Fontanel
rating

Duur: 13 min. | Land: Nederland | Regie: Finn Szumlas | Cast: Monk Dagelet, Abbey Hoes, Mouna Goeman Borgesius | Scenarist: Finn Szumlas

In Fontanel volgen we Koen die zijn spullen pakt voor de ijshockeyles. In huis valt een herfstzon binnen en heerst een melancholische sfeer. Het lijkt alsof het door de rest van zijn gezin verlaten werd. Wanneer hij dan toch zijn zus huilend in bed aantreft, lijkt het alsof er iets ergs gebeurd is waar hijzelf niet bij stilstaat. Is zijn vader –die niet expliciet in beeld komt- gestorven? Waarom leeft iedereen rondom hem in verdriet? Hij isoleert zich door de ruiten af te plakken met zwarte stof. We zien hem door de verlaten kamers ijshockeyen, de telefoon opnemen, op het bed springen, enz. Uiteindelijk neust hij in de kleerkasten van zijn moeder en opent op een bepaald ogenblik de deur van een kast die leeg is, op een stropdas na. Wat heeft dit te betekenen? Is de das voor hem bestemd? Is het een laatste restant-kledingstuk van zijn overleden vader?

De kijker wordt in Fontanel in het ongewisse gelaten. Enkel de titel kan ons misschien de inhoud van het filmpje onthullen. De fontanel is een kwetsbare opening tussen de schedelbeenderen bij pasgeborenen. Koen zegt hier wellicht de kindertijd langzamerhand gedag. Hij moet kunnen omgaan met verveling, met verdriet van zijn naasten, met eenzaamheid, met het te woord staan aan de telefoon. Hij krijgt geen gratuite aandacht meer voor zijn schattige kindsheid maar er wordt van hem verwacht dat hij met het tikken van de klok, ook dingen alleen kan en zo op zijn eigen benen gaat staan.

De regisseur weet ons onder te dompelen in een sferisch sprookje.

Hoe het ook zij, de regisseur weet ons onder te dompelen in een sferisch sprookje waarbij Koen een staaltje “daily life” van een jongen van twaalf aan ons openbaart. De aandacht voor anekdotiek in de fotografie van de film, verruimt onze blik en vertraagt het leven van Koen. Hij lijkt langer stil te staan bij wat hij waarneemt, zo ook wij, aangezien we hem volgen. Hoewel de irritatie toeslaat na zeven minuten door het teveel aan suggestieve intenties en onduidelijkheid over de inhoud, slaagt regisseur Finn Szumlas erin een stemmig geheel neer te zetten.

Annabel Debaenst