Joyride
rating

Duur: 10 min. | 1995 | Land: Groot-Brittannië | Regie: Jim Gillespie | Cast: Christopher Fulford, Frank Gallagher, David MacKay | Scenarist: Jim Gillespie, Ramsey Campbell | Productiehuis: BFI, Sidewalk Productions

'I Know What You Did Last Summer'. De titel van de nineties horrorfilm groeide uit tot een (bijna) even populaire running joke voor uiteenlopende situaties. De Schotse regisseur Jim Gillespie oogstte met deze film een grandioos succes in Hollywood en zag er zijn onbescheiden jongensdroom mee in vervulling gaan: 'kassa kassa'. Alle grootse verwezenlijkingen beginnen klein en in de filmwereld betekent dat scoren met een short. Dat deed Gillespie met Joyride (1995). Het bleek de gouden vulling voor een gaatje in de toenmalige filmmarkt.

Een werkman rijdt 's nachts bijna over een lichaam dat in het midden van de weg ligt. Hij trapt met open ogen in de valstrik van twee wildvreemden die kicken op zinloos geweld, wordt gekidnapt in de koffer van zijn eigen auto en beleeft het ultieme plezierritje van zijn leven. De collectieve angst van de mens voor geweld wordt hier netjes uitgespeeld aan de hand van enkele clichés. Liefhebbers van dit KNT-genre kicken op de gebeurtenissen die zich normaal gezien enkel in nachtmerries voordoen. Het contrast tussen de aanvankelijk veilige ruimte van de auto en de claustrofobische koffer van diezelfde auto bewijst het valse voorwendsel.

De collectieve angst van de mens voor geweld wordt hier netjes uitgespeeld

Van gesprekken en dialogen is er geen sprake. Het eenrichtingsverkeer bestaat uit enkele flarden moed van enkele politieagenten en dreigende bevelen van de kidnappers. Het vettige Schotse accent van de acteurs uit Glasgow zorgt voor een extraatje qua intimidatie. Het doel was een korte, krachtige, entertainende en commerciële actiefilm met drie grote troeven. In plaats van expliciet geweld te tonen kozen ze ervoor om de massacres buiten beeld te laten. Daarmee bevestigden ze dat de suggestie meer angst aanjaagt dan wat we werkelijk te zien krijgen. Het beeld dat de toeschouwer ervan maakt in zijn hoofd kan met andere woorden veel gewelddadiger en beangstigender zijn dan buitensporige truuks met ketchup en make-up. Bovendien drijven de meesterlijk georkestreerde geluidsband en soundtrack de spanning tot het uiterste. De slashergeluiden en de creepy muziek zullen menigen kippenvel bezorgen en bij de koele restgroep alleszins enkele nekhaartjes beroeren. De loutering krijgen we in de vorm van een staaltje pure ironie aan het einde van het verhaal. Dankzij die climax verdient de film het label van zwarte komedie wat trouwens ook in de titel vervat zit. De enorme vaart van de film en de optelsom van de drie troeven bleek een succesformule voor de Schotten en de rode loper rolde uit.

Bekijk de film hier.

Brecht Masschaele