The Lodge
rating

Duur: 13 min. | 2005 | Land: Zweden | Regie: Gunilla Heilborn, Martin Nilsson | Productiehuis: gnufilm

Wie ’t hoogst springt, krijgt ’t meeste punten! Aldus Henrik, een jongeman die enkele vrienden – notoire stadsmussen – uitnodigt op het platteland. Via  een ondoorgrondelijk puntensysteem onderzoekt hij wie van hen het best in de Zweedse buitenlucht aardt. Dit alles op speelse elektronica van Kim Hiorthøy, die zelf deelneemt én de meeste punten weet te halen.

The Lodge is chaotische docufictie die algauw verwordt tot een satire op de hedendaagse hang naar de ‘vrije’ natuur. De gasten geven immers het beste van zichzelf om het verloren contact met de aarde te herstellen: ze beklimmen bomen, imiteren beken, zwiepen als grashalmen en springen om het hoogst.

Dit intuïtieve gedrag ontspoort spoedig tot fenomenen die moeilijk met vrijheid te rijmen vallen: geweld, waanzin. Één worden met de natuur is immers niet alleen versmelten met de roos maar ook met de doorn – een strelend briesje ontaardt in overweldigend geraas. Sommige gaan bezeten hout kappen; andere dansen op hun ‘natuurlijk’ ritme, met roodomrande ogen en gapende mond.

Chaotische docufictie.

De cineasten vatten deze gekte in een eclectische warboel. Ze spelen vaak met het dominante docuparadigma – dat waarbij geïnterviewden vragen beantwoorden en daarbij net naast de lens staren. Dan weer wordt er kwistig met de camera gezwierd. Af en toe webcamstijl. De film is op z’n sterkst wanneer het visuele harmonieert met Hiorthøys vrolijk nerveuze klanken – licht vertraagde shots aaneengeplakt op een ietwat absurde sonorische kadans.

The Lodge is lang geen verfijnde diamant, wel een grijnzend vraagteken bij een obsessieve hang naar de natuur – een luchtige ontmanteling van een druk bewandeld spanningsveld tussen stad en platteland. 

Maarten Van den Bulcke