Goldilocks
rating

Duur: 27 min. | Land: België | Regie: Samuel Faict | Cast: Bernard Eylenbosch, Delphine Brual | Scenarist: Samuel Faict | Productiehuis: Sint-Lukas Brussel

De Goudlokjeszone is een term die gebruikt wordt in de zoektocht naar buitenaards leven om de afstand uit te drukken die een planeet mag hebben tot de zon opdat er leven mogelijk zou zijn. Zo’n planeet wordt in 2068 ontdekt, jaren nadat zonnestormen de aarde herleid hebben tot een barre en desolate planeet. De laatste overlevende van het ruimtestation Noah gaat tot het uiterste om de planeet te bereiken en de belofte aan zijn gestorven vrouw te vervullen.

Samuel Faicts indrukwekkende studentenfilm Goldilocks is een prachtig sci-fi epos dat zich wil meten met de meesterwerken in het genre en hier bijzonder goed in slaagt. Het gezapige tempo, de visuele stijl, het existentiële karakter en de decors roepen een sfeer op die doet denken aan de intellectuele sci-fi films uit de jaren zestig en zeventig, zoals Solyaris, 2001: A Space Oddysey en Silent Running.

Dat de film gemaakt werd met een klein budget kon men moeilijk verbergen. Sommige effecten zijn in dan ook minder goed geslaagd, maar de ruimtescènes ogen prachtig. De ruimte is een ideale locatie om de mens te confronteren met zijn sterfelijkheid en nietigheid. Of het nu gaat om het verlies van zijn vrouw, zijn aftakelende lichaam of een nieuwe aankomende zonnestorm, onze protagonist krijgt het in Goldilocks alvast moeilijk te verduren. Het lijden valt van zijn gezicht af te lezen, met dank aan de sterke acteerprestatie van Bernard Eylenbosch.

De ruimte is een ideale locatie om de mens te confronteren met zijn sterfelijkheid en nietigheid

Hoewel de film nauwelijks dialogen bevat en het verhaal op zich vrij mager is, wordt ze voortgedreven door de kracht van de beelden. Faicts Goldilocks wilt ons in eerste instantie een onvergetelijke ervaring leveren en net als andere sci-fi doen nadenken over onze plaats in het universum. De uiteindelijke boodschap die de film brengt is er uiteindelijk een van zelfopoffering en hoop. De eindscène kan trouwens gezien worden als een leuk eerbetoon aan de Franse cultfilm Dante 01 van Marc Caro.

Deze bespreking is gebaseerd op een werkversie van 2012. De definitieve versie werd afgewerkt begin 2014.

Jeroen Van Rossem