Accepting the Image
rating

Duur: 18 min. | Land: België | Regie: Karel De Cock

Videotalent Karel De Cock is back met een spel tussen fictie en realiteit dat in het 'Scripted Spaces' luik op Courtisane 2011 mooi aansluit bij Nicolas Provosts Stardust. Beide video's steunen op guerilla filmbeelden in de metropool. Waar Provost die hermonteert binnen de codes van de fictiefilm, hebben De Cocks protagonisten die codes allang geïnternaliseerd. Hun realiteit wordt gedefinieerd door de fictie die ze hun hele leven al slikken. Dan hebben we het over het collectieve geheugen dat wordt gevoed door Sex and the City of The Devil Wears Prada. Het onderwerp van 'Accepting the Image' zijn meisjes zoals Naomi Watts personage uit Mulholland Drive: verblind door de spots van Tinseltown op zoek naar een grootser bestaan dan de zoveelste 'plain Jane'.

In het zeer aan te raden Resonance zoomde De Cock in op businessmen. Zij filosofeerden over de keuzes en omstandigheden die hen succes brachten. 'Accepting the Image' volgt Alynn, Lindsey en Holly. Zij vervoegen de hordes flaunting fashionista's rond het Meat Packing District en de Upper East Side, op zoek naar de glamour die reeksen als Gossip Girl hen altijd hebben beloofd. Hun voice overs zijn doorspekt met 'oh my gods' 'random quote: "I'm like, so fussy about my nails". Hun niet enorm diepgravende overpeinzingen worden gemengd met beelden van filmpremières - godinnen als Gwyneth Paltrow of de Olsen Twins worden er overrompeld door krijsende dames die hun persoonlijkheid en levensdoel helemaal op deze celebs hebben afgestemd.

Maar 'Accepting the Image' is heel wat meer dan een thinking man's "Vlaamse Hollywood Vrouwen". Enerzijds zijn er de beschouwende, meer socio- of antropologische randbedenkingen van ene Jessica, die helaas weinig prangende of nieuwe inzichten opleveren. Maar er is ook het fascinerende productieproces. De Cock deed aan participerende observatie: om zijn protagonistes hun verhaal te laten doen, moest hij zelf een rol aannemen die zelfs leidde tot het USA-style daten.

'Accepting the Image' is op zijn best op die momenten dat de leegheid prangend wordt - aangehouden close-ups van overjaarse Barbies, of levensvervullende quotes als 'Tyson Beckford was at a club I was at!'. Tegelijk zijn die ijle gedachtengangen zowel de sterkte als de zwakte van het werk - tenzij we iets wezenlijks hebben gemist, zijn hun verhaaltjes inwisselbaar. Een ypsilon-meisje meer of minder zou geen enkel verschil hebben gemaakt. Blij toe, daarom, dat het project blijkens De Cocks website nog verder wordt uitgebreid. Op dezelfde webstek vind je Accepting the Images bijzonder verleidelijke trailer.

Jan Sulmont