Mauvaise Lune
rating

Duur: 28 min. | 2011 | Land: België | Regie: Méryl Fortunat-Rossi, Xavier Seron | Cast: Jean-Jacques Rausin, Philippe Grand’Henry | Productiehuis: Helicotronc

In Mauvaise Lune volgt een cameraploeg Jean-Paul (Jean-Jacques Rausin op zijn paasbest), een excentriek ventje dat graag een weerwolf wil zijn. Overdag loopt hij steevast rond met een bontmuts en een weelderige haargroei en drinkt hij zich tot in de schemerzone. Als het volle maan is laat hij zich in zijn onderbroek aan een boom vastbinden en ensceneert hij onverklaarbare aanvallen die wijzen op een "bijna-transfo-ervaring".

Of hij het nu enkel doet om speciaal te zijn, wat extra spanning te zoeken in zijn leven, werkelijk een bovennatuurlijk wezen is of gewoon gekweld wordt door zijn sociale onaangepastheid, het leven van Jean-Paul is zwaar. Mensen begrijpen hem niet zo goed. Zo mondt zijn bijzonder intense omgang met honden uit in een ministraatspektakel. Gelukkig zit het "transfo-gen" blijkbaar in de genen, want zijn vader is een travestiet en de twee vormen een gezellig stel. De vader mag ongegeneerd moeder zijn en de zoon een wannabe-weerwolf. Hun eenzaamheid en onvervulde verlangens scheppen duidelijk een band.

De vader mag ongegeneerd moeder zijn en de zoon een wannabe-weerwolf.

Door de interactie met de cameraploeg krijg je aanvankelijk de indruk dat het om een vorm van reality-tv gaat, maar al gauw wordt er steeds drastischer en enthousiaster buiten de lijntjes gekleurd. De gêne bereikt zijn hoogtepunt wanneer onze vriend de liefde van zijn leven meent te vinden op café. De vrouw krijgt een pandamuts als verjaardagscadeau en Jean-Paul hoopt natuurlijk meteen, ietwat onterecht, dat hij eindelijk een zielsverwant gevonden heeft. De situaties lopen telkens redelijk uit de hand en humor en melodrama nemen meestal de overhand. De snuiten die hij trekt, zijn relatief hoog retard-gehalte en ongeloofwaardige gedrag dreigen soms roet in het eten te gooien, maar op de een of andere manier wordt de logica van de film consequent volgehouden waardoor je toch blijft meegaan in dit absurde tripje. Gelukkig biedt de degelijke zwart-witfotografie ook een meerwaarde die op tijd en stond verhindert dat het te amateuristisch overkomt.

Brecht Masschaele