Brune Renault
rating

Duur: 17 min. | Land: Frankrijk | Regie: Neil Beloufa | Cast: Lucie Boujenah, Fabien Derrien, Brune Renault | Scenarist: Neil Beloufa | Producent: Neil Beloufa

Twee jongens en twee meisjes rijden op date night rond met de wagen. Het zijn praat- en liefdeszieke overjaarse tieners die flirten met de leren jasjes romantiek van de sixties. Het drama van aantrekken en afstoten ontdubbbelt en herhaalt zich -het blijkt een oneindige road to nowhere. Doorheen dat perpetuum mobile komen op het scherm dezelfde 'eind-'credits verschillende keren terug. Ook bij de start, waardoor je op voorhand weet dat Johnny Hallyday de klankband vult -een passend pathetische cover van The Animals' 'House of the Rising Sun', op repeat.

Brune Renault is duidelijk très Français, en dan niet alleen in het cliché verhaaltje. De onbesliste en passieve heren in het verhaal zijn ook het soort vent waar Franse filmmaaksters (sic) volgens Sight and Sound critica Ginette Vincendeau van houden. Ze hebben 'a dark, soft and feminised look', wat hen binnen het verleidingsspel heel wat minder dominant maakt vergeleken met genderbeelden in de klassieke (Hollywood-) cinema. Vincendeau schreef dit in haar bespreking van Chantal Akermans 'Nuit et Jour' (1991), waarin een atypisch vrijgevochten vrouw een verhouding start met twee taxichauffeurs die niet van elkaars bestaan afweten. Net als bij Akermans film zijn de camerabewegingen en meer algemeen de filmische vormgeving, hier minstens even belangrijk als het verhaaltje aan de oppervlakte.

Maar Beloufa gaat nog een stap verder. Want meer nog dan een experimenteel narratief dat je met schitterende sfeermiddelen helemaal opslorpt, is Brune Renault een verfilmde installatie. Als kijker krijg je rondom en binnenin de wagen nooit geziene bewegingen te zien. Tot de camera reveleert dat die auto in vieren is gedeeld en ook helemaal niet beweegt. De ruimere arena blijkt een uitgeleefde, grijze garage. Eens dat duidelijk wordt, haalt de waarheid de aantrekkelijk verfilmde fictie in. Je suspension of disbelief wordt dus doorbroken, vertelt Beloufa zelf in zowel de Courtisane 2011 festivalbrochure als op Artslant: 'De video muteert in een document over de hedendaagse kunstsculptuur. Onmogelijke camerashots die de coupages van de auto tonen, hadden de fictie eigenlijk moeten verraden, maar de kracht van fictie is nu eenmaal moeilijk te breken.'

Neil Beloufa maakte al indruk op Courtisane 2008 met zijn uitdagende Kempinski. De Algerijnse Fransman doorliep op jonge leeftijd (hij is geboren in 1985) al een ontzagwekkend internationaal parcours, maar anno 2011 werkt hij vanuit kunstenaarshaven Le Fresnoy in Rijsel. Zoals dat van Nicolas Provost, vindt Beloufa's videowerk een plek op zowel (experimentele) filmfestivals als op exposities. Brune Renault is een filmische trip van formaat en een extra bevestiging van 's mans torenhoge talent.

Jan Sulmont