Black Socks
rating

Duur: 04 min. | Land: België | Regie: Noémie Marsily

Black Socks is een zeemzoet requiem voor een gekapseisde relatie. Een blondine ontglipt haar vriend en stapt – met zijn zwarte kousen – de stoomtrein op. Verloren drentelt de man door een troosteloos en herfstkaal bos. Om zijn hals bengelt een sjaal, maar hij gaat zonder sokken. In de treincoupé gaat het er zwieriger aan toe. De aanwezigheid van de vrouw werkt aanstekelijk: een bonte zwerm vogels strijkt neer op het dak en zelfs de zitjes worden tot leven gewekt – ze ontpoppen zich tot kleine, wolkige spookjes die doen denken aan Princess Mononokes’ bosgeesten.

Marsily’s universum kent een eenvoudig perspectief, heldere lijnen en geometrische patronen. De rookpluim is een overlappen van witte en grijze cirkels, opstijgend uit de schoorsteen van een pikzwarte, scherpgerande locomotief die een weids en open landschap doortuft. Sterk vereenvoudigde beelden, maar ook sterk in het scheppen van een innemende schoonheid. Net zo worden boomtakken gevormd door een paar lijnen, of vogels door egale en onregelmatige veelhoeken met twee curieuze kijkogen.

In deze bescheiden wereld steelt de blondine probleemloos de show. In se is zij niet meer dan een smal wazig lichaam en een paar zwarte sokken, maar vanboven pulseert een enorme oranjebruine haardos op haar sierlijke tred. Haar gelaat gaat blijvend verborgen achter haar lokken en, net als enkele vogels, mengt zij het overwegend grijsgetinte palet met wat kwieke kleur – het visuele equivalent van de meerstemmige uitbarstingen in de begeleidende popsong van Teme Tan.

Maarten Van den Bulcke