Who's My Favourite Girl?
rating

Duur: 16 min. | 1999 | Land: Groot-Brittannië | Regie: Adrian J. McDowall | Cast: Claire McKie, Katrina Bryan, Tarek Hamad, Ross Wright | Scenarist: Adrian J. McDowall | Producent: Tarek Hamad, Ross Wright, Kara Johnston | Productiehuis: Edinburgh College of Art

Wat is het toppunt van tienergêne? Elke ochtend tegen je moeder het volgende moeten declameren: "My mummie is my favourite girl My mummie is my favourite girl I'll always love my mummie 'Cause she kept me in her tummie". Dit is het lot van Andy (Ross Wright) in Who's My Favourite Girl? Na afloop wordt hij door haar (Claire McKie) zelfs vol op de mond gekust terwijl zijn kameraad (Tarek Hamad) erop staat te kijken. Beschamend in het kwadraat noemen ze dat. Maar hij gaat er op vooruit. Op school wordt hij voor hij het goed en wel beseft aan een meisje gekoppeld en zijn interactie met haar is bijgevolg vrij problematisch (je zou hem haast een retard noemen) maar zij neemt zonder pardon het heft in eigen handen.

Adrian J. McDowall hield tijdens zijn afstudeerproject Who's My Favourite Girl? de gouden tip van Martin Scorsese's mentor in gedachten: schrijf over hetgeen je kent en injecteer het in je films. En wat weet je als pasafgestudeerde filmstudent over het leven? Meestal niet veel meer dan wat persoonlijke ervaringen. McDowall maakte de opnames in zijn geboortestadje Wigtown (Schotland), castte zijn familie en vrienden, wroette wat in zijn autobiografisch materiaal voor het scenario en won in 2000 de BAFTA Film Award.

McDowall maakte de opnames in zijn geboortestadje, castte zijn familie en vrienden, wroette wat in zijn autobiografie en won de BAFTA Film Award

Zijn onderhoudende Bildungsfilm vol tienertalk gaat niet alleen over tieners maar is ook voor hen bestemd. Alle typische thema's van het volwassen worden zijn present: verzet tegen de ouders, verlangen naar vrijheid, gesprekjes over puberfrustraties en natuurlijk de eerste kus. Deze kortfilm bevat niet enkel een portie humor maar ook een serieuze ondertoon, straffe karakterstudies en enkele 'big moments' met een hoge realiteitswaarde. De camera zwiept gezwind in het rond, maakt opvallende tracking shots, een duizelingwekkend 360'tje en gaat zelfs af en toe zijn eigen gangetje. De chronologie wordt slechts tweemaal onderbroken door een flashback van John en een intieme fantasyscène van Andy voor de spiegel die aan de hand van weer zo'n bijzondere tracking shot gevisualiseerd wordt. Aan het eind van de film wordt de beginscène herhaald maar merken we onmiddellijk welke evolutie het groentje in die korte tijd gemaakt heeft. Zijn climax slaat zowel zijn moeder als zijn maat met verstomming. De 15 minuten bevatten dus een kleine maar cruciale wending in zijn leven.

Brecht Masschaele