Why colonel Bunny was killed
rating

Duur: 28 min. | Land: Groot-Brittannië | Regie: Miranda Pennell

"A line of hatred that raised a wall between the two brothers"; duidelijke woorden van huidig Afghaans president Hamid Karzai, die hiermee de huidige, etnische spanningen aantoont tussen Afghanistan en buurland Pakistan. De oprichting van deze muur, 'officieel' gekend als de Durandlijn, vond plaats in 1893 tussen Sir Mortimer Durand, Brits diplomaat en ambtenaar van Brits-Indië, en Abdul Rahman, emir van Afghanistan. Toen de grens werd opgetrokken, na twee verloren Brits-Indische aanvallen op Afghanistan, was er geen nationale consensus en de meerderheid van de Afghaanse bevolking wist niet dat deze grens er ging komen. Tot op de dag van vandaag wordt het bestaan van deze grens in twijfel getrokken en niet erkend aan Afghaanse zijde. Volgens Afghaanse gezaghebbers is deze lijn er gekomen onder dwang en is het dus een dictaat wat niet onlogisch lijkt als men weet dat het verdrag oorspronkelijk in het Engels was opgesteld, een taal die Abdul Rahman niet begreep. Het Verenigd Koninkrijk beweert nog steeds dat deze lijn de officiële internationale grens is en wil, net als de Verenigde Staten, niet tussenkomen in deze problematiek om hun eigen belangen niet op het spel te zetten.

Dit toont maar weer eens aan dat de geschiedenis altijd gevormd wordt aan de hand van onderdrukking en dat het verhaal van de onderdrukte partij steeds wordt weggelaten in het voordeel van de machthebbers. Rond één enkele gebeurtenis kan men verschillende versies bouwen maar het is slechts één die de bovenhand weet te halen en officieel de geschiedenis ingaat. Elk verhaal heeft zijn keerzijde en wanneer men de onderdrukte realiteit naar boven wil halen, is het belangrijk tussen de lijnen te lezen, of in het geval van een visueel medium, achter de beelden te kijken.

En dat is nu net wat de Londense filmmaker Miranda Pennell doet met haar film Why colonel Bunny was killed. Aan de hand van oude archiefbeelden uit de periode van het koloniale tijdperk bouwt ze een verhaal op dat net door de overduidelijke aanwezigheid van de koloniale machtshebbers, de afwezigheid van de Afghaanse bevolking voelbaar maakt. Door de minutieuze spanningsboog in haar fotomontage, de fragmentarische opsplitsing van beelden en het inzoomen op schijnbaar verwaarloosbare details, laat ze ons de scheuren in het documentatiemateriaal zien. De soundscape die niet alleen een associatieve band met de beelden opbouwt maar ze ook een bevreemdende kracht verleent, functioneert als een soort bindmiddel tussen de opeenvolgende, stilstaande beelden. De fragmenten uit Among the Wild Tribes of the Afghan Frontier geschreven door missionaris Dr. T.L. Pennell, verhalen -vanuit een Brits standpunt- de relatie tussen de kolonisten en de lokale bevolking.

Door foto's uit te kiezen die een zekere onbepaaldheid uitstralen, laat ze niet enkel de scheuren binnen deze officiële geschiedenis zien maar, en dat vooral, in elke officiële geschiedenis waardoor ze er het manipulatieve mechanisme van blootlegt.
Of liever, door ons aandachtig te laten kijken toont ze aan dat de geschiedenis niet altijd in staat is de keerzijde te verhullen en enkel een doordringend oog nodig heeft om zichzelf bloot te leggen.

Net zoals bij enkele andere films binnen het programma, bijvoorbeeld The Autobiography of Nicolae Ceausescu, wordt met deze internationale winnaar duidelijk dat de onderliggende waarheid zich dikwijls voor onze neus bevindt en niet veel extra verhaal of context nodig heeft om goed gelezen te worden. Een duidelijk ordenende hand kan veel aan het licht brengen en de weggelaten, visuele leegte zichtbaar maken. Waar de klassiek opgebouwde officiële verhalen ons dikwijls verblinden met duidelijkheid en overinterpretatie, wordt hier de context geschrapt en de kracht van het beeld zelf onderzocht.

Carmen van Cauwenbergh