L'Anomalie
rating

Duur: 09 min. | 2010 | Land: Frankrijk | Regie: Régis Cotentin | Scenarist: Régis Cotentin | Producent: Régis Cotentin

Régis Cotentin combineert experimenteel samengestelde beelden met elektronicamuziek en verdiende al strepen als installatiekunstenaar. Zijn film Subjectile (2001) behoorde tot de uitverkoren pareltjes die geselecteerd werden voor het jubileum van 10 jaar LABO op het festival van Clermont-Ferrand 2011. Voor zijn nieuwste kortfilm L'Anomalie voegt hij een - zij het vage - narratieve echo toe aan het experiment, wat resulteert in een extreem sferische filmwereld.

De titel voorspelt een anomalie, een verschijnsel dat niet zomaar wetenschappelijk verklaard kan worden en zelfs in tegenspraak is met bestaande wetten en waarheden. Het concept bestaat dan ook uit herinneringen aan een vader die de werkelijkheid van de 'hoofdfiguur' op bizarre en onverklaarbare manieren vertroebelen. De vader is wel onzichtbaar maar daardoor des te meer aanwezig. Zijn geestesverschijning doemt op in een kleurrijke maar ongrijpbare wereld die daardoor bovenmaans lijkt.

L'anomalie is experimenteel tot in de fijnste poriën

De wazige beelden die we te zien krijgen zouden naar een nebula verwijzen, de doodstrijd van een middelgrote ster, en als we kijken naar foto's van dit fenomeen is de vergelijking treffend. Grote sterren die sterven veroorzaken bulderend vuurwerk, terwijl gigantische sterren eindigen als een zwart gat. Middelgrote sterren geven de pijp aan Maarten met uitdijende kleuren en vormen die hallucinante taferelen creëren. Als we deze verwijzing letterlijk nemen en als metafoor voor een overleden vader beschouwen, levert dat een beeldrijke vergelijking op die ook visueel zeer krachtig wordt weergegeven. In het centrum van de ster rest een naakte Witte Dwerg wiens straling langzaam maar zeker wegebt, net zoals de invloed van een vader na zijn dood nog even nazindert en uitstraalt op zijn kinderen, maar na verloop van tijd zijn impact verliest.

Deze film is experimenteel tot in de fijnste poriën, brengt de toeschouwer in een soort trance en werkt bevreemdend en benevelend.

Brecht Masschaele