Heen en Weer Dag
rating

Duur: 10 min. | 2010 | Land: Nederland | Regie: Mirjam de With | Cast: Jeroen Spitzenberger, Faas Wijn, Rifka Lodeizen | Scenarist: Martine Nijhoff, Stefan Boonen | Producent: Floor Onrust | Productiehuis: Family Affair Films

De nieuwe kortfilm van de Friese regisseuse Mirjam de With bewandelt een gelijkaardig thematisch pad als haar voorgaande films Beestjes en De ein fan 'e wrald. In Heen En Weer Dag volgen we de 9-jarige Linus op een kantelmoment in zijn leven. Zijn moeder verhuist naar haar nieuwe vriend en laat zijn vader alleen achter. Hoewel de plot als een drama klinkt, wordt de toon nooit zwaarwichtig. De ambitie lijkt vooral om een thema dat zwaar verbeeld kan worden, toch op een vrij lichte manier aan te pakken. Hoewel dat doel min of meer verwezenlijkt wordt, blijft er achteraf weinig van hangen.

Heen En Weer Dag vertelt een herkenbaar verhaal, zonder zich te differentiëren van zijn varianten. De verhaallijn verloopt zeer braafjes en chronologisch waardoor je wel een mooi opgebouwd en afgerond geheel krijgt, maar ook een spanningsboog die er wat slapjes bij hangt. De clichématige scènes en een wel zeer veelzeggend einde dragen daar nog toe bij. De beelden spreken voor zich, wat absoluut een pluspunt is, maar sommige zijn zo symbolisch geladen of worden een keer overbodig herhaald waardoor de kracht wegebt, zoals de voetjes van de jongen die aarzelend heen en weer stappen over de scheidingslijn tussen vader en moeder. Tijdens zo'n herhaling lijkt het alsof ze vrezen dat dit 'knap gevonden ideetje' aan de kijker zou ontgaan. De scènes van de ouders die elk op hun terrein zitten te mokken liggen er ook iets te vingerdik op, wat een artificieel resultaat oplevert.

 

Dit gaat allemaal ten koste van een subtiliteit die een meerwaarde had kunnen betekenen. De typische rol voor de jongen als boodschapper en koerier tussen de twee vijanden klinkt niet erg origineel, en wordt het ook niet. Hij bevindt zich in een pijnlijke situatie waarbij hij afscheid moet nemen van een normale gezinssituatie en op onbekend en onbemind terrein geduwd wordt. De breuk, de afwijzing en het rond de pot draaien worden niet besproken en hij doorbreekt zijn stilzwijgen pas als hij zijn hond troost. Hij gebruikt uitspraken die hij misschien graag uit de mond van zijn ouders had gehoord of die hij al kan voorspellen voor de toekomst. Hij kiest partij voor zijn vader en voelt duidelijk medelijden. Tegelijkertijd voel je de verwijtende blik op zijn moeder en de minachting voor haar nieuwe vriend die (uiteraard) veel te hard zijn best doet om maatjes te worden.

Linus bevindt zich in een pijnlijke situatie waarbij hij afscheid moet nemen van een normale gezinssituatie en op onbekend en onbemind terrein geduwd wordt

De realistische filmstijl neigt naar het theatrale door de acteerstijl, wat zoals gezegd afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van de film. De personages blijven oppervlakkig en stereotiep zonder ooit buiten hun grenzen te treden. Dit maakt het spel wat saai en voorspelbaar. De heldere beelden en composities verdienen een positieve vermelding, maar ze zijn nogal statisch om veel gevoel op te wekken. Het enige wat wel op de emoties werkt, is de mooie soundtrack. De camera blijft vaak op een afstand wat perfect past bij de ongemakkelijke sfeer. Daarnaast kunnen sommige scènes een bepaalde vorm van humor bevatten, hoewel die wat kinderachtig overkomt, zoals wanneer de hond de afgewezen pizza opschoefelt of wanneer de jongen zijn waterpistool op de nieuwsgierige toeter van de buurman richt. Toch voel je hier enig medeleven omdat hij uiteindelijk op een kinderlijke maar beheerste manier zijn frustratie uit.

 

Bekijk online

Brecht Masschaele