L'Accordeur
rating

Duur: 13 min. | 2012 | Land: Frankrijk | Regie: Olivier Treiner | Cast: Grégoire Leprince-Ringuet, Danièle Lebrun, Grégory Gadebois | Productiehuis: 2425 Films

Beloftevol pianist Adrien leeft al jaren toe naar een belangrijk concours. Daar faalt hij. Zijn carrière ligt in duigen. Hij wordt ten einde raad pianostemmer (of accordeur), maar met een extra edge:  Adrien is zogezegd aveugle. Gewapend met witte stok, speciale lenzen en zonnebril betreedt hij de huiskamers van zijn klanten. Die voelen zich niet gemonsterd en geven zich veel meer bloot dan ze denken. Adrien kickt op die inkijk en krijgt in geen tijd een tjokvol bestellingenboekje, want de klanten geloven dat wie geen visuele zintuigen heeft, zijn auditieve des te beter heeft ontwikkeld.

 

De startscène van deze mooi afgewerkte instant klassieker toont meteen dat Adriens voyeurisme hem in een wel erg bizar parket bracht. De camera komt intens dicht bij zijn nerveus ademende hoofd, langs zijn tokkelende vingers. We zien dat hij in boxershort voor de piano zit. Er is een oudere man, stokstijf in de sofa achter hem. En dan lijkt er ook nog iemand dicht op zijn rug te plakken?

In wat volgt wordt de aanloop naar het onafwendbare onheil getoond, op de tonen van Rachmaninov en Schumann. De camera komt intens dicht bij de personages, meestal binnen het kader van warm belichte, barokke interieurs. De dertien minuten durende kortfilm rekt geen enkele scène en ritmeert zijn opbouw perfect van de omineuze opening naar het zinderende slot. 

Perfecte opbouw van de omineuze opening naar het zinderende slot.

Met hoofdrollen in Voleurs de Chevaux, Christophe Honorés Les Chansons d’Amour en André Téchiné’s Les Egarés is Grégoire Leprince-Ringuet onderhand een bekende naam in de Franse cinema. Zijn talent spat van het scherm, maar ook van de andere acteurs is het smullen – Adriens baas spuwt zijn frustraties uit in Tony Soprano-stijl, een moordustige kenau herdefinieert het begrip sang-froid.

Heel begrijpelijk dan ook, hoe L’Accordeur in 2011 niet alleen de Jongerenprijs op Clermont-Ferrand won maar ook de publieksprijs op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

Jan Sulmont