Je t'aime John Wayne
rating

Duur: 10 min. | 2000 | Land: Groot-Brittannië | Regie: Toby MacDonald | Cast: Kris Marshall, Camilla Rutherford | Scenarist: Luke Ponte | Producent: Luke Morris | Productiehuis: MoMac Films

Verdomd ambitieus en verdomd geslaagd. Je t'aime John Wayne bracht veertig jaar na datum een gedurfd eerbetoon aan de Franse Nouvelle Vague. Regisseur Toby MacDonald, producent Luke Morris en scenarist Luke Ponte sloegen de handen in elkaar, lieten zich omringen door rasechte professionals (zoals de DOP Nic Knowland) en dreven hun project tot de perfectie. Het resultaat was een van de origineelste en spitsvondigste hommages aan de Nouvelle Vague en de film werd genomineerd voor de BAFTA's, won de TCM prijs voor Beste Kortfilm op het London International Festival, en schuimde wereldwijd de filmfestivals af, Cannes en Berlijn inbegrepen.

Scenarist Luke Ponte omschreef in een interview het hoofdpersonage uit de film als "een Engelsman die een Fransman imiteert die op zijn beurt een Amerikaan imiteert". Met andere woorden: Kris Marshall imiteert Jean-Paul Belmondo na die op zijn beurt Humphrey Bogart imiteert. Daar ligt de kern van de hommage. Deze film blinkt van de knipogen naar de Nouvelle Vague-klassiekers van Godard en Truffaut, met in het bijzonder A Bout De Souffle, Jules et Jim en Les 400 Coups. Parijs wordt vervangen door Londen, het budget was even klein en het feest voor en achter de camera even groot. Een hommage aan de dolle pret van de cinema dus.

We herkennen onmiddellijk enkele stilistische kenmerken van de Nouvelle Vague-signatuur. Een handheldcamera met een vinnig temperament, bijzonder knappe donkere zwart-witfotografie, een gedecideerde voice-over, alomtegenwoordige filmaffiches op de achtergrond, opzwepende jazzmuziek en uptempomontage.

Een hommage aan de dolle pret van de cinema

Inhoudelijk krijgen we zoals gezegd een karakterstudie van een kerel wiens leven in het teken van de imitatie staat. De permanent humoristische toon van de film wordt ontegensprekelijk voor een groot stuk gedragen door de geniale acteerprestatie van Kris Marshall. De rol staat duidelijk op zijn lijf en op zijn karakterkop geschreven. We treffen hem op het moment dat hij net ontwaakt uit een droom waarin hij 'zijn' Jean Seberg kust. Hij kijkt voortdurend recht in de camera en stoomt zichzelf klaar om de wereld binnen te treden als Jean-Paul Belmondo. Arrogant, narcistisch en theatraal poetst hij zijn tanden terwijl hij vastberaden verder sigaretten rookt. Het punt waarop hij het radicaalst door de mand gaat, is wanneer hij een jong ventje een vuile lafaard noemt, wellicht omdat hij zich gewoon even bedreigd voelde in zijn fragiele zelfzekerheid. Uiteindelijk gaat zijn grote droom in vervuling en ontmoet hij in de cinema een lookalike van Jean Seberg, gespeeld door Camilla Rutherford met een echte sixties-kop dankzij het identieke jongenskapsel. De climax aan het eind van de film vormt de kers op de taart. Een romantische kus brengt verlichting voor de voorafgaande gejaagdheid en wordt vereeuwigd in een freeze frame. Na afloop komt er nog een korte surprise act van onze held: 'Hello, cowboy!' gevolgd door een schitterende shoot-out met één enkel schot recht naar de camera.

Bekijk de film hier.

Brecht Masschaele