Lila
rating

Duur: 12 min. | Land: Frankrijk | Regie: Broadcast Club | Productiehuis: Autour de minuit productions

Het is stil, op het ochtendsaluut van vogels na en lichtstralen warmen door mist omgeven boomstammen. Een vroeggeboren, rozevingerige dageraad. Dan het radionieuws – een eerste teken van menselijk ingrijpen op dit vredig tafereel. In Georgië voert men oorlog, aldus de onzichtbare boodschapper, en boven Frankrijk schijnt de zon. Camping Lila, ergens aan de Frans Atlantische kust, ontwaakt. De gelijknamige film vangt aan.

Lila is een lyrische ode aan een concreet vakantiedorp. Volgens een losse chronologische logica worden zonovergoten shots, allen geschoten op zondag 17 augustus 2008, aan elkaar geregen. De montage kabbelt op het metrum van een postrocksong, met die typisch uitgesponnen gitaartapijten en zijn gedecideerde, organische bloei tot een epische climax. Enig mooi is de passus waar de klankmuur kortstondig gaat liggen. Groepjes vakantiegangers vlijen zich neer op het zand en turen tezamen de verte in – een collectieve zonnegroet.

Met Lila tracht The Broadcast Club een intieme ervaring te delen. Bij wijlen lukt dat, vooral wanneer shots elkaar zo snel opvolgen dat ze nauwelijks te onderscheiden vallen. Die flitsende stijl, zoals door Terrence Malick met verve gebruikt in de eerste scènes van The Thin Red Line, hééft iets. Ook in Lila, dat soms vonken doet overslaan. Soms.

Want we hebben onze twijfels. Over de te simpele klankband, en de beperkte draagkracht van de meer anekdotische dan universele taferelen – wie zijn al die mensen en wat hebben wij met hen van doen? Lila is dan ook vrij oppervlakkig. Te meer omdat van documentairecinema die opent met de aankondiging van Georgische bloedvergieten een kritischer houding wordt verwacht.

Maarten Van den Bulcke