Ring of Fire
rating

Duur: 15 min. | 2000 | Land: Duitsland | Regie: Andreas Hykade | Scenarist: Andreas Hykade | Producent: Michael Jungfleisch | Productiehuis: Gambit GmbH

In Ring of Fire van Andreas Hykade beland je op een geslaagde meeting van Eros en Thanatos. De tekenstijl oogt even simpel als de metaforen die in het rond worden geschoten. De ruige voice-over voorspelt weinig goeds, de hallucinante wereld nog minder. Gelukkig verschijnt er af en toe (voor de donkere kijker haast permanent) een streepje humor door het grimmige wolkendek.

Twee makkers maken zich klaar voor een avontuurtje in een letterlijk en figuurlijk zwart-wit oord van verderf. Iedereen gaat in deze wereld vroeg of laat op zijn gezicht. Bij de mannen staat het ego op het spel, bij de vrouwen de kuisheid. De redding lijkt veraf. Raar maar waar mondt het zootje uit in een happy end. Wonden worden weggewassen, verdriet wordt getroost.

Het haantje de voorste toont zijn klungelige compagnon hoe het moet. Hij giet alvast zijn gat vol drank en reikt een handjevol aan zijn onderdanige gezelschap. Een eerlijk drankspelletje 'Ring of Fire' zit er niet in. Met een voorsprong loert hij met gemene ogen naar de vrouwen, imponeert ze met cowboykunstjes en dansjes en rijgt ze nadien vlotjes aan zijn sabel. Herkenbaar, zeer herkenbaar, die machowereld. Meer drank schenkt meer moed en meer succes, maar ook meer pijn na de val.

Nummer twee is te onzeker, te traag en te braaf, gedoemd om als toeschouwer aan de zijlijn te belanden met enkel een hartjesballon van borsten in zijn onhandige pollen. Terwijl de ene de "ring of fire" lichamelijk binnendringt (ze zijn torenhoog en mijlenbreed aanwezig op het slagveld) verliest de ander zich in de meer poëtische en gevoelige zone van de liefde. Maar "les extrèmes se touchent" en dat ervaart zowel de held als de antiheld maar al te goed. Zelfs voor de stoerste cowboy is deze wereld te fataal.

In Ring of Fire beland je op een geslaagde meeting van Eros en Thanatos

Aan de tekenstijl herken je wie tot het "witte" veld behoort en wie tot het "zwarte". Maar de grenzen zijn wazig en wederzijdse besmetting is reëel. De contouren van de ogen en de mond variëren subtiel naarmate die grenzen overschreden worden. Zelfs de hoer van Babylon kent geen genade als de ontembare bruut zichzelf vergaloppeert. Zelfs de witte riviergodin kan verleid worden door the dark side en haar pure schoonheid schaden. Zelfs de grootste loser kan zijn schade inhalen, de sleutel tot succes vinden en de schoonste vrouw voor zich winnen.

Bekijk de film hier.

Brecht Masschaele