Demain ça sera bien
rating

Duur: 16 min. | Land: Frankrijk | Regie: Pauline Gay | Cast: Mélodie Ulla, Céline Grün

Twee meisjes, beiden rond de 20, hangen rond in een banlieu. Het zijn geen actrices, maar jongeren. De één heeft een kind, de ander heeft onderdak. Ze leven van dag tot dag, koesteren geen grote dromen, gaan niet naar school en werken niet. We kunnen stellen dat ze in de marge van de samenleving reilen. Hoe komt het dat deze meisjes niet iets van hun leven (willen) maken? Waar blijft de vingerknip die hen doet inzien dat ze eraan kunnen beginnen? Of niet?

De regisseur, Pauline Gay, choqueert op een stille manier. Ze klaagt niets expliciet aan maar louter door het maken van deze film werpt ze, al dan niet bewust, vragen op. Ze kiest daarbij voor een onconventionele manier van filmproductie. De film schommelt tussen shortdoc en tv-reality. De meisjes schamen zich niet voor hun situatie, misschien zijn ze zich zelfs niet bewust van de uitzichtloosheid en onverschilligheid waarin ze zich bevinden.

Pauline Gay choqueert op een stille manier.

Persoonlijke getuigenissen, in dialoog met de camera waarbij de meisjes over zichzelf vertellen wisselen zich af met beelden uit hun leven, waarbij het oog van de camera situaties filmt die geen rekening houden met zijn aanwezigheid. De film stemt tot tristesse of misschien irritatie bij het publiek. Waarom zijn deze meisjes zo (geworden)? Vanwaar komt die vreselijke apathie tegenover zichzelf en de wereld? Als kijker heb je zin om de film de rug toe te keren. Je voelt als bewuste, werkende of studerende burger met vooruitzichten en een beetje welvaartsvet in de lenden, het vuil van de maatschappij opborrelen langs je huid. De regisseur toont een deel van de werkelijkheid en confronteert daarmee. Meer nog, eigenlijk schopt ze met haar film zonder iemand te beschuldigen noch ter verantwoording te roepen. Maar ze schopt wel raak.

Annabel Debaenst