. Jeroen Van Rossem

Jeroen Van Rossem